II SA/Wr 2376/01

Sygnatura akt II SA/Wr 2376/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: SNSA Andrzej Jurkiewicz NSA Halina Kremis (sprawozdawca) As. WSA Anna Siedlecka Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. i S.M. [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących po 230 zł kosztów postępowania; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sygnatura akt II SA/Wr 2376/2001 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (nr [...]) Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przyłączami i parkingiem przy ul. J. w W., na działkach nr [...], [...], [...] i [...], [...], [...]. Decyzja organu pierwszej instancji, jako materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia, przywołuje w osnowie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Jako podstawę do wydania decyzji organ przywołuje art. 104 kpa. W części decyzji określonej jako "uzasadnienie" organ pisze, że "na podstawie art. 107 § 4 kpa odstępuje od uzasadnienia decyzji. Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyli M. W. i Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. W skardze podnieśli (podobnie jak w toku całego postępowania administracyjnego), że skarżona decyzja pozostaje niezgodna z prawem, bowiem planowana zabudowa osiągnie 245 mieszkańców na hektar, podczas gdy plan zagospodarowania przestrzennego dla Wałbrzycha nie dopuszcza na inwestowanym terenie zabudowy przekraczającej 200 mieszkańców na hektar. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wyjaśnił, że zarzuty skargi nie mogą mieć wpływu na trafność wydanej decyzji, bowiem kwestia dopuszczalnego zaludnienia dla tego terenu była już badana na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (w związku z obowiązkiem organów badania w tamtym postępowaniu zgodności inwestycji z planem), dlatego zarzut należy uznać za chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: . Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego, z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego, choć z innych, niż naprowadzone w skardze, przyczyn. Wskazać bowiem należy, że w myśl art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w 1 Sygnatura akt II SA/Wr 2376/2001 granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika wprost, że organ pierwszej instancji, wydając zakwestionowaną decyzję, odstąpił od jej uzasadnienia, przyjmując (jak się zdaje), że uwzględnia w całości żądanie strony. Kodeks postępowania administracyjnego (mający pełne zastosowanie do spraw rozstrzyganych także na tle Prawa budowlanego) definiuje w art. 107 jakie składniki powinna zawierać decyzja administracyjna. W myśl § 1 tego artykułu decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Paragraf 2 omawianego artykułu określa, że przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. W § 3 ustawodawca konkretyzuje, co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji wskazując, że powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodnością mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W § 4 ustawodawca zezwala na odstąpienie od uzasadnienia decyzji w sytuacji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, wykluczając taką możliwość gdy decyzja rozstrzyga sporne interesy stron oraz gdy decyzja została wydana na skutek odwołania. Porównanie omawianego przepisu i treści decyzji organu pierwszej instancji wskazuje jednoznacznie, że organ ten uchybił tym zasadom postępowania administracyjnego i to w stopniu, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia, a wykazane uchybienie uszło uwadze organu odwoławczego. Nie można bowiem przyjąć, aby decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany była decyzją uwzględniającą w całości żądanie strony. Niewątpliwie uwzględnia ona interes inwestora, natomiast, jak wskazują akta administracyjne, osoby mieszkające w sąsiedztwie, które sam organ uznał za stronę (vide "wykaz stron do decyzji [...]"), mają z wnioskodawcą - inwestorem interesy sprzeczne. Oświadczenia złożone po rozprawie administracyjnej nie mogą być uznane za przyłączenie się do wniosku. Na rozpo-wie nie było szeregu osób ujętych przez organ pierwszej instancji w wykazie jako strony. W sprawie należy także zwrócić uwagę na jeszcze jedną, istotną okoliczność, która wystąpiła przy wydawaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Pod decyzją dopisała się Wiceprezydent Miasta W. D. B., która opatrzyła orzeczenie pieczęcią o takiej właśnie treści, a znikąd nie wynika, aby ta osoba wydała decyzję z upoważnienia kompetentnego organu. W wyroku z dnia 14 maja 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny (IV SA 1165/96, LEX nr 43271) wskazał, że "zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać m.in. podpis z 2 Sygnatura akt II SA/Wr 2376/2001 podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydawania decyzji". Z decyzji powinno wynikać, że osoba podpisująca działa z upoważnienia organu kompetentnego do wydania takiego orzeczenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie wydanie decyzji z pełnym uwzględnieniem zasad procesowych, wypływających z art. 107 kpa, w szczególności poprzez pełne uzasadnienie decyzji, ze wskazaniem kto i ewentualnie z czyjego upoważnienia wydał orzeczenie. Reasumując, skoro organy naruszyły przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w art. w art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a orzeczenie w zakresie nie podlegania zaskarżonej decyzji wykonaniu w art. 152 ustawy. Ze wskazanych względów należało orzec jak na wstępie. 3