II SA/Wr 2420/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 2420/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Henryk Ożóg Sędziowie: NSA del. do WSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Lidia Serwiniowska Protokolant: Anna Onyśków po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją - rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Miejski Policji w W., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 z późn. zm.) zwolnił skarżącego T. M. ze służby w Policji z dniem [...] r. W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na art. 40 ustawy o Policji podał, że skarżący na wniosek Komendanta Komisariatu Policji III w W. w dniu [...] r. został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy Zarządzie Służby Zdrowia MSWiA we W. w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w związku z długotrwałą niezdolnością do służby z powodu choroby. Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA orzekła, iż skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Komendant Miejski Policji wskazał, iż z dniem [...] r. skarżący przystąpił do pełnienia służby. Od dnia [...] r. skarżący zaprzestał pełnić służbę z powodu choroby, przedkładając zwolnienia lekarskie do dnia [...] r. W dniu [...] r. został on ponownie skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W. w celu ustalenia zdolności do służby. Organ I instancji stwierdził, że "Asp. T. M. przebywając na zwolnieniu lekarskim powyżej 12 miesięcy oraz z uwagi na brak orzeczenia komisji lekarskiej (pomimo skierowania we [...] roku) wyczerpuje znamiona art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 06.04.1990 roku o Policji". T. M. złożył odwołanie od tej decyzji wnosząc o zmianę podstawy prawnej zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 7 na art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, czyli o zwolnienie go na własną prośbę. Skarżący powołał się na pogłębiającą się od 2 lat niedyspozycję zdrowotną i związany z nią brak możliwości terminowego przestrzegania przepisów ustawy o Policji, w tym złożenia raportu o zwolnienie ze służby. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...] r. skarżący został skierowany na komisję lekarską w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim ([...] dni w [...] r. i [...] dni w [...] r.). Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzka Komisja Lekarska uznała, że jest on zdolny do pełnienia służby w Policji z ograniczeniem i jest zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Komendant Wojewódzki Policji podał, iż od [...] r. skarżący zaprzestał pełnić służbę z powodu choroby, przedkładając kolejne zwolnienia lekarskie do dnia [...] r. włącznie. W dniu [...]r. został ponownie skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej celem ustalenia zdolności do pełnienia służby w Policji, a w okresie od [...] r. był zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 231 § 1 kk popełnione w dniu [...] r. Organ II instancji wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jako jedną z podstaw zwolnienia policjanta ze służby w Policji podaje upływ [...] miesięcy od dnia zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby. Komendant Wojewódzki stwierdził, iż z dniem [...] r. upłynęło [...] miesięcy od dnia zaprzestania przez skarżącego pełnienia służby z powodu choroby. W ocenie organu odwoławczego Komendant Miejski Policji w W. miał zatem podstawę prawną do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Organ podkreślił, że skarżący nie wyrażał wcześniej woli odejścia ze służby w Policji na własną prośbę i wywiódł, że wyrażenie takiej woli już po wydaniu zgodnie z prawem rozkazu personalnego nie może stanowić podstawy do domagania się zmiany trybu zwolnienia ze służby. Na powyższą decyzję T. M. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie go do służby. Zarzucił, iż działania organów obu instancji były podjęte z rażącym naruszeniem prawa, a decyzje zostały wydane na podstawie nieprawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej we W., od którego wniesiono odwołanie do Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. i do czasu złożenia skargi nie wydano orzeczenia ostatecznego. Wywodził, że pomijając konieczność uzyskania ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej organy obu instancji rażąco naruszyły przepisy pragmatyki służbowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Przedstawiając orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. nr [...]r z dnia [...]r., uznające T. M. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, skarżący w piśmie z dnia [...] r. nadmienił, że "badanie komisyjne Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej we W. w dniu [...]r. było badaniem powtórnym z dnia [...] r., które odbyło się zaocznie i dotyczyło terminu [...] r.". Podał, że z tego względu zaistniała rozbieżność co do terminu uznania jego nieprzydatności w służbie przez ostateczne orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. Podkreślił przy tym, że wydanie orzeczenia z dnia [...] r. nastąpiło przed upływem [...]-miesięcznego zwolnienia lekarskiego. W skierowanym w dniu [...] r. do Sądu Administracyjnego piśmie skarżący uzupełniając treść wniesionej skargi zakwestionował możliwość zastosowania w jego sprawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Podkreślając, że od [...] r. do [...] r. był zawieszony w czynnościach służbowych stwierdził, iż w tym okresie nie mógł pełnić służby z powodu zawieszenia, a więc jego choroba nie miała żadnego wpływu na jego nieobecność w pracy. Nadmienił przy tym, że wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 kk zakończone zostało warunkowym umorzeniem postępowania karnego. Wskazując na powyższe wywiódł, że faktycznie z powodu choroby nie pełnił służby jedynie przez [...] miesięcy, a przez pozostałe [...] miesiące służby nie mógł pełnić nie z powodu choroby, lecz ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 z późn. zm.). Stosownie do art. 41 ust. 2 pkt 7 tej ustawy policjanta można zwolnić ze służby ze względu na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Powyższy przepis dotyczy sytuacji, gdy choroba była jedynym powodem niemożności pełnienia służby przez policjanta. Wynika to jednoznacznie z jego brzmienia stanowiącego, iż powodem zaprzestania służby przez policjanta musi być jego choroba. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, ponieważ w czasie choroby skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres [...] miesięcy. Fakt zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych spowodował przerwanie [...]-miesięcznego okresu przewidzianego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, bowiem niezależnie od tego, czy skarżący przebywałby na zwolnieniu lekarskim, czy też nie, to i tak - niezależnie od stanu zdrowia - nie mógłby pełnić służby. Okres zaprzestania pełnienia służby przez policjanta z powodu choroby nie może obejmować okresu zawieszenia tego samego policjanta w czynnościach służbowych, gdyż zawieszenie w czynnościach służbowych i choroba to dwa różne zdarzenia stanowiące odrębne powody niemożności pełnienia służby, przy czym okres zawieszenia uniemożliwia pełnienie służby niezależnie od stanu zdrowia. Odmienne stanowisko w rozważanej kwestii zajęte przez organy obu instancji uznać należy za naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.