II SA/Wr 238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. P. i Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży dla punktu radiokomunikacyjnego oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania M. i Z. P. oraz H. i J. C., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. "Budowa wieży dla punktu radiokomunikacyjnego w ramach inwestycji budowy sieci szerokopasmowej w Gminie W.", przewidzianej do realizacji na części działki nr 75/6 położonej we wsi M.. W uzasadnieniu decyzji kolegium podano, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucono, iż wójt nie wyjaśnił kwestii charakteru inwestycji jako celu publicznego, zaniechał zasięgnięcia opinii organu właściwego w sprawach ochrony środowiska, oraz nie odniósł się do raportu Najwyższej Izby Kontroli z dnia 30 października 2015 r. Zdaniem kolegium zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługiwały jednak na uwzględnienie. Kolegium uznało bowiem, że organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji, nie mógł odmówić tego ustalenia, skoro przeprowadzone postępowanie doprowadziło do uznania, że lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom odwołania, planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Podstawę prawną do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stanowią przepisy art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a uzupełnieniem tego przepisu jest art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Budowa wieży dla sieci szerokopasmowego internetu, której dotyczy przedmiotowa sprawa, bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Wskazano również na art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 880), gdzie wprost postanawia się, że inwestycje z zakresu łączności publicznej, są inwestycjami celu publicznego. W ocenie kolegium inwestor składając wniosek spełnił wszystkie wymogi prawidłowo złożonego wniosku określone w ustawie. Na dołączonej do wniosku kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, sporządzonej w skali 1: 1000, pomarańczową linią określono granice terenu objętego wnioskiem, będące jednocześnie granicami obszaru oddziaływania inwestycji - linia zielona, czerwono-zieloną zaś miejsce proponowanej lokalizacji masztu. Inwestor w tymże wniosku określił zarówno zakres planowanego zamierzenia, parametry techniczne inwestycji, jak i planowaną skalę oddziaływania na środowisko. Ze względu na rodzaj planowanego przedsięwzięcia, brak było potrzeby określenia we wniosku inwestora takich informacji jak zapotrzebowanie na wodę, oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, czy też sposób unieszkodliwiania odpadów. W ramach prowadzonego postępowania organ stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Kolegium wskazało, że z dokonanych ustaleń wynika, iż teren inwestycji znajduje się poza obszarem objętym ochroną konserwatorską, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zamierzenie inwestycyjne planowane jest na działce gminnej niezabudowanej, nie jest zaliczane do inwestycji, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. W przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się analiza obejmująca powyższe ustalenia. Wyniki analizy znalazły swój wyraz w treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji, jak tego wymaga art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu urbanistów. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera również załącznik mapowy, na którym zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. W ocenie organu odwoławczego ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z zasadami określonymi ustawą, a decyzja nie narusza uprawnień osób trzecich, nie narusza prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kolegium podzieliło również pogląd organu I instancji, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest niezgodne przepisami odrębnymi. Ponadto do projektu decyzji uzyskano wymagane przepisem art. 53 ust. 4 ustawy pozytywne uzgodnienia. Odnosząc się do wniesionego odwołania kolegium wskazało, że chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska. Po pierwsze dlatego, że inwestycja nie jest jeszcze zrealizowana, tym samym nie można mówić o szkodach na zdrowiu i mieniu skarżących. Po drugie, z woli ustawodawcy proces inwestycyjny został podzielony w postępowaniu administracyjnym na dwie fazy. Przedmiotem postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest zbadanie zgodności zamierzenia z przepisami prawa z zakresu możliwości lokalizacji inwestycji na danym terenie. Natomiast zagadnienia techniczno-budowlane są rozstrzygane tylko w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto, każda z tych decyzji może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji i wydaniu odpowiedniej decyzji, jeżeli inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. I w tych postępowaniach rozpatrywane są zagadnienia związane z ochroną środowiska. Z akt sprawy wynika, że moc zamontowanych na wieży anten nadawczo-odbiorczych będzie wynosiła 1 W. Z porównania wniosku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) wynika, że zamierzenie nie jest wymienione ani w przedsięwzięciach mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani w przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia również oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Niezależnie od poczynionych ustaleń w tym zakresie, organ pierwszej instancji, w myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnił projekt decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. To zaś oznacza, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie musiało być poprzedzone wydaniem postanowienia, przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium nie podzieliło również poglądu odwołujących się, iż możliwy był wybór innej lokalizacji inwestycji. Wniosek z dnia 8 czerwca 2015 r. nie przewidywał innej lokalizacji inwestycji celu publicznego, dlatego organ administracji publicznej związany wnioskiem, musiał orzekać w jego granicach. Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że podjęcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy, jako że regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, która podlega daleko idącym ustawowym rygorom, z których natomiast wyłączona jest decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym poza zakresem zainteresowania kolegium były kwestie celowości budowy sieci szerokopasmowego internetu i lokalizacji inwestycji. Nie godząc się z przytoczoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., J. C. i H. C. oraz M. P. i Z. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze podniesiono, że realizacja inwestycji narazi skarżących na długotrwałe oddziaływanie pól elektromagnetycznych, co zagraża ich zdrowiu i życiu. Z planowanej wieży mogą także odpadać zimą bryły lodu, a cała konstrukcja może się zawalić w razie niekorzystnych warunków atmosferycznych. Nadto realizacja inwestycji może być przyczyną wyginięcia nietoperzy. Na poparcie tej argumentacji w skardze zacytowano raport Najwyższej Izby Kontroli (nie podając źródła cytatu). Odnośnie do zaskarżonej decyzji wskazano, że organ nie podjął należnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (naruszenie art. 7 k.p.a.). Organ naruszył art. 10 k.p.a. nie odpowiadając na pisma skarżących z dnia 30 listopada 2015 r. oraz 4 grudnia 2015 r. Organ naruszył również art. 77 § 1 k.p.a., gdyż nie zebrał w ogóle dowodów i nie rozpatrzył tym samym materiału dowodowego. Organ naruszył również art. 107 § 1 k.p.a. pozostawiając bez uzasadnienia charakter celu publicznego inwestycji. Organ zaniechał zasięgnięcia faktycznej opinii organu właściwego w sprawach ochrony środowiska, m.in. w zakresie poprawności wykonania przez inwestora analizy przedsięwzięcia, co do kwalifikacji do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz co do tego czy "jest wymagane DŚU". Nadto zarzucono brak jakiegokolwiek odniesienia do raportu NIK z dnia 30 października 2015 r., który to raport stanowi dowód niedostosowania przepisów prawa do ochrony zdrowia czy wręcz życia obywateli oraz postępu wiedzy w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizmy ludzkie. Skarżący wskazali, że podtrzymują w całości swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Decyzja lokalizacyjna całkowicie pominęła kluczowe dla zdrowia i życia ludzi (zwłaszcza dzieci i osób w wieku rozrodczym) zagadnienia niedopuszczalnej bliskości urządzeń generujących pole elektromagnetyczne, których oddziaływanie będzie miało charakter długoterminowy i ciągły w sytuacji gdy rzeczywiste normy parametrów pól dla wymienionych warunków nie istnieją. Skarżący zostają tym samym poddani "eksperymentowi medycznemu" (na co się nie zgadzają), oraz zostaje narażone zdrowie i życie ich rodzin - stanowi to rażące naruszenie wolności i praw zawartych w art. 38 i art. 39 Konstytucji. Zdaniem skarżących decyzja lokalizacyjna nie uwzględnia istnienia pasa ochronnego w związku z zagrożeniami wynikającymi z posadowienia budowli w ekstremalnie trudnych warunkach klimatu górskiego. Skarżący w oparciu o obserwacje zjawisk oblodzenia drzew oraz konstrukcji linii elektrycznych obawiają się, że z monstrualnej 50-metrowej budowli będą odrywały się bryły lodu i zwiewane przez wiatr będą zabijały ludzi poruszających się drogą powiatową oraz mieszkańców sąsiednich domów. Dlatego w odniesieniu do tego zagadnienia decyzja lokalizacyjna musi zawierać opinię biegłego eksperta (ponoszącego odpowiedzialność prawną i zawodową) oraz winna przewidywać wyznaczenie strefy ochronnej przed rażeniem bryłami lodu. Zaniechanie wyznaczenia strefy ochronnej na etapie decyzji lokalizacyjnej doprowadzi do stanu braku terenu na taką strefę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestię tę pominął organ II instancji. Brak strefy ochronnej przed rażeniem bryłami lodu zwiewanymi przez wiatr (nawet na znaczną odległość) doprowadzi do ograniczenia korzystania z domów skarżących w okresie zimowym - stanowi to naruszenia praw wynikających z art. 64 Konstytucji. Dalej skarżący podali, że okolica, którą zamieszkują, pełna jest populacji nietoperzy, narażenie których na bliskie i przewlekłe oddziaływanie pola elektromagnetycznego może prowadzić do ich zagłady. Dlatego na etapie decyzji lokalizacyjnej powinna zostać wydana faktyczna opinia organu właściwego wydziału w sprawach ochrony środowiska poparta "wydaniem DŚU". Według skarżących wadą merytoryczną decyzji jest brak określenia faktycznego celu, określenia uwarunkowań ekonomicznych odnoszących się do kosztów eksploatacji, kto będzie pokrywał koszty i osiągał z tego tytułu zyski, w jakich kierunkach będą działały urządzenia nadawcze - z tego powodu mieszkańcy nigdy nie będą pewni, czy względy komercyjne nie będą jedynym kryteriów zawyżania parametrów pól elektromagnetycznych i instalowania nowych urządzeń. Zdaniem skarżących określenie zasad funkcjonowania budowli odnośnie do celu inwestycji, zagadnień kosztów i zysków, oraz konkretnego określenia dopuszczalnej liczby i charakteru urządzeń wytwarzających pola jest niezbędna dla zaspokojenia wymogów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ I instancji nie odniósł się również do obaw skarżących, że inwestycja dubluje istniejącą sieć kablową, która doskonale zaspokaja potrzeby mieszkańców w zakresie internetu. Przewaga sieci kablowej nad przesyłem za pomocą generowania pól elektromagnetycznych polega na pewnym docieraniu do celu. Natomiast zasięg promieniowania elektromagnetycznego w terenie górzystym jest ograniczony. Wkraczający obecnie i rekomendowany internet przesyłany droga satelitarną, wyprze niewątpliwie internet stanowiący przedmiot niniejszej skargi, jednak nie wiadomo kto poniesie koszty rozbiórki planowanych budowli. Organy zignorowały również pytanie odnoszące się do potrzeby zabezpieczenia środków w związku z przyszłymi roszczeniami skarżących wynikającymi ze spadku wartości rynkowej nieruchomości spowodowanej bliskością inwestycji. Podsumowując skarżący wskazali, że w przedmiotowej sprawie kluczowe zagadnienia stanowią: bezpośrednia bliskość urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne, długoterminowe oddziaływanie pól na organizmy żywe, brak faktycznie norm opisujących parametry pól dla tak wyjątkowej sytuacji. Drugim kluczowym zagadnieniem są ekstremalne warunki pogodowe panujące na wysokości 600 mnpm - zmienna wilgotność, gwałtowne spadki temperatury, prędkość wiatrów o charakterze wichury. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w całości oraz o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 238/16) odrzucił skargę w części pochodzącej od J. C. i H. C.. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. (sygn. akt II OZ 884/16) oddalił zażalenie ww. osób na to postanowienie. Następnie w dniu 26 października 2016 r. do akt sądowych wpłynęło pismo strony skarżącej, w którym podtrzymano zarzuty skargi, wskazując przy tym na bezprawne – zdaniem autorów pisma – działania wójta gminy związane z planowaną inwestycją. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 4 listopada 2016 r. skarżący M. P. i Z. P. podtrzymali skargę i wnieśli o zwrot kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśnienie motywów wyroku wymaga wskazania, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również – tak jak w niniejszej sprawie – orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przechodząc dalej należy powiedzieć, że zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżona decyzja SKO w W., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy W. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji polega na porównaniu treści zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z treścią norm prawnych stanowiących podstawę wydania opisanych decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycje celu publicznego to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65). W myśl art. 6 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Według art. 4 pkt 18 cyt. ustawy o gospodarce nieruchomościami "łączność publiczna" to infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1489) przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. Usługa telekomunikacyjna to zaś usługa polegająca głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej (pkt 48 cytowanego przepisu), przez którą to sieć należy rozumieć systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju (pkt 35 cytowanego przepisu). Analiza przytoczonych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że planowana inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja jest inwestycją celu publicznego. Sąd ocenił, że kwalifikacja planowanej inwestycji do katalogu inwestycji celu publicznego została wystarczająco wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Zarzuty skarżących w tym zakresie były więc niezasadne. Jak trafnie wskazało kolegium w zaskarżonej decyzji, inwestycja, będąca przedmiotem postępowania, wymagała uzyskania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły, że wniosek inwestora spełnia wymogi zawarte w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Sąd stwierdził również, że akta sprawy potwierdzają twierdzenia kolegium, iż organ I instancji uzgodnił projekt decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (przesłano projekt decyzji, jednak RDOŚ nie zajął stanowiska w sprawie). Sąd ocenił więc, że nie doszło do naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Uwzględniając brzmienie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Sąd ocenił, że prawidłowo dokonano również pozostałych uzgodnień projektu decyzji. Sąd ocenił również, że treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odpowiada wymogom art. 54 u.p.z.p. Wziąwszy pod uwagę, że zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, Sąd ocenił, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu, a więc decyzje te nie podlegały uchyleniu w niniejszym postępowaniu sądowym. Oczywiście Sąd dostrzegł, że organ I instancji naruszył art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez to, że zawiadamiał strony o wszczęciu "ponownego postępowania w sprawie" po tym jak SKO w W. decyzją z dnia [...] r. uchyliło poprzednią decyzję wójta w sprawie. Sąd wskazuje, że postępowanie administracyjne w takiej sytuacji nie jest wszczynane "ponownie", ale toczy się nadal od chwili wszczęcia go na wniosek strony o wydanie decyzji. Uchybienie procesowe organu I instancji w tym zakresie nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, a więc nie mogło wpłynąć na stanowisko Sądu co do braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do treści skargi Sąd stwierdził, że podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Jeśli chodzi o konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji trzeba wskazać, że w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wykazano w zaskarżonej decyzji, planowana inwestycja nie należy do żadnej z wymienionych kategorii, a to z racji planowanej mocy anten przewidywanych do realizacji na wieży (30 dBm czyli 1 W). Skarżący kwalifikacji inwestycji w sposób merytoryczny nie podważyli, prezentując jedynie przypuszczenia i obawy związane ze stanem zdrowia i życia, które jednak nie zostały poparte dowodami mogącymi podważyć kwalifikację inwestycji do przedsięwzięć niewymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W realiach niniejszej sprawy równie istotne jest również, że w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie u.p.z.p., a w niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przed wydaniem której według art. 72 ust. 1 cyt. ustawy nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Obowiązek taki może powstać w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, jednak kwestia ta pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy. Podniesione w skardze zarzuty w omawianym zakresie nie zasługiwały więc na uwzględnienie. Następnie Sąd ocenił, że nie jest zasadny zarzut, jakoby organy zignorowały pisma skarżących z dnia 30 listopada 2015 r. i z dnia 4 grudnia 2015 r. Organ I instancji odniósł się do ich treści w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co było wystarczające w świetle celu prowadzonego postępowania, którym było wydanie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie (art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego), a nie korespondowanie ze stronami postępowania. Nie było natomiast obowiązkiem organów administracji publicznej odnoszenie się w uzasadnieniu decyzji do "roszczeń", które skarżący planują zgłosić w związku z przewidywanym przez nich spadkiem wartości ich nieruchomości. Roszczenia tego rodzaju nie podlegają rozpoznaniu w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale mogą być dochodzone (z woli stron) przed sądem powszechnym, co również pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy. Sąd ocenił więc, ze w tym zakresie organy nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Jeśli natomiast chodzi o brak odniesienia się przez organy do cytowanego przez skarżących raportu Najwyższej Izby Kontroli, to trzeba powiedzieć, że przytoczone przez skarżących cytaty z tego dokumentu wskazują, że jego treść dotyczy ustawodawstwa i praktyki organów administracji publicznej. Trzeba jednak pamiętać, że organy administracji publicznej nie należą do władzy ustawodawczej, ale wykonawczej i są powołane do załatwiania spraw administracyjnych na podstawie i w granicach prawa. Stąd nie było konieczne odnoszenie się w zaskarżonej decyzji do postulatów NIK w zakresie konieczności zmiany przepisów prawa. Cytowany przez skarżących dokument nie odnosi się również bezpośrednio do planowanej inwestycji, ale porusza ogólne zagadnienia wynikłe z kontroli prowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli, a więc nie mógł być traktowany przez organy obu instancji jako dowód w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie były więc niezasadne. Odnośnie zaś do przewidywanych przez skarżących zagrożeń związanych ze spadającymi bryłami lodu Sąd wskazuje, że kwestie te wykraczają poza zakres postępowania lokalizacyjnego. Szczegóły konstrukcji i wymogi techniczno-budowlane planowanego obiektu badane będą w postępowaniu przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Brak było również podstaw prawnych, by organy w postępowaniu lokalizacyjnym badały wpływ inwestycji na populację nietoperzy. Jak już wskazano, organ I instancji dokonał wystarczającej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planowana jest inwestycja oraz wziął pod uwagę, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Z tych też powodów organ nie określał w decyzji postulowanej przez skarżących "strefy ochronnej" wokół planowanej wieży. Brak było do tego podstaw prawnych, a ponadto kwestie technicznej wytrzymałości i podatności na uszkodzenia planowanej wieży podlegać winny rozważeniu w postępowaniu przed organem architektoniczno-budowlanym, a nie przed organem lokalizacyjnym. Brak było też podstaw, aby organy w kontrolowanym postępowaniu badały kwestie związane z finansowaniem inwestycji czy rozważały celowość podejmowanej inwestycji w świetle poglądów skarżących w zakresie przewagi sieci kablowej nad bezprzewodowym rozprowadzaniem sygnału. Sąd ocenił więc, że również w tej kwestii organy nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP. W konsekwencji Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie naruszyły art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ treść uzasadnień decyzji organów orzekających w niniejszej sprawie odpowiada wymogom tego przepisu. Reasumując trzeba powiedzieć, że Sąd doszedł do przekonania, iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Nadto Sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki, które dawałyby sądowi możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.