II SA/Wr 236/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Asesor sądowy: Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę J. K., działając przez pełnomocnika - radcę prawnego A. P., wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Skarga, opatrzona datą 31 stycznia 2002 r., przesłana została pocztą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, listem poleconym nadanym w dniu 2 lutego 2002 r., co wynika ze stempla pocztowego, natomiast do adresata wpłynęła w dniu 4 lutego 2002 r., na co wskazuje data prezentaty. Pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak postanowieniem z dnia 12 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przywrócenia terminu, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 654/04, oddalił zażalenie wniesione na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga powinna ulec odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady, że prawo nie działa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Jednym z podstawowych wymogów formalnych, który musi zostać zachowany przy zaskarżeniu decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego to złożenie skargi w ustawowo wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę wnosi się bezpośrednio do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu bada zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, przesłana na adres podawany przez skarżącą do korespondencji, została doręczona do jej rąk w dniu 2 stycznia 2002 r. za pisemnym pokwitowaniem. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego. 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 1 lutego 2002 r., przypadającym na dzień tygodnia piątek. W przedmiotowej sprawie należało uznać, że skarga, poprzez nadanie listem poleconym, została wniesiona w dniu 2 lutego 2002 r., a zatem po upływie wskazanego wyżej terminu. Nie doszło natomiast do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.