II SA/Wr 244/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Paweł Kysiak po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. U Z A S A D N I N I E Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118, z późn. zm.) odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego podświetlanego dla tablicy o wymiarach 3,00 x 6,00, na okres dwunastu miesięcy, na działce nr [...], [...], obręb P. G. przy ulicy S. we W., Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor podnosząc, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy, inwestycja taka wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Podnosząc powyższe inwestor dowodzi, iż instalacja tablic reklamowych, która z mocy ustawy podlega instytucji zgłoszenia, przy okresie użytkowania do dwunastu miesięcy nie będzie wymagać ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Odpowiada to normie zawartej w przepisie art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w wyniku złożonego przez A Sp. z o.o., odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 26 lipca 2006 r. wpłynęło do Urzędu Miejskiego W. zgłoszenie A Sp. z o. o. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie nośnika reklamowego podświetlanego dla tablicy o wymiarach 3,00 x 6,00, na okres dwunastu miesięcy, na działce nr [...], [...], obręb P. G. przy ulicy S. we W. Wobec zgłoszenia organ administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji, w drodze decyzji z dnia [...] Nr [...], wniósł sprzeciw i nałożył, w myśl art. 30 list. 7 pkt 1stawy - Prawo budowlane, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla omawianej inwestycji. Zgodnie z nałożonym obowiązkiem inwestor, w dniu [...], złożył w Urzędzie Miejskim W. wniosek o udzielenie decyzji o pozwoleniu na budowę wolno stojącego, tymczasowego, podświetlonego, nietrwale związanego z gruntem nośnika reklamowego o wymiarach tablicy 3 m x 6 m, z okresem użytkowania do dwunastu miesięcy, na działce nr [...], [...], obręb P. G. przy ulicy S. we W. Organ pierwszej instancji, pismem z dnia [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i o możliwości czynnego w nim uczestnictwa, a następnie postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) wezwał inwestora do uzupełnienia złożonej dokumentacji o decyzję o warunkach zabudowy, w terminie do dnia [...]. W wyniku nieprzedłożenia przez inwestora wymaganej decyzji o warunkach zabudowy Prezydent W., mocą kwestionowanej decyzji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. W toku prowadzonego postępowania organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Organ ten w uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że art. 29 ustawy - Prawo budowlane stanowi zamknięty katalog obiektów budowlanych i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Do robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę należą, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, roboty polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdza, iż co do zasady roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych nie związanych trwale z gruntem będą wymagały zgłoszenia właściwemu organowi. Jednakże przepis art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane daje możliwość właściwemu organowi nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu bądź robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W omawianej sprawie Prezydent W. nałożył w decyzji z dnia [...] Nr [...] na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla planowanej inwestycji powołując się na przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane - zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zgodnie zatem z tym rozstrzygnięciem, dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego podświetlanego dla tablicy o wymiarach 3,00 x 6,00, na okres dwunastu miesięcy, na działce nr [...], [...], obręb P. G. przy ulicy S. we W. powstał obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przytoczony w odwołaniu przez inwestora natomiast przepis art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówi, iż obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy ma zastosowanie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Z powyższego wynika, iż tymczasowa i jednorazowa zmiana zagospodarowania terenu nie wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę z okresem użytkowania do roku czasu zwolniona jest z obowiązku uzyskania warunków zabudowy w drodze decyzji. Inwestor został zobowiązany, mocą decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dla planowanej inwestycji, dlatego też nie może skorzystać ze zwolnienia wyrażonego w normie prawnej zawartej w art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na marginesie organ odwoławczy zauważa iż brak decyzji o warunkach zabudowy stanowi brak formalny wniosku, który należało uzupełnić w trybie art. 64 § 2 kpa, w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy — Prawo budowlane wymaga bowiem, aby do wniosku o pozwolenie na budowę — dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Jednakże w przypadku wszczęcia postępowania i zawiadomienia o tym stron postępowania brak możliwości zastosowania przepisu art. 64 kpa, albowiem postępowanie administracyjne wszczyna się w celu załatwienia sprawy przez co należy rozumieć wydanie decyzji. W obszernej skardze na ostateczną decyzję w sprawie inwestor zarzucił organom naruszenie prawa materialnego w kwestionowanych decyzjach, w postaci art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez chybione i nieuprawnione przyjęcie przez organy administracji publicznej, że wskazana norma nie ma zastosowania do rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, co zaimplikowało błędnym przyjęciem przez organy architektoniczno-budowlane, że inwestycja objęta wnioskiem wymaga uprzedniej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz, że ograniczenie we wniosku przez inwestora okresu użytkowania nośnika do 12 miesięcy nie ma wpływu na obowiązek uzyskania decyzji o ustaleniu warunków. Wskazując na zauważone uchybienie strona skarżąca wnosi, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że polemizuje przede wszystkim ze stanowiskiem organów, że wnioskowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, skoro w myśl przywołanego w petitum skargi art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obiekt budowlany kwalifikowany do obiektów zwolnionych, a którego użytkowanie obejmuje okres krótszy niż rok, co do zasady nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest nieuzasadniona, a zatem podlega oddaleniu. Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Wedle art. 1 Prawa budowlanego ustawa ta, zwana dalej "ustawą", normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Z kolei w 8 rozdziale określono kompetencje organów działających na podstawie tej ustawy stanowiąc, że do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy (między innymi) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Dla prawidłowej realizacji wskazanych zadań ustawodawca zaopatrzył kompetentne organy w szereg uprawnień wynikających z poszczególnych przepisów omawianej ustawy. Jednym z takich przepisów jest art. 30 Prawa budowlanego. Przepis ten w ustępie pierwszym określa co z robót objętych ustawą wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Z kolei ustęp 5 omawianego przepisu reguluje w jaki sposób należy dokonać zgłoszenia, statuując, iż należy go dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z kolei ustawodawca w ustępie 7 art. 30 wskazał, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jak wynika z akt administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę, w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] (nr [....]) wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia robót budowlanych, polegających na ustawieniu nośnika reklamowego podświetlanego dla tablicy o wymiarach 3,00 x 6,00, na okres dwunastu miesięcy, na działce nr [...], [...], obręb P. G. przy ulicy S. we W. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej należy zatem rozważyć jakie znaczenie ma powołana decyzja i czy ewentualna decyzja o pozwoleniu na budowę winna być w kontrolowanym przypadku poprzedzona decyzją lokalizacyjną. W tym miejscu należy wskazać na treść art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl ust. 1 przywołanego artykułu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Ustęp 2 stanowi zaś, że przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Jak wcześniej wskazano, decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] (nr [...]) stworzyła taki stan faktyczny i prawny, że planowana inwestycja została poddana zwykłej (a nie uproszczonej) procedurze prawnej, określonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, w którym to przepisie ustawodawca wskazał, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei z treści przywołanego przez skargę art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wprost, że zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Inaczej mówiąc na obecnym etapie realizacja planowanego zamierzenia wymaga bezwzględnie decyzji o pozwoleniu na budowę, a inwestor aby taką decyzję uzyskać musi legitymować się z kolei uprzednio wydaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego należy uznać, że skarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu, który wymagałby ich eliminacji z obrotu prawnego. Reasumując, wobec bezzasadności skargi podlega ona oddaleniu, po myśli art. 151 upsa.