II SA/Wr 243/12

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi C. P., L. K., M. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie umorzenia – jako bezprzedmiotowego- postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pasażu handlowo- usługowego wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w zakresie przekraczającym kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych); 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, skarżący złożył na urzędowych formularzach dwa wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie: zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i utrzymują się ze świadczeń rentowych w łącznej wysokości 2.099 zł. Dodał, że zapłacił wpis sądowy od skargi w wysokości 250 zł. Ze znajdującego się w aktach polecenia przelewu wynika, że skarżący rzeczywiście zlecił w dniu 30 kwietnia dokonanie przelewu ww. kwoty na rachunek bankowy Sądu. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności uznać należy, iż wniosek częściowo zasługuje na uwzględnienie, tj. w zakresie przekraczającym uiszczoną już przez skarżącego kwotę wpisu sądowego od skargi. Ustosunkowując się do wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu podkreślić należy, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji tego rodzaju pełnomocnika powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270)). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżącego zarzutów czy braku jego zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżący nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 1134/04). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.