II SA/Wr 232/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i W. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 2295/03 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości S. postanawia: sprostować z urzędu błąd rachunkowy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 232/09, w punkcie 2 w ten sposób, że w miejsce kwoty i słów: ,,342,20 zł oraz podatek VAT w kwocie 97 zł" wpisać: ,,360 zł oraz podatek VAT w kwocie 79,20 zł". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. na rozprawie skargi J. i W. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 2295/03 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości S. wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r. oddalił skargę. W punkcie II sentencji tego wyroku przyznano do Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adw. A. S. kwotę 439,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stanowiącej wynagrodzenie pełnomocnika, przy czym błędnie wskazano kwotę netto wynagrodzenia - 342,20 zł oraz podatku VAT - 97 zł. Tymczasem prawidłowo w przypadku przyznanego na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wynagrodzenia w kwocie 349,20, wynagrodzenie netto pełnomocnika wynosi - 360 zł, natomiast podatek VAT - 79,20 zł. Uwzględniając powyższe, błąd rachunkowy nie budzi wątpliwości Sądu. Dało to więc Sądowi podstawę do sprostowania tej omyłki, o czym orzeczono w oparciu o przepis art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).