II SA/Wr 2400/02

Sygnatura akt II SA/Wr 2400/02 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. NR [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P.T.C. "C." sp. z o.o. z/s w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], "KOD [...] Ś. S." zlokalizowanej na terenie Ośrodka A w Ś. przy ul. M. S.-C. [...], (dz. Nr [...], [...], obręb Z.); oddala skargę Sygnatura akt II SA/Wr 2400/02 UZASADNIENIE W dniu [...] pełnomocnik P.T.K. "C." spółka z o.o. z/s w W. wystąpił do Starostwa Ś. - o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "KOD [...] Ś. S.". Do wniosku załączono projekt budowlany wraz wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, wykazano prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji pismem z dnia 12 marca 2002 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, informując jednocześnie o możliwości składania uwag i wniosków. Ponadto Starosta Ś., realizując dyspozycję art. 32 i art. 53 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zapewnił udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu poprzez obwieszczenie w prasie oraz na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Ś. i w pobliżu miejsca projektowanej inwestycji (tablica ogłoszeń Spółdzielni Mieszkaniowej i witryna wystawowa pawilonu A) - informacji o wszczętym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazano również na możliwość zapoznania się z dokumentacją oraz możliwość składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ukazania się obwieszczenia. Z takiej możliwości skorzystał L.M., występując w imieniu Komitetu Społecznego "M.H.", który wniósł protest przeciwko planowanemu przedsięwzięciu z uwagi na szkodliwe oddziaływanie stacji bazowej na zdrowie mieszkańców oraz obniżenie wartości rynkowej lokali mieszkalnych w budynkach położonych w pobliżu stacji. Swoje niezadowolenie z przedmiotowej inwestycji wnieśli również Radni Rady Powiatu S.K. i S.M. podczas XXXIII sesji Rady Powiatu składając interpelację w sprawie instalowania nowego przekaźnika telefonii komórkowej. Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. także wniosła swoje zastrzeżenia do spornej inwestycji w piśmie z dnia 18 marca 2002 r. załączając opracowanie pod nazwą "E.G." sporządzone przez Biuro K.Ś. "G." w B.B. dla innej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. P. w Ś. Starosta Ś. szczegółowo analizując zebrany materiał dowodowy w sprawie, zatwierdził wnioskodawcy projekt budowlany przedmiotowej inwestycji oraz pozwolenie na jej realizację. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazły pełne odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu. Od powyższej decyzji odwołała się Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Swoje odwołanie uzasadniała tym, że zaskarżona decyzja narusza: - przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 2 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez nie uwzględnienie okoliczności, że planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia mieszkańców budynków przy ul. W., ul. E. P. oraz ul. D. i narusza uzasadniony interes tych mieszkańców, poprzez obniżenie wartości rynkowej ich mieszkań; - przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska - o dostępie zainteresowanych osób do informacji o planowanej inwestycji i oddziaływania tej inwestycji na środowisko poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej dla społeczeństwa w sytuacji, gdy planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców; - przepisy prawa materialnego - art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez nie przeprowadzenie szczegółowego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z art. 51 w/w ustawy. Ponadto Spółdzielnia Mieszkaniowa podniosła, iż w trakcie prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie Starostwo Powiatowe nie uwzględniło jej wniosków zawartych w piśmie z dnia 18 marca 2002 r. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany zajętego stanowiska i w trybie art. 133 KPA i przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia organowi II instancji. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym zwrócił uwagę na fakt, iż o miejscu i warunkach realizacji inwestycji rozstrzyga decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie opracowanie projektu budowlanego zostało poprzedzone wydaniem przez Prezydenta Miasta Ś. decyzji o warunkach zabudowy terenu, która z chwilą uprawomocnienia się weszła ona wraz z zawartymi w niej warunkami do obiegu prawnego i stała się dokumentem wiążącym dla dalszego przebiegu procesu inwestycyjnego a tym samym i dla osób sporządzających projekt budowlany przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na charakter inwestycji należącej do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska co wynika z § 2 pkt 8 lit k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 z dnia 23 lipca 1998 r.) - inwestor uzyskał pozytywne uzgodnienia z zakresu ochrony środowiska D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty Ś. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany został zgodnie z wymaganiami art. 34 Prawa budowlanego, wobec powyższego kierując się regulacją art. 35 ust. 4 organ I instancji nie mógł odmówić wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego chybiony jest zarzut sporządzenia dla spornej inwestycji raportu o oddziaływaniu na środowisko niezgodnie z art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z 2002 r.), gdyż został on sporządzony zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 109 z 2000 r., poz. 1157). Zasada udziału stron w postępowaniu administracyjnym zapewnia im możliwość czuwania nad swoimi prawami i interesami, a tym samym właściwym załatwieniem sprawy. Przejawia się ona w obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, prawa strony dostępu do akt sprawy, prawa do zgłaszania dowodów, prawa strony do wypowiadania się przed wydaniem decyzji. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Zapewnienie przez organ administracji publicznej czynnego udziału stron wymagane jest w każdym stadium postępowania administracyjnego. W przypadku niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z naruszeniem przez organ I instancji - zasady wyrażonej w art. 7 i art. 77 KPA, jak również zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 i art. 11 KPA. Stąd odnosząc się do zarzutu, iż strony pozbawione zostały prawa czynnego udziału w postępowaniu należy zauważyć, iż w tym przypadku fakt powiadomienia społeczeństwa o postępowania poprzez podanie do publicznej wiadomości umożliwił, iż każdy zainteresowany mógł złożyć uwagi i wnioski w sprawie. Kwestionowanie braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej dla społeczeństwa przez organ I instancji i nie może się ostać z uwagi na zapis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko "przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie: (...) może przeprowadzić rozprawę administracyjna otwartą dla społeczeństwa ". Zapis "może" wcale nie oznacza, że "musi". Należy zauważyć także, iż w przedmiotowej sprawie względy finansowe (w tym ewentualne obniżenie wartości mieszkań) nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu administracji architektoniczno-budowlanej zarówno I jak i II instancji, dla których podstawą działania są przepisy prawa, a przede wszystkim przepisy ustawy Prawo budowlane. Z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, iż zasięg elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego emitowanego przez anteny stacji bazowej będzie występował na wysokości niedostępnej dla ludzi, a przede wszystkim nie będzie obejmował zasięgiem żadnego z budynków mieszkańców protestujących przeciwko planowanej inwestycji. Bowiem w zasięgu działania anteny mikrolinii nie występują obiekty, dla których radiolinia mogłaby stanowić zagrożenie. Tak więc twierdzenie Spółdzielni, iż został naruszony interes prawny mieszkańców nie może być uznane za właściwe. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia praw członków spółdzielni, że z powołanego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko interesy ich nie zostaną naruszone. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż do pisma "Ekspertyza.." nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji i nie można więc przez analogię uwzględnić tego opracowania, jako uniwersalnego dla wszystkich realizowanych inwestycji z zakresu telefonii komórkowej. W niniejszej sprawie montaż stacji telefonii cyfrowej zlokalizowanej na wieży o wysokości 40 m, na działce nr 6/6, według sporządzonego raportu, nie będzie oddziaływać negatywnie na stan środowiska i zdrowie ludzi. Ponadto dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu i w okolicznych budynkach. Bowiem w promieniu ponad 70 m od miejsca usytuowania anten nie występuje jakakolwiek zabudowa mieszkaniowa. W związku z powyższym nie zostaną, zdaniem organu odwoławczego, naruszone warunki ustalone w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane w sposób opisany w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy. Wskazane wyżej argumenty prowadzą do wniosku, iż w ocenie organu odwoławczego zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest słuszne i podjęte zgodnie z prawem miejscowym i materialnym. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. zarzuciła naruszenie przepisów prawa budowlanego, a w szczególności przepisów art. 5 ust. 2 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 6 poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia mieszkańców i narusza uzasadniony interes tych mieszkańców oraz nieuwzględnienie okoliczności, że planowana inwestycja jest żródłem napięć społecznych. Zarzucono naruszenie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o dostępie zainteresowanych osób do informacji o planowanej inwestycji i oddziaływania tej inwestycji na środowisko, art. 19 i dalszych, art. 31 a w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjne dla społeczeństwa w sytuacji, gdy planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców i jest źródłem napięć społecznych, głownie dotyczy to osób zamieszkałych w budynku przy ul. W., M., E. P. i ul. D. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Uzasadniając skargę Spółdzielnia Mieszkaniowa wskazała, że zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania, że naruszy słuszny interes strony skarżącej i mieszkańców posiadających lokale mieszkalne w pobliżu planowanej inwestycji. Wbrew twierdzeniu Wojewody D. planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia mieszkańców ulicy W., M., E. P. oraz ulicy D. w Ś. a także ich interesów, czego dali wyraz ci mieszkańcy w zbiorowych protestach przeciwko realizacji inwestycji. Na zagrożenie promieniowaniem wskazuje załączona do akt sprawy ekspertyza geologiczna, która jakkolwiek nie odnosi się bezpośrednio do przedmiotowej inwestycji ale dotyczy takiej samej inwestycji i ma realne odniesienie do osób zamieszkałych w pobliżu realizowanej inwestycji. Wobec powyższego, zdaniem strony skarżącej, zarzut naruszenia przepisów prawa budowlanego - art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 5 ust. 2 pkt 3 jest zasadny. Zważywszy na fakt, że inwestycja ta jest źródłem napięć społecznych, Starosta Ś. przed wydaniem swojej decyzji winien był, zdaniem strony skarżącej, przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa bez względu na koszty, zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, co zgodne jest też z zasadą wyrażoną w art. 8 KPA i w trakcie takiej rozprawy, zgodnie z dyspozycją art. 13 KPA, skłonić do ugody. Takich działań Starosta Ś. przed wydaniem decyzji nie podjął, co zdaniem strony skarżącej uzasadnia wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumentację przytoczoną w uzasadnieniu swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Dokonując oceny zakwestionowanej decyzji Wojewody D. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jej poprawności. Zgodnie z przepisem art. 28 ustawy – Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Przesłanki wydawania pozwolenia na budowę określa przepis art. 32 Prawa budowlanego. Stanowi on, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska i uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, 2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 4) w przypadku obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie: a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego. Do wniosku o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych: 1) których wykonanie lub użytkowanie może stwarzać poważne zagrożenie dla użytkowników, takich jak: obiekty energetyki jądrowej, rafinerie, zakłady chemiczne, zapory wodne lub 2) których projekty budowlane zawierają nowe, nie sprawdzone w krajowej praktyce, rozwiązania techniczne, nie znajdujące podstaw w przepisach i Polskich Normach, należy dołączyć specjalistyczną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w dniu 6 marca 2002 r. spółka C. wystąpiła do Starostwa Ś. - o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Do wniosku załączono projekt budowlany wraz wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, wykazano prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tak więc wnioskodawca złożył, wraz z wnioskiem o wydane pozwolenia na budowę, wymagane wskazanymi wyżej przepisami prawa dokumenty. Organ I instancji pismem z dnia 12 marca 2002 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, informując jednocześnie o możliwości składania uwag i wniosków. Ponadto Starosta Ś. realizując dyspozycję art. 32 i art. 53 ustawy - Prawo ochrony środowiska zapewnił udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu poprzez obwieszczenie w prasie oraz na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Starostwa Powiatowego w Ś. i w pobliżu miejsca projektowanej inwestycji - informacji o wszczętym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazano również na możliwość zapoznania się z dokumentacją oraz możliwość składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ukazania się obwieszczenia. Powyższe działania organu administracji architektoniczno-budowlanej wypełniły wymogi proceduralne związane z postępowaniem o wydanie wnioskowanego pozwolenia n budowę. W szczególności organy prowadzące postępowanie zapewniły stronom czynny udział w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 77 KPA. Fakt powiadomienia społeczeństwa o postępowaniu poprzez podanie do publicznej wiadomości umożliwił, iż każdy zainteresowany mógł złożyć uwagi i wnioski w sprawie. Niezasadne było kwestionowanie braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej dla społeczeństwa przez organ I instancji, albowiem zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko "przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie: (...) może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa ". Powyższy zapis nie obliguje do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej a jedynie upoważnia do tego i od organu administracji publicznej zależy, czy z powyższego upoważnienia skorzysta. Przechodząc do zarzutu strony skarżącej o negatywnym oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na zdrowie mieszkańców należy wskazać, że został sporządzony stosowny raport oddziaływaniu inwestycji na środowisko naturalne. Z raportu tego wynika, iż zasięg elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego emitowanego przez anteny stacji bazowej będzie występował na wysokości niedostępnej dla ludzi, a przede wszystkim nie będzie obejmował zasięgiem żadnego z budynków mieszkańców protestujących przeciwko planowanej inwestycji. Bowiem w zasięgu działania anteny mikrolinii nie występują obiekty, dla których radiolinia mogłaby stanowić zagrożenie. W niniejszej sprawie montaż stacji telefonii cyfrowej zlokalizowanej na wieży o wysokości 40 m, na działce nr 6/6, według sporządzonego raportu, nie będzie oddziaływać negatywnie na stan środowiska i zdrowie ludzi. Ponadto dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu i w okolicznych budynkach. Bowiem w promieniu ponad 70 m od miejsca usytuowania anten nie występuje jakakolwiek zabudowa mieszkaniowa. Tak więc twierdzenie Spółdzielni, iż został naruszony interes prawny mieszkańców nie może być uznane za właściwe. Zarzut o ewentualnym spadku wartości lokali mieszkalnych nie został przez stronę skarżącą udowodniony a ponadto, nie może to być okoliczność brana pod uwagę w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W konkluzji Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zasadności zaskarżonej decyzji i wobec tego – zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę należało oddalić.