II SA/Wr 234/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Referent Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi Ł. M., M. M., W. W., W. W.1, K. S., R. P. i M.S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 marca 2023 r. nr IF-O.7840.1.119.2022.MWD w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Ł. M., M. M., W. W., W. W.(1), K. S., R. P. oraz M. S., (dalej: skarżący, strona skarżąca) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: wojewoda, organ odwoławczy) z 8 marca 2023 r. (nr IF-O.7840.1.119.2022.MWD), którą utrzymano w mocy decyzję z 10 lutego 2022 r. (nr 121/22) Starosty Trzebnickiego (dalej: organ I instancji, starosta) zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą - na rzecz P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. – pozwolenia . na budowę dwóch zespołów zabudowy szeregowej: zespół nr 1 składający się z 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych; zespół nr 2 składający się z 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], AM-[...], obręb O. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 3 listopada 2021 r. do Starostwa Powiatowego w Trzebnicy wpłynął wniosek P. Sp. z o. o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez J. R., o wydanie pozwolenia na budowę jedenastu budynków jednorodzinnych (dwulokalowych) w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], AM-[...], obręb O. Do wniosku załączono trzy egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z 30 grudnia 2021 r. (nr 396/2021) nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości z przedłożonego projektu budowlanego, który to obowiązek wykonany został przez inwestora 3 lutego 2022 r. Decyzją z 10 lutego 2022 r. (nr 121/22) organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił - na rzecz P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. - pozwolenia na budowę dwóch zespołów zabudowy szeregowej: zespół nr 1 składający się z 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych; zespół nr 2 składający się z 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], AM-[...], obręb O. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących wojewoda wydał przywołaną na wstępie decyzję utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wojewoda wskazał, że działka zainwestowania położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu miejscowego symbolem MN/14([...]). Zgodnie z § 5 ust. 1 miejscowego planu, podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem MN jest zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności wolno stojąca, bliźniacza lub szeregowa. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że nie można zakwestionować rozwiązań projektowych przyjętych w rozpatrywanej sprawie. Zaprojektowano bowiem jedenaście konstrukcyjnie niezależnych budynków zgrupowanych w dwóch szeregach (po 5 i 6 budynków), wydzielonych z przestrzeni ścianami oddzielonymi 5-centymetrową dylatacją od parteru aż po dach, z dachami odrębnymi dla każdego z budynków, z osobnymi wejściami i instalacjami. Między poszczególnymi budynkami zaprojektowano dwie niezależne zewnętrzne ściany przeciwpożarowe, stanowiące samodzielną konstrukcję o grubości 24 cm wykonane z bloczków. W projekcie budowlanym wskazano również, że ścianę zewnętrzną miedzy budynkami zaprojektowano w odporności ogniowej co najmniej REI60. W analizowanym zamierzeniu budowlanym ściany oddzielające budynki są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, zatem bez wątpienia należy je traktować jako odrębne budynki. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania, które sprowadzały się do stwierdzenia, że w przypadku planowanej inwestycji mamy do czynienia z budynkiem wielorodzinnym. Wojewoda wskazał przy tym, że zaprojektowane budynki spełniają definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art, 3 pkt 2a Prawa budowlanego a co za tym idzie, inwestycja jest zgodna z przywołanym § 5 ust. 1 miejscowego planu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wyjaśnił, że jak stanowi § 11 pkt 1 lit. a miejscowego planu "granice nowych podziałów geodezyjnych dopuszcza się z zastrzeżeniem zachowania minimalnej szerokości frontu działki budowlanej (mierzonej w linii zabudowy) w zabudowie oznaczonej symbolem MN = 20 m. W ocenie wojewody przywołany przez odwołujących się przepis dotyczy "zasad i warunków podziału terenów na działki budowlane", tymczasem analizowane postępowanie administracyjne Starosty Trzebnickiego nie dotyczyło podziału terenu na działki budowlane, lecz rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, zatem w przedmiotowym postępowaniu § 11 miejscowego planu nie miał zastosowania. Dalej organ odwoławczy nie podzielił zarzutu skarżących dotyczącego braku zgodności inwestycji z definicją zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. Odwołując się do treści planu miejscowego wojewoda wskazał, że zamierzenie budowlane dotyczy zabudowy mieszkaniowej szeregowej, w której zaprojektowano budynki 2-lokalowe o wysokości 9,40 m, dwukondygnacyjne z poddaszem nieużytkowym, a zatem zgodnie z § 5 ust. 1, w zw. z § 2 pkt 17 miejscowego planu. Wojewoda odmówił słuszności twierdzeniom skarżących, że w rozpatrywanym projekcie powierzchnia integralnie związana z segmentem zabudowy szeregowej wynosi tylko 175,15 m2, zaś w obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej uwzględnia się teren niezwiązany bezpośrednio z segmentem zabudowy. W ocenie wojewody w miejscowym planie wyraźnie dopuszczono na analizowanym terenie zabudowę szeregową i wprost wskazano, że powierzchnię przeznaczoną pod zabudowę należy odnosić do powierzchni działki (a nie powierzchni związanej z segmentem zabudowy. Wojewoda stwierdził również, że projektowana inwestycja spełnia wymóg nawiązania bryły projektowanego budynku do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy o charakterystycznych cechach regionalnych. Dalej wojewoda wskazał, że jak wynika z rysunku planu, działka nr [...] nie znajduje się w tej strefie, ponadto nie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków ani gminnej ewidencji zabytków. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) – dalej jako: "r.w.t.". W ocenie wojewody przedłożony projekt budowlany jest kompletny i prawidłowo sporządzony oraz został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci złożyli także stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, w myśl art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego. Wojewoda stwierdził, że w sprawie nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie działki nr [...] z produkcji jako użytku rolnego klasy RIVb. Organ odwoławczy wskazał również, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W zakresie zarzutu wydania decyzji kończącej postępowanie przed upływem terminu wyznaczonego stronom postępowania na zapoznanie się z materiałem dowodowym, wojewoda przyznał, że jakkolwiek stanowiło ono uchybienie w zakresie umożliwienia stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a), jednak pozostało ono bez wpływu na wynik postępowania. Wojewoda zauważył, że odwołujący się zostali prawidłowo zawiadomieni o toczącym się postępowaniu (zawiadomieniem z dnia 1 grudnia 2021 r., znak [...]) i brali w nim czynny udział (m. in. Czterema pismami z 11 grudnia 2021 r. wnieśli uwagi odnośnie toczącego się postępowania). Uznał wojewoda, że uchybienie starosty nie miało wpływu na wynik postępowania, w szczególności nie pozbawiło odwołujących się możliwości skorzystania z prawa do odwołania od decyzji. W skardze na powyższą decyzję wojewody zarzucono naruszenie i niezastosowanie się do przepisów prawa oraz niewłaściwą interpretację przepisów. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji dopuściły się wielu nieprawidłowości przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Zostały naruszone przepisy prawa, w tym zapisy obowiązującego mpzp. Dalej wskazano, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie, gdzie nie wydzielono obszaru bezpośrednio przydzielonego do segmentu jednorodzinnego. Wszystkie tereny zielone, tarasy z geokraty, podjazdy z geokraty, miejsca parkingowe, drogi dojazdowe do budynku, jedna wiata śmietnikowa, są to części wspólne wszystkich przyszłych mieszkańców. Nie ma wydzielonych żadnych granic pomiędzy segmentami budynku. Wszystkie te czynniki, zdaniem skarżących, świadczą o tym, że przedsięwzięcie to jest zabudową wielorodzinną. Ponadto przy obliczaniu powierzchni biologicznie czynnej w projekcie uwzględnia się teren nie związany bezpośrednio z segmentem zabudowy jednorodzinnej, tzn. jest to zaprzeczenie tego rodzaju budowy, a w konsekwencji świadczy !to o budownictwie wielorodzinnym. Biorąc pod uwagę wielkość całej inwestycji, należy tutaj zaznaczyć, iż projektowane budynki charakteryzują się dużą intensywnością zabudowy, a obszar, na którym mają się znajdować, według przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla O. jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. W projekcie budowlanym wskazano, iż pod zabudowę przewidziano 34,99% powierzchni działki a pod powierzchnię biologicznie czynną 65,01% powierzchni. Skarżący wskazali również, że w projekcie widnieją powierzchnie, które nie zostały zwymiarowane, w związku z czym brak jest możliwości wyliczenia stosunku powierzchni zabudowy do biologicznie czynnej. Skarżący wskazali również, że w projekcie budowlanym zawarto analizę nawiązania bryły mającej powstać zabudowy do istniejących w sąsiedztwie budynków o charakterystycznych cechach regionalnych odwołując się do zabudowy gospodarczej. W ocenie skarżących projektowana inwestycja nie dotyczy jednak zabudowań gospodarczych, więc odwoływanie się do budynków gospodarczych jest bezzasadne. Dalej skarżący wskazali, że na działce zaprojektowane są ciągi pieszo-jezdne o szer. 4,5m i 5m, natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego § 6 ust. 1 pkt. 7 "KDPJw - ciągi wewnętrzne osiedlowe o parametrach ciągów pieszo - jezdnych, obowiązują ustalenia zawarte w § 6, ust. 1, pkt.6," czyli "KDx - ciągi pieszo-jezdne, wśród zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej, odpowiadające parametrom dróg pożarowych, utwardzone, przystosowane do przejazdu pojazdów straży pożarnej i obsługi komunalnej, a) szerokość w liniach rozgraniczających - min 5m. b) szerokość jezdni utwardzonej = min 3,5m, c) minimalne promienie skrętu = lim na łuku zewnętrznym." Wynika z tego, iż jeden ciąg pieszo - jezdny jest nieprawidłowo zaprojektowany. Zdaniem skarżących w przedstawionym projekcie brak jest wydzielonego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych, czym naruszono przepisy r.w.t. Końcowo wskazano, że projektowany na działce nr [...] budynek został usytuowany kalenicą prostopadle do drogi - ulicy [...]. Na działce występuje nieprzekraczalna linia zabudowy wzdłuż ulicy [...], więc do tej linii powinien być kalenicą równolegle usytuowany budynek. Zważywszy na to, iż projektowana inwestycja znajduje się na jednej działce, więc front tej działki to ulica [...] z nieprzekraczalną linią zabudowy. W rezultacie wniesiono o: uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 234/23 tut. Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, a nadto w przyszłości część działki może zostać wydzielona, a obiekty nie będą spełniać minimalnych wymogów przewidzianych prawem. Na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. skarżący wskazali, że ze względu na infrastrukturę planowaną inwestycję można zakwalifikować jako wielorodzinną. Wskazano również na nieścisłości obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2023 r. poz. 1634) - dalej jako: "p.p.s.a.", rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą to zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielono - na rzecz P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. – pozwolenia . na budowę dwóch zespołów zabudowy szeregowej: zespół nr 1 składający się z 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych; zespół nr 2 składający się z 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], AM-[...], obręb O. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. W odniesieniu do zarzutu braku wydzielenia obszaru bezpośrednio przydzielonego do segmentu jednorodzinnego, co w konsekwencji miałoby oznaczać, że planowane zamierzenie budowlane stanowi zabudowę jednorodzinną to wskazać należy, że cechą konstytutywną budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej jest to, że budynki te stanowią konstrukcyjnie samodzielną całość. Nie można a priori przyjąć, że jeśli w ramach projektowanej inwestycji tereny zielone, tarasy oraz podjazdy z geokraty, miejsca parkingowe, a nawet wiata śmietnikowa stanowią część wspólną mieszkańców to wykluczona jest możliwość zakwalifikowania budynku jako stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość. W okolicznościach sprawy wymaga zauważenia, że planowana inwestycja obejmuje jedenaście konstrukcyjnie niezależnych budynków zgrupowanych w dwóch szeregach (po 5 i 6 budynków), wydzielonych z przestrzeni ścianami oddzielonymi 5-centymetrową dylatacją od parteru aż po dach, z dachami odrębnymi dla każdego z budynków, z osobnymi wejściami i instalacjami, między poszczególnymi budynkami zaprojektowano dwie niezależne zewnętrzne ściany przeciwpożarowe, stanowiące samodzielną konstrukcję o grubości 24 cm wykonane z bloczków SILKA, a ścianę zewnętrzną miedzy budynkami zaprojektowano w odporności ogniowej co najmniej REI60. Prawidłowo zatem uznał wojewoda, że w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z zabudową wielorodzinną. W odniesieniu do zarzutu intensywności projektowanej zabudowy należy wskazać, że słusznie stwierdził organ odwoławczy wypełnienie wymogów uchwały Rady Miejskiej w O. nr [...] z [...] lipca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2005 r. Nr 193, poz. [...]) – dalej: "mpzp", przez planowane zamierzenie inwestycyjne. W ramach mpzp nie przewidziano wyrażonego liczbowo (minimalnego lub maksymalnego) wskaźnika intensywności zabudowy na terenie oznaczonym symbolem MN/14([...]). Prawodawca lokalny ograniczył się wyłącznie do określenia maksymalnej powierzchni zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki. I tak zgodnie z § 5 ust. 1 mpzp symbolem MN oznaczono teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności wolno stojąca, bliźniacza lub szeregowa. Dodatkowo w § 2 pkt 17 mpzp zawarto definicję zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności, zgodnie z którą pod pojęciem tym należy rozumieć zabudowę mieszkaniową niezawierającą więcej niż 2 mieszkania, o wysokości budynku do 12 m włącznie lub do 3 kondygnacji nadziemnych włącznie z poddaszem. Przenosząc powyższe do niniejszej sprawy projektowana inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej szeregowej, w której zaprojektowano budynki 2-lokalowe o wysokości 9,40 m, dwukondygnacyjne z poddaszem nieużytkowym, a tym samym nie można skutecznie zarzucić naruszenia w tym zakresie przepisów mpzp. Idąc dalej przyjdzie stwierdzić, że wojewodzie nie można również przypisać błędu przy analizie współczynnika zabudowy. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w projekcie budowlanym (str. 14) wskazane zostały podstawy ustalenia wartości liczbowych stanowiących składniki wyliczenia powierzchni zabudowy (854,81 m2 + 750,50 m2) oraz powierzchni biologicznie czynnej (2981,69 m2), co daje odpowiednio 34,99% oraz 65,01%. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi odnoszących się do ciągów pieszo-jezdnych zauważyć trzeba, że jak stanowi § 6 ust. 1 pkt 6 mpzp symbolem KDx oznaczone są ciągi pieszo-jezdne, wśród zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej, odpowiadające parametrom dróg pożarowych, utwardzone, przystosowane do przejazdu pojazdów straży pożarnej i obsługi komunalnej, a) szerokość w liniach rozgraniczających = min 5m, b) szerokość jezdni utwardzonej = min 3,5m, c) minimalne promienie skrętu = 11m na łuku zewnętrznym. Natomiast jak wynika z § 6 ust. 1 pkt 7 mpzp symbolem KDPJw oznaczone zostały ciągi wewnętrzne osiedlowe o parametrach ciągów pieszo–jezdnych, w odniesieniu do których obowiązują ustalenia zawarte w § 6, ust. 1, pkt 6. W okolicznościach sprawy na terenie działki nr [...], zaprojektowano ciąg pieszo-jezdny o szerokości 4,5 m i 5 m, parkingi, dojścia do budynków i wjazdy do garaży. Zarzut skarżących, że jeden z ciągów pieszo-jezdnych (4,5 m) jest niezgodny z § 6 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 6 obowiązującego planu miejscowego nie może wywołać zamierzonego skutku. Wymaga w tym miejscu wyjaśnienia, że jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego ciągi pieszo-jezdne stanowią teren utwardzony. Z kolei w obowiązującym mpzp w § 6 ust. 1 pkt 6 lit. b wskazano, że szerokość jezdni utwardzonej wynosi min. 3,5 m. Tym samym stwierdzić należy, że spełnione zostały warunki postawione przez lokalnego prawodawcę w zakresie parametrów ciągów wewnętrznych osiedlowych o parametrach ciągów pieszo-jezdnych. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżących w odniesieniu do wymogu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z brzmieniem § 18 ust. 1 i 2 r.w.t., zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wskazany przepis jest nieostry i jako taki, w zestawieniu z zapisami obowiązującego planu, które milczą na temat obowiązku zapewnienia miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, nie może stanowić podstawy do przyjęcia naruszenia prawa, a w efekcie wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Przepis § 18 ust.1 r.w.t. przywołany przez skarżących stanowi jedynie wytyczne dla projektanta i ma charakter generalny. Co więcej przedłożony projekt przewiduje lokalizację miejsc postojowych jako takich, zaś brak określenia miejsc dla osób niepełnosprawnych, co nie jest bezwzględnie wymagane planem, nie może przemawiać na niekorzyść inwestora. Z tych samych przyczyn nie może zadziałać argumentacja strony skarżącej co do ogólnej ilości miejsc postojowych. Wobec braku postanowień w tym zakresie mpzp oraz generalnego charakteru § 18 ust. 1 r.w.t. stwierdzić należy, że przewidziane dla projektowanej inwestycji 23 miejsca postojowe (11 w garażach wbudowanych w bryłę budynków i 12 wzdłuż ciągu pieszo jezdnego) stanowi dostateczną realizację wskazanej normy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia zapisów mpzp w zakresie geometrii dachów projektowanych budynków zauważyć należy, że w § 5 ust. 1 pkt. 7.14 lit. b mpzp ustalono wymóg lokalizacji budynku zgodnie z liniami zabudowy z kalenicą równoległą do frontu działki. Wobec faktu, że dojazd do działki nr [...] odbywać będzie się z ulicy (działki nr [...] - należącej do inwestora) stwierdzić trzeba, że projektowane budynki są zlokalizowane zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy oraz spełniony został warunek lokalizacji budynków kalenicą równolegle do frontu działki wynikający z § 5 ust. 1 pkt. 7.14 lit. b mpzp. Co do potencjalnej możliwości wydzielenia w przyszłości części nieruchomości gruntowej, w wyniku którego obiekty nie będą spełniać minimalnych wymogów przewidzianych prawem to Sąd wskazuje, że ewentualny podział działki nr [...] stanowi zdarzenia przyszłe i niepewne, które nie mogło mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd w składzie orzekającym uznał za chybione. W szczególności brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji bowiem Sąd z urzędu ich nie stwierdził, a skarżący zarzutu tego nie rozwinęli. Również w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, czy naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.