II SA/Wr 231/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Ł. C., M. C. i S. C na uchwałę Rady Miejskiej J. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych wzdłuż rzeki B. i kanału M. w rejonie ulicy [...] w J. postanawia: odrzucić skargę. Ł. C., M. C. i S. C. (dalej: skarżący, strona skarżąca) reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika złożyli skargę na uchwałę Rady Miejskiej J. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (Nr [...]) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych wzdłuż rzeki B. i kanału M. w rejonie ulicy [...] w J. Pełnomocnik skarżących został wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, odpisu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą wniesionego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 466 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r.) oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. Jednocześnie pełnomocnik skarżących został wezwany do podania numerów PESEL skarżących oraz uiszczenia w wpisu od skargi w kwocie 300 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania doręczono na adres kancelarii pełnomocnika strony skarżącej. Przesyłka zawierająca wezwania została doręczona upoważnionemu pracownikowi pełnomocnika skarżących (k. 18 akt sądowych). Wezwania pozostały bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej: u.s.g.), w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w cytowanym wyżej brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie do tych przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a., oraz przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Zaskarżona uchwała podjęta została przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 p.p.s.a., co determinuje uznanie, że strona skarżąca zobowiązana była do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. W okolicznościach sprawy, pomimo wezwania, strona skarżąca nie wykazała faktu, że wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność ta nie wynika również z akt administracyjnych sprawy. Z przywołanych powyżej względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Co równie istotne, w niniejszej sprawie, w zakreślonym terminie braki formalne i fiskalne skargi nie zostały uzupełnione, co również obligowało Sąd do odrzucenia skargi, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.