II SA/Wr 2327/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. N. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie funkcjonariusza policji oddala skargę Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...], opartym o przepis art. 41 ust. 1 pkt 3 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji Komendant Miejski Policji w O. zwolnił B. N. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2001 r., nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powołał się na orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia 13 kwietnia 2001 r. w przedmiocie ukarania B. N. karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, utrzymane w mocy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. i wskazał, że zgodnie z powołanymi przepisami prawa w przypadkach wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby zwolnienie policjanta jest obligatoryjne. We wniesionym odwołaniu B. N. zarzucał, że orzeczenie powyższe zostało wydane w wyniku źle przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, podając jednocześnie, iż wniósł prośbę do Komendanta Głównego Policji o uchylenie kary dyscyplinarnej. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał powyższą decyzję w mocy, podając w uzasadnieniu, że Komendant Główny Policji rozpatrując skargi złożone przez B. N. nie dopatrzył się nieprawidłowości ani w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym ani w postępowaniu Komendanta Miejskiego Policji w O. Poza tym podniósł, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było ciężarem gatunkowym popełnionych przez policjanta czynów polegających na współpracy z przestępcami. W skardze na powyższą decyzje B. N. zarzucił, że postępowanie było prowadzone tendencyjnie, a część zarzutów stanowiła powtórzenie zarzutów z postępowania toczącego się w roku 1999, natomiast zaskarżona decyzja wydana została dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, a nadto w uzasadnieniu tej decyzji jedynie lakonicznie stwierdzono o braku podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona pod tym kątem kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Na wstępie, z uwagi na fakt, iż przez skarżącego podnoszonych i powtarzanych jest wiele argumentów dotyczących wadliwości postępowania dyscyplinarnego, sprecyzować trzeba zakres weryfikacji sądowej w niniejszej sprawie i w związku z tym podkreślić, iż kontrolą tą objęta jest wyłącznie decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, podjęta w trybie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r., Nr 101, poz. 1092 ze zm.). Przepis ten stanowi, że właściwy organ ma obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego orzeczono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Podkreślić w tym miejscu warto, że stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjnym (por. T. Zieliński: Prawo pracy - zarys systemu, cz. I, Warszawa 1986, s. 240). Stosownie do art. 32 oraz art. 45 ustawy o Policji akt zwolnienia ze służby dokonywany jest w formie decyzji, a zatem decyzje o rozwiązaniu tego stosunku są decyzjami administracyjnymi wydawanymi w wyniku postępowania administracyjnego. W świetle powołanego przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji decyzje dotyczące zwolnienia ze służby (tzw. decyzje kadrowe) są jedynie obligatoryjnymi aktami wykonania kary dyscyplinarnej, orzeczonej w odrębnie prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Zgodnie z art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd ten nie był właściwy w sprawach dyscyplinarnych, chyba, że ustawa stanowiła inaczej. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2000 r., Nr 101, poz. 1092 ze zm.) nie przewidywały możliwości badania prawidłowości postępowania dyscyplinarnego na drodze sądowoadministracyjnej. Poddanie postępowania dyscyplinarnego kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego nastąpiło dopiero począwszy od dnia 19 września 2001 r. tj. od dnia wejścia w życie przepisu art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, wprowadzonego przepisem art. 1 pkt 39 lit. b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084). Z tego względu przedmiotem rozstrzygania w niniejszym postępowaniu nie mogą być zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z orzecznictwem utrwalonym na tle przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, zawarte w tym przepisie zobligowanie organu do zwolnienia policjanta ze służby w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej w stanie prawnym obowiązującym do dnia 19 września 2001 r. – i taki powinien być również zakres badania w niniejszej sprawie - oznaczało dla celów proceduralnych tyle, że postępowanie dyscyplinarne mogło być badane przez sąd administracyjny w zakresie sprowadzonym jedynie do trzech elementów: właściwości organów, rodzaju zastosowanej kary oraz wykonalności orzeczenia i dalej idąca ingerencja w sprawę dyscyplinarną była niedopuszczalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 1999 r., sygn. II SA 1610/99 (System Informacji Prawnej LEX nr 47421). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, zakończonego orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia 23 kwietnia 2001 r., nr [...], utrzymującym w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia 3 kwietnia 2001 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia B. N. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Spełnione zostały zatem kumulatywnie wszystkie wymagane prawem elementy. W szczególności orzeczenia dyscyplinarne kary wydalenia ze służby wydane zostały w obu instancjach przez uprawnione do tego organy i są wykonalne, natomiast brak jest podstaw prawnych do kontrolowania przez Sąd ich merytorycznej zasadności. Skoro obligatoryjnym skutkiem orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, wynikającym z kategorycznego zapisu zawartego w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, jest wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby, co oznacza, że organy nie mogą zastosować innego rozstrzygnięcia, zatem ani zaskarżona decyzja, ani decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Mając na względzie powyższe, podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, stąd należało stwierdzić, iż organy obu instancji działały legalnie. Nie doszło również do naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.