II SA/Wr 244/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi T. S.A. z/s w K. na zarządzenie Wójta Gminy N. z dnia 30 października 2020 r. nr 512/20 w przedmiocie pobierania jednorazowych opłat za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach stanowiących własność Gminy N., a nie będących drogami publicznymi postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta) zł tytułem zwrotu wpisu od skargi. T. S.A. z siedzibą w K., (dalej - skarżąca, spółka) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na zarządzenie Wójta Gminy N. z dnia 30 października 2020 r., nr 512/20. Spółka zaskarżyła wskazane zarządzenie w całości żądając stwierdzenia jego nieważności i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 3, art. 41 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 168 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Uzasadniając wnioski i zarzuty procesowe skarżąca podała, że w drodze wskazanego zarządzenia ustalono wysokość i zasady pobierania opłat z tytułu umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej, na nieruchomościach stanowiących własność Gminy N., które nie są drogami publicznymi, w sposób następujący: 1. 50,00 zł netto za 1m sieci umieszczonej nad, na lub pod ziemią; 2. za każdy pojedynczy obiekt nad, na lub pod ziemią (np. szafka, studzienka, itp.) zajmujący powierzchnie: a) do 1m² gruntu - 200,00 zł netto, b) do 1m² do 2m² gruntu - 400,00 zł netto, c) ponad 2m² do 3m² gruntu - 600,00 zł; 3. 500,00 zł netto - za każdy pojedynczy słup, 4. 800,00 zł netto - za każdy pojedynczy słup średniego napięcia; 5. 2 000,00 zł netto - za każdy pojedynczy słup wysokiego napięcia; 6. 20,00 zł netto - za 1mb uziemienia; ustalając, iż każdorazowo jednorazowa opłata z tytułu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej nie może być niższa niż 1 400,00 zł netto. Ponadto, w treści zarządzenia zastosowano rozbieżne stawki dla urządzeń infrastruktury: a) wodociągowej i kanalizacyjnej - dla której stosuje się 50% zniżki od stawek wskazanych w treści zarządzenia; b) telekomunikacyjnej - dla której stosuje się 90% zniżki od stawek wskazanych w treści zarządzenia. W myśl § 1 ust. 3 i 4 zarządzenia, Gmina N. nie pobiera opłat za: a) sieci infrastruktury teletechnicznej umieszczane na nieruchomościach przeznaczone na cele oświatowe - pod warunkiem, że dotyczą tylko i wyłącznie uzbrojenia tych nieruchomości w infrastrukturę techniczną; b) sieci budowane i wykonywane na rzecz i zlecenie gminy. W treści zarządzenia określono, iż umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej bez zgody gminy lub bez uiszczenia jednorazowej opłaty, skutkować będzie naliczeniem przez gminę kary w wysokości 10-krotności należnej opłaty (§ 3). Skarżąca spółka sygnalizowała wystąpienie do Wojewody Dolnośląskiego z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia lecz Wojewoda stwierdził, że zarządzenie Wójta Gminy N. nie zostało podjęte z istotnym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jego nieważności. Według spółki zapisy zarządzenia nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a nadto stawiają w sposób nieuprawniony w uprzywilejowanej sytuacji właścicieli urządzeń infrastruktury technicznej innej niż infrastruktura elektroenergetyczna. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do ustalenia minimalnego progu jednorazowej opłaty za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach stanowiących własność Gminy N., które nie są drogami publicznymi. Wskazane w treści zarządzenia stawki opłat są kilkukrotnie wyższe niż stawki rynkowe czynszu dzierżawnego stosowane na danym obszarze. Przewyższają nadto kilkukrotnie stawki opłat nakładane na T. S.A. przez pozostałe gminy województwa dolnośląskiego. W procesie uzgadniania projektowanych urządzeń infrastruktury przesyłowej Wójt Gminy N. nakłada na T. S.A. obowiązek zawarcia umowy określającej zasady wnoszenia opłaty za zajecie nieruchomości zgodnie z treścią wydanego zarządzenia, każdorazowo w treści uzgodnienia wskazując, iż traci ono ważność w przypadku niedostosowania się przez T. S.A. do wskazanych przez gminę warunków. Tym samym, gmina zmusza do akceptacji narzuconych stawek nie będących stawkami rynkowymi czynszu, co stanowi nadużycie ze strony organów, które w myśl art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa. Brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat z tytułu umieszczenia na nieruchomości uziemienia, które nie jest samodzielnym urządzeniem infrastruktury technicznej i którego umieszczenie w nierozerwalny sposób jest związane z zapewnieniem bezpieczeństwa przy lokalizowaniu urządzeń infrastruktury technicznej. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych dla ustalania obniżonych stawek opłat dla właścicieli sieci telekomunikacyjnej (90% zniżki od stawek wskazanych w zarządzeniu) oraz wodociągowej i kanalizacyjnej (50% zniżki od stawek wskazanych w zarządzeniu). Wedle spółki zapisy zarządzenia w sposób jednoznaczny faworyzują grupy podmiotów, ustalając dla nich preferencyjną stawkę, o wiele niższą niż ustaloną dla operatora systemu dystrybucyjnego na danym obszarze, tj. T. SA., którego obowiązkiem na gruncie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, jest zapewnienie wszystkim odbiorcom (w tym mieszkańcom Gminy N.) świadczenie usług dystrybucji energii, a nadto zapewnienie realizacji budowy i rozbudowy sieci na potrzeby podmiotów ubiegających się o przyłączenie. Prowadzi to do jawnego naruszenia zasady równego traktowania podmiotów przez organy administracji publicznej. Opierając się na treści art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym poddano w wątpliwość prawidłowości uregulowania problematyki objętej zarządzeniem innym aktem niż uchwała rady gminy. Wykazano przy tym zagrożenie kreowania przez jednostki samorządu terytorialnego "własnych" podatków i opłat lokalnych. Po odwołaniu się przez stronę skarżącą do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy o samorządzie gminnym w zakresie orzekania o nieważności uchwały lub zarządzenia oraz niezweryfikowania przedmiotowego zarządzenia przez organ nadzoru wyjaśniono, iż osoby fizyczne i osoby prawne mogą kwestionować legalność aktów prawa miejscowego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zarządzenie Wójta Gminy N., wydane zostało na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym zadaniem wójta jest gospodarowanie mieniem komunalnym. Powyższe obejmuje realizację zadań wynikających zarówno z uchwał rady gminy, jak i realizację zadań wynikających bezpośrednio z przepisów prawa - w szczególności zadań określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na gospodarowanie składa się ogół czynności faktycznych i prawnych, które tworzą: zarządzanie, dysponowanie i zajmowanie się mieniem w formach prawem przewidzianym. Gospodarowanie mieniem komunalnym zdefiniowane w sposób szeroki pozwala wójtowi gminy na samodzielne działanie i podejmowanie wszystkich koniecznych decyzji gospodarczych wobec mienia gminy bez uzyskiwania zgody rady gminy - z wyłączeniem tych spraw, które zostały zastrzeżone na mocy ustawy do kompetencji rady gminy. W zakresie gospodarki mieniem komunalnym zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym, do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych, przekraczających zakres zwykłego zarządu dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania i wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Uchwała rady gminy jest również wymagana w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat, strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Uzasadniając uprawnienie spółki do zakwestionowania zarządzenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym odwołano się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, z którego zaprezentowano tezę, że ,,(...), związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, prawnie gwarantowaną (a nie tylko faktyczną) sytuacją wnoszącego skargę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powinien polegać na tym, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo - jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, pozbawiając go pewnych uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację. Naruszenie interesu prawnego skarżącego winno polegać na stworzeniu realnego zagrożenia - istniejącego w chwili wejścia w życie zaskarżonego aktu prawa miejscowego, a jeżeli nie zostanie ono zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym po przedstawieniu zadań wójta w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym zaprezentowano pogląd, że zaskarżone zarządzenie ma charakter informacyjny i potwierdza transparentność działań podmiotu publicznego wobec innych podmiotów, z którymi zawierane będą umowy. Nadto wskazując na art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomości wykluczano zarzut nielegalności kwestionowanego zarządzenia. Końcowo organ podniósł i uzasadniał niewykazanie przez skarżącą interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone zaskarżonym zarządzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Z kolei zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 j.t., dalej p.p.s.a.), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania jej dopuszczalności. Także i w niniejszej sprawie Sąd weryfikował, czy skarga wniesiona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym skargę na uchwałę (zarządzenie) organu gminy może wnieść tylko ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (vide - NSA w wyroku z 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91, niepubl.). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Aktualność interesu prawnego oznacza, że w dacie wejścia w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Wymóg ten wiąże się z realnością interesu prawnego. Powinien on rzeczywiście istnieć we wskazanej dacie. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, ani też hipotetyczny. Naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, lub zarządzenia. Naruszenie to nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała czy zarządzenie mogłyby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Nadto zaznaczyć wypada, iż interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny. Musi on bowiem wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługuje konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego. Innymi słowy autor skargi winien wskazać na konkretny interes prawnego podlegający ochronie. W przypadku braku związku uchwały czy zarządzenia ze sferą prawną skarżący nie może uzyskać legitymacji procesowej do wywiedzenia skargi. Inaczej rzecz ujmując skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę czy inny akt organu gminy jest warunkowane jest wykazaniem posiadaniwa w konkretnej sprawie własnego interesu prawnego, który przez fakt podjęcia uchwały czy zarządzenia o określonej treści zostaje naruszony. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym strona musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżonym aktem, a jej indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z konkretnego przepisu prawa. Czyni to poprzez wykazanie związku pomiędzy naruszeniem prawa przez zaskarżoną uchwałę czy zarządzenie oraz negatywnym oddziaływaniem na sferę prawnomaterialną skarżącego w postaci pozbawienia go uprawnień mających oparcie w przepisach prawa materialnego lub nałożenia obowiązków, które z niego nie wynikają. Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma bowiem charakteru skargi powszechnej, a do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały czy zarządzenia , lecz naruszenie własnego interesu prawnego skarżącego. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną postępowania toczącego się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 wskazanej ustawy nie jest skargą wnoszoną w interesie publicznym. Dopiero ustalenie, że skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 i z 16 września 2008 r., sygn. akt 76/06 stwierdził, że na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym legitymacja skargowa przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego - z przepisu prawa - nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA i powołane tam stanowisko doktryny oraz komentarz do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym A.Matan w Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, WKP 2018). Wobec dotychczas powiedzianego zauważyć przyjdzie, że skarżąca spółka po wykazaniu braku oczekiwanych przez nią działań organu nadzoru złożyła skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem spółki zapisy skarżonego zarządzenia ,,nie znajdują oparcia w przepisach prawa" i negatywnie wpływa ono na jej sferę prawną uniemożliwiając realizacje obowiązków płynących z przepisów ustawy Prawo energetyczne. Poza wskazaniem we wstępnej części skargi braku podstaw prawnych do ustalenia w drodze zarządzenia opłat za umieszczanie urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach gminnych nie będących drogami publicznymi, w końcowej części skargi jej autor, uzasadniając ziszczenie się przesłanek umożliwiających skorzystanie z trybu skargowego przewidzianego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wykazuje, że zaskarżeniu podlegają sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego. W świetle powiedzianego zgodzić należy się ze spółką, że realizuje ona niewątpliwie zadania wynikające z ustawy Prawo energetyczne. Nie wykazała jednak skarżąca aby kwestionowane zarządzenie ingerowało w sferę jej uprawnień czy obowiązków. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym zarządzenie nie ingeruje w zakres obowiązków realizowanych przez spółkę lecz jest przejawem wykonywania przez wójta zadań z zakresu gospodarowania nieruchomościami gminnymi. Kluczowym twierdzeniem skarżącej jest kwestionowanie wysokości opłaty za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomościach gminnych. Skoro tak, to w ocenie Sądu, interes spółki w zaskarżeniu skargą zarządzenia ma charakter majątkowy, a nie prawny. Legitymację do złożenia skargi daje naruszenie interesu prawnego, a nie faktycznego. Naruszenie musi dotyczyć własnego interesu prawnego skarżącego. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Spółka kwestionuje wysokość opłat za umieszczanie urządzeń na nieruchomościach gminnych opierając się na zadaniach jakie realizuje w zakresie infrastruktury energetycznej. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wykazała związku obowiązków wynikających dla niej z ustawy Prawo energetyczne z treścią zarządzenia. Przedmiotowym zarządzeniem uregulowano kwestie odpłatności za korzystanie z nieruchomości gminnych w ramach ustawy o gospodarce nieruchomościami, do czego uprawniony jest organ samorządu gminnego. Z faktu, że spółka prowadzi działalność wiążącą się z infrastrukturą energetyczną nie można wprost wyprowadzić interesu prawnego względem zarządzenia traktującego o opłatach za umieszczania urządzeń na nieruchomościach gminnych, legitymującego do wywiedzenia skargi przed sądem administracyjnym. Relacje jakie mogą pojawić się przy umieszczaniu przez spółkę urządzeń na nieruchomościach gminnych będą miały charakter cywilnoprawny, a nie administracyjny. Z regulacji zawartych w ustawie Prawo energetyczne nie można wyprowadzić uprawnienia czy obowiązku spółki tego rodzaju, aby powiązanie go z zarządzeniem dotyczącym w istocie gospodarowania nieruchomościami gminnymi pozwalało na zidentyfikowanie interesu prawnego strony skarżącej. Skoro zatem w skardze nie wykazano, aby zaskarżone zarządzenie naruszało konkretny, aktualny interes prawny lub uprawnienie skarżącej, skargę należało odrzucić jako pochodzącą od nieuprawnionego podmiotu. Oznacza to, że Sąd nie rozpatrywał kwestii zgodności zaskarżonego zarządzenia z obowiązującymi przepisami prawa. Dopiero bowiem wykazanie przez skarżących naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Mocą art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: a) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, pkt 5 oraz b) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, pkt 6. Tym przepisem szczególnym, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w przypadku aktu prawa stanowionego przez organ gminy, jakim jest zaskarżony akt, jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do powołanego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skoro w przedmiotowej sprawie nie wystąpił konieczny warunek w postaci naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w okolicznościach określonych prawem Sąd zobligowany był, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucić skargę O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.