II SA/Wr 2418/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie: NSA Bogumiła Skrzypczak, WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Protokolant apl. prok. Krzysztof Jasiński, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi F. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. [...] Wojewoda D., na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 z późn. zm./ zwanej dalej ustawą o zatrudnieniu; oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy, wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu, decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w Z. Ś. z dnia [...] znak: [...] orzekającej o wstrzymaniu F. G. wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W uzasadnieniu podano, iż zaskarżoną decyzją wstrzymano F. G. wypłatę zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r., ponieważ w dniu [...]r. złożył pismo informujące o planowanym wypoczynku w miejscowości nadmorskiej od dnia [...]r. W odwołaniu od tej decyzji F. G. wnosi o zmianę decyzji i wypłatę zasiłku za okres od [...]r. do [...]r. oraz stwierdza, że powiadomił Powiatowy Urząd Pracy w Z. Ś. o planowanym wypoczynku, a nie o braku gotowości do podjęcia zatrudnienia. Skarżący uważa, że wypoczynek letni /zaplanowany, zanim została rozwiązana umowa o pracę/ i powiadomienie o nim wraz z oświadczeniem o pozostawaniu w gotowości do podjęcia zatrudnienia w świetle ogólnego zapisu art. 27 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, która nie określa jednoznacznie, jaka sytuacja powoduje brak gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz "zasady zgodności /tj. przyjaznym nastawieniu na optymalne rozwiązanie sprawy/ i moralności /podczas gdy w naszym regionie bezrobocie sięga ok. 17%/ nie jest sytuacją o której mowa w art. 27 ust. 3 w/w ustawy". Na podstawie akt ustalono, że F. G. zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. Ś. dnia [...]r., jako osoba bezrobotna od dnia [...]r. z prawem do zasiłku od dnia [...]r., ostatnio pozostawał w stosunku pracy od [...]r. do [...]r., a umowa o pracę wygasła z upływem terminu, na który została zawarta. Dalej ustalono, że w dniu [...]r. skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy pismo, w którym podał, że w dniach od [...]r. do [...]r. będzie przebywał wraz z rodziną na zaplanowanym wypoczynku w miejscowości nadmorskiej oraz wniósł o wyznaczenie kolejnego terminu zgłoszenia po [...]r. bez zawieszania prawa do zasiłku za wyżej wymieniony okres. Jednocześnie potwierdził natychmiastową gotowość podjęcia pracy z chwilą otrzymania uzasadnionej oferty pracy oraz zadeklarował decyzję o przerwaniu wypoczynku podając telefon komórkowy. Organ II instancji uznał odwołanie za bezzasadne. Zgodnie z przepisem art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zmian./ bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że przebywanie wraz z rodziną na zaplanowanym wypoczynku w miejscowości nadmorskiej nie jest sytuacją powodującą brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Gdyby na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. Ś. zaszła konieczność wyznaczenia bezrobotnych do pilnych interwencji np. w sytuacji klęski żywiołowej skarżący nie mógłby od razu podjąć takiej pracy. Powrót do miejsca zamieszkania zająłby skarżącemu co najmniej kilka godzin. Na powyższą decyzję wniósł skargę F. G., w której wywodził, iż "D. Urząd Wojewódzki, delegatura w W. utrzymał decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w Z. Ś. w mocy, przyjmując, za słuszną dla uznania własnych racji, hipotezę: cyt. "gdyby na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. Ś. zaszła konieczność wyznaczenia bezrobotnych do pilnych prac interwencyjnych np. w sytuacji klęski żywiołowej skarżący nie mógłby od razu podjąć takiej pracy. Powrót do miejsca zamieszkania zająłby skarżącemu co najmniej kilka godzin". Uznając za prawnie uzasadnione przyjmowanie hipotez jako uznanie własnych racji /jak czyni to w w/w decyzji D. Urząd Wojewódzki/ stwierdzam, że w przypadku zaistnienia takiej sytuacji /klęska żywiołowa w obszarze działania Rejonowego Urzędu Powiatowego w Z. Ś./ stawiłbym się natychmiast na wezwanie, wynajmując w tym celu np. helikopter lub inne środki szybkiego transportu, które umożliwiłyby mi prawie natychmiastowe stawienie się na wezwanie. Jednocześnie nie ma żadnej pewności, że przebywając w miejscu zamieszkania podczas klęski żywiołowej w obszarze działania Rejonowego Urzędu Pracy w Z. Ś. mógłbym od razu zgłosić się na wezwanie urzędu. Dlaczego ? Hipotez można formułować bez liku. Powyższe, warunkowe uzasadnienia tak D. Urzędu Wojewódzkiego, jak i moje nie zasługują na uwzględnienie, gdyż oparte są na prawdopodobieństwie, wymagającym sprawdzenia tj. okoliczności faktycznie wystąpiły /klęska żywiołowa na obszarze działania Rejonowego Urzędu Pracy w Z. Ś./ i wezwanie mnie do pilnych prac interwencyjnych a ja nie potwierdziłem swoją obecnością gotowość do podjęcia zatrudnienia. W tej sytuacji interpretacja D. Urzędu Wojewódzkiego jest bezzasadna". Ponadto: "W orzecznictwie, przez zgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia pracy rozumie się spełnienie czterech warunków, a mianowicie: 1.zgłoszenia zamiaru niezwłocznego podjęcia pracy. Warunek 1 spełniłem poprzez złożenie pisma. 2.fizyczną i prawną możliwość podjęcia pracy. Warunek 2 spełniłem poprzez: 1) przebywanie na terenie kraju, 2) oświadczenie woli o gotowości do podjęcia pracy w uzasadnionej ofercie pracy. 3.zewnętrzny wyraz woli świadczenia pracy. Warunek 3 spełniłem poprzez: 1) złożenie pisma wraz z oświadczeniem i potwierdzeniem o natychmiastowej gotowości do podjęcia pracy /cała treść/, 2) rozmowę z pośrednikiem pracy RUP w Z. Ś. 4.dyspozycyjność. Warunek 4 spełniłem poprzez: 1) oświadczenie gotowości podjęcia pracy /potwierdzam natychmiastową gotowość podjęcia pracy ... podejmę decyzję o przerwaniu wypoczynku/ 2) podanie nr telefonu kontaktowego /można kontaktować się ze mną przez telefon komórkowy .../." "Nie uwzględniając w/w warunków w obszarze mojej sytuacji również i D. Urząd Wojewódzki potwierdził brak urzędniczych umiejętności w dostosowaniu działań do warunków, czyniąc ze swojego prawa użytek sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, czemu dałem wyraz w odwołaniu do Wojewody D. w stosunku do decyzji kierownika RUP w Z. Ś . Wobec powyższych względów i dowodów oraz budzący wiele wątpliwości zapis w art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mówiący o sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, zgodnie z zasadą prawną w procesie jej stosowania powinien zostać zinterpretowany na korzyść wnioskującego, dlatego też uzasadniony jest wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji D. Urzędu Wojewódzkiego. Decyzja D. Urzędu Wojewódzkiego nie uwzględniając w/w warunków z okolicznościami faktycznymi nie zasługuje na uwzględnienie." W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Podniesiono, iż skarżący zgłosił wyjazd do miejscowości nadmorskiej na zaplanowany wypoczynek i nie sposób zgodzić się z nim, że był dyspozycyjny i gotowy do podjęcia pracy, bo podał numer telefonu kontaktowego /komórkowego/ oraz wyraził gotowość podjęcia decyzji o przerwaniu wypoczynku. Trudno zgodzić się ze skarżącym również, że w okresie przebywania nad morzem na zaplanowanym urlopie istniał u niego "zewnętrzny wyraz woli świadczenia pracy" oraz możliwość niezwłocznego podjęcia pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności decyzji z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, chyba że wynika to z przepisu prawa. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowi przepis art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. Dz.U. z 2001, Nr 6 poz. 56 ze zm./. Przepis ten stanowi "Bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje." W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 1997r. sygn. II SA/Łd/1253/96 wyrażono pogląd, iż "wyjazd bezrobotnego na wczasy o których poinformował wcześniej urząd pracy, oznacza brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i pociąga za sobą utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnego za ten okres" /Pr. Pracy 1998/8/43/. Powyższą tezę wyroku w zupełności podziela skład orzekający Sądu. Gotowość bowiem do podjęcia zatrudnienia stanowi kategorię obiektywną - pozostawania w sytuacji, w której podjęcie konkretnego działania nie będzie nastręczać bezrobotnemu trudności. Trudno natomiast zgodzić się, iż takie okoliczności sprawy przedstawione przez skarżącego, jak planowanie wyjazdu na urlop, dokonanie opłaty za pobyt na wczasach, wreszcie wyjazd bezrobotnego na okres kilkunastu dni i czasowa zmiana miejsca pobytu nie wykluczają gotowości do podjęcia zatrudnienia. Istotą wypoczynku jest przywrócenie sił do pracy i wysiłku. Jest on zaprzeczeniem gotowości do podjęcia zatrudnienia. Trafnie organy orzekające uznały, w świetle wyżej wskazanej normy, iż wyjazd skarżącego na wypoczynek do odległej miejscowości nadmorskiej, oznacza brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Tym samym zasadnie stwierdzono, że skarżącemu nie przysługuje zasiłek za ten okres. Mając powyższe na uwadze, należało skargę oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.