II SA/Wr 2359/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi M. A.-U. i A.A. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kiosku zlokalizowanego na terenie holu dworca PKP w L. oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał właścicielowi budynku dworca PKP w L. dokonanie rozbiórki kiosku wybudowanego na terenie dworca bez pozwolenia na budowę. W oparciu o protokół z wizji lokalnej, wyjaśnienia i zeznania stron oraz inne dokumenty organ ustalił, że dzierżawca M. U. wybudowała kiosk o powierzchni około [...] m2 o konstrukcji stalowej w [...]r. w miejsce poprzednio istniejącego kiosku drewnianego. Decyzją z dnia [...]r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając obciążenie obowiązkiem rozbiórki inwestora, według kolejności ustanowionej w art. 52 prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...]r. organ pierwszej instancji w oparciu o powołane uprzednio podstawy prawne nakazał dokonanie rozbiórki kiosku M.U.. W odwołaniu skarżąca twierdziła, że wybudowała kiosk w [...]r., jako dzierżawca powierzchni holu dworca PKP. Kiosk nie jest trwale związany z budynkiem. Posiadając zgodę PKP na ustawienie kiosku była przekonana, że nie musi mieć pozwolenia na budowę. Korzystanie z kiosku nie narusza żadnych przepisów prawnych. Wykonanie rozbiórki pozbawi pracy 4 osoby. W [...]r. jedynie dokonała modernizacji kiosku za zgodą właściciela budynku. Decyzja narusza art. 48 w związku z art. 103 ust. 2 albo art. 49 prawa budowlanego. Kiosk nie jest ponadto obiektem budowlanym. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Było niewątpliwe, że kiosk będący obiektem budowlanym został zrealizowany bez pozwolenia na budowę w czasie obowiązywania prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994r. W skardze skarżąca nadal zarzuciła, że kiosk nie został wybudowany w [...]r., lecz w [...]r. w wykonaniu umowy dzierżawy zawartej z PKP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stan faktyczny sprawy był jednoznaczny i został prawidłowo przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji je poprzedzających. Wymagało jedynie oceny prawnej, czy ustawienie w holu dworca PKP w [...]r. nowego kiosku w miejsce kiosku dotychczasowego powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, a uchybienie tej powinności uzasadniało nakazanie w [...]r. rozbiórki tego kiosku na podstawie art. 48 prawa budowlanego. Nie ulegało wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tak właśnie było. Kiosk jest obiektem budowlanym, co wynika wprost z treści art. 3 pkt 5 ustawy, a pośrednio z analizy art. 3 pkt 2, 3 i 4 (kiosk jako budowla lub obiekt małej architektury) oraz art. 29 ustawy, w zakresie opisującym podobne obiekty, chociaż o odmiennym przeznaczeniu. Ustawienie budowli w postaci kiosku opisanego w aktach sprawy nastąpiło w 1998r. i powinno być poprzedzone decyzją o pozwoleniu na budowę. Wynika to z tego, że zastąpienie jednego obiektu tj. kiosku z [...]r., nowym obiektem budowlanym nie stanowiło remontu, lub jak to określa skarżąca modernizacji, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego. W przypadku ponownego ustawienia takiego samego kiosku, byłaby to odbudowa, lecz skarżąca ustawiła kiosk zupełnie nowy, czyli dokonała budowy (art. 3 pkt 6 ustawy). Nie wykonała tych robót na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ustawy). Posiadanie uprawnienia do wykonania tych robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ustawy) było jedynie elementem wniosku o pozwolenie na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy), zaś kwestia bezpieczeństwa użytkowania obiektu również stanowiła element badania w trakcie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Okoliczności te, podobnie zresztą jak każde inne, w tym względy społeczno-gospodarcze podkreślane przez skarżącą, nie uzasadniały odstąpienia od zastosowania art. 48 prawa budowlanego. Wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa zaskarżoną decyzją oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.