II SA/Wr 2442/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Anna Moskała Asesor WSA - Anetta Chołuj Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant - Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. Nr 90, poz. 575 z 1998r. ze zm.) oraz § 10 ust. l i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, póz. 294 ze zm.), jak również art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego /jednolity tekst Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. ze zm./ - po rozpatrzeniu odwołania J.T. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z [...] Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronnego zespołu cieśni kanału nadgarstka - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył , że J. T. - pracowała kolejno: od [...] do [...] jako konduktor w PKP Oddział Ruchowo-Handlowy we W., od [...] do [...] - praser w Zakładach A, od [...] do [...] - w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W. - jako konduktor I klasy, od [...] do [...] - zwrotniczy I klasy w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W., od [...] do [...] - nastawniczy I klasy w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W., od [...] do [...] - starszy nastawniczy w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W., od [...] do [...] - ekspedytor II klasy w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W., od [...] do [...] - nastawniczy I klasy w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W., od [...]do nadal - starszy nastawniczy w PKP Polskie Linie Kolejowe Zakład Linii Kolejowych we W. Jak ustalono, w czasie pełnienia dyżuru na stanowisku nastawniczego zainteresowana przekładała dźwignie zwrotnicze, obsługiwała blokadę stacyjną, liniową, podawała sygnały na semaforach i tarczach. Podczas pracy była zatrudniona w nastawniach z urządzeniami WG 11 i WG 12 (wyłączonych z eksploatacji w 1995r.) oraz w nastawniach WG l i WGA z urządzeniami przekaźnikowymi, przy obsłudze których wymagany jest minimalny wysiłek fizyczny sprowadzający się do naciskania przycisków. [...] przeszła operację nadgarstka prawego, a [...] - nadgarstka lewego. W Kolejowym Zakładzie Medycyny Pracy we W. zainteresowana była badana w dniu [...] gdzie stwierdzono, iż "wykonywane czynności w pracy wymagały użycia siły całych kończyn górnych, nie powodowały przeciążenia wyłącznie dłoni i stawów nadgarstków, ponieważ nie były to ruchy monotypowe. Należy uznać, że przyczyną choroby były czynniki pozazawodowe nie związane z pracą zawodową. Ponadto w wykonanym badaniu EMG w dn. [...] nie ma cech zespołu cieśni nadgarstka". Na tej podstawie i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, wymienionej w pozycji 13 wykazu chorób zawodowych u J. T. W toku postępowania odwoławczego D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. po przeanalizowaniu całości dokumentacji skierował zainteresowaną do Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. celem wydania ostatecznej opinii w niniejszej sprawie. Dnia [...] Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w W. wydało orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - obustronnego zespołu cieśni kanału nadgarstka uzasadniając swoje stanowisko tym, iż "na podstawie specjalistycznych badań lekarskich, którym J. T. została poddana w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej, nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Zgłaszane przez badaną dolegliwości pojawiły się w 1998r. W roku 2000, a następnie w 2001 została dwukrotnie poddana operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego prawego, a następnie lewego, z powodu rozpoznanego wówczas zespołu cieśni nadgarstków. Jak wynika z badania podmiotowego po operacyjnym odbarczeniu nerwów pośrodkowych pacjentka nie odczuła jednak wyraźnej poprawy stanu zdrowia. Nadal leczona jest przez specjalistę neurologa i zgłasza dolegliwości podobne do tych, które występowały przed leczeniem operacyjnym. Ze względu na brak poprawy po operacyjnym obustronnym odbarczeniu nerwów pośrodkowych odczuwane przez pacjentkę dolegliwości wiązać należy najprawdopodobniej z zespołem mięśnia pochyłego przedniego, który jest związany z występowaniem żeber szyjnych - anomalii rozwojowej kręgosłupa - i nie ma związku z wykonywaną pracą." Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W.- powołując się na definicję choroby zawodowej unormowanej w § l ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, wskazał , iż dla jej stwierdzenia muszą być spełnione jednocześnie dwa warunki: - choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, - choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. Jak dalej organ ten wyjaśnił - zawodowe przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane są sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem lub uciskiem na pnie nerwów. Do uszkodzenia układu ruchu dochodzi w trakcie długotrwałego wykonywanych czynności zawodowych, zwłaszcza charakteryzujących się powtarzalnością, wymuszoną pozycją, uciskiem lub rozciąganiem struktur anatomicznych. Zespół cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego powstaje podczas wykonywania czynności wymagających częstych ruchów zginania i prostowania ręki w stawie nadgarstkowym. Ponieważ obraz kliniczny jest niespecyficzny, podstawę diagnostyki stanowi symptomatologia kliniczna oraz ocena za pomocą metod elektrofizjologicznych, z uwzględnieniem przede wszystkim przewodnictwa ruchowego oraz oceny potencjałów mięśniowych. W oparciu o całość dokumentacji lekarskiej, wywiad chorobowy i wykonane badania (m. in. badanie EMG z [...] wykazało prawidłowe przewodnictwo badanych nerwów, badanie EMG z [...] nie potwierdziło istnienia cech cieśni nadgarstka), dane z charakterystyki stanowiska pracy nastawniczego, analizę sposobu wykonywania pracy -Kolejowy Ośrodek Medycyny Pracy we W., jak i Centrum Kolejowej Medycyny Pracy w W. - były zgodne co do faktu, iż u J. T. nie istnieje związek przyczynowy między stwierdzonym zespołem cieśni nadgarstków a sposobem wykonywania pracy przez zainteresowaną, zaś choroba została wywołana czynnikami pozazawodowymi. Po wnikliwej konsultacji neurologicznej w Centrum Medycyny Kolejowej w W. ustalono, iż "rtg kręgosłupa odcinka szyjnego wykazuje drobne zmiany zwyrodnieniowe oraz dodatkowe żebro szyjne na poziomie C7 (anomalia rozwojowa). U pacjentki na dyskretne objawy cieśni nadgarstka nałożyły się objawy zespołu mięśnia pochyłego przedniego za czym przemawiają objawy neurologiczne oraz naczyniowe z tętnicy podobojczykowej." W konkluzji organ II instancji uznał, że powyższe objawy wykluczają rozpoznanie choroby zawodowej. J. T. wniosła skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we W. domagając się jej uchylenia oraz zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - poprzez błędną wykładnię §1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, a to przez przyjęcie, że schorzenie w postaci zespołu cieśni nadgarstka przy wykonywaniu przez ponad 20 lat pracy na stanowisku nastawniczego w PKP nie jest chorobą zawodową; 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 , 77 § l , 80 i 81 Kpa - poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i wskutek tego niedostateczne ustalenie przyczyn choroby, niewłaściwą ocenę zgromadzonych dowodów przejawiającą się w ocenie opinii lekarskiej bez analizy całokształtu materiału dowodowego, uniemożliwienie wypowiedzenia się strony co do zgromadzonych dowodów w I instancji. W przeświadczeniu skarżącej praca w charakterze nastawniczego wymaga jednostajnych ruchów rąk z użyciem znacznej siły - do obowiązków skarżącej należało bowiem przekładanie dźwigni zwrotnicowych i sygnałowych, korbowanie ręczne zwrotnic, dokręcanie śrub o dużych rozmiarach, zakładanie zamków i spon, obsługę blokady stacyjnej i liniowej, co zostało ustalone przez organy orzekające w zakresie chorób zawodowych. Zdaniem skarżącej istotna jest również okoliczność jej zatrudnienia aż do 1995 r. przy nastawniach z urządzeniami WG 11 i WG 12, które zostały wyłączone z eksploatacji wówczas, gdy uznano je za zbyt szkodliwe i obciążające organizm. Tej okoliczności nie wzięto pod uwagę przy wydawaniu decyzji, opierając się za to na fakcie, iż obecnie - a to ze względu na przeciążone poprzednią pracą mięśnie i nerwy kończyn górnych oraz na wyraźne zalecenie prowadzącego lekarza - skarżąca zajmuje się obsługą urządzeń przekaźnikowych, wymagających minimalnego wysiłku fizycznego rąk. Tymczasem w opinii skarżącej poza pracą zawodową nie mogła ona wykonywać obciążających i monotypowych ruchów. W tej sytuacji należało w opinii skarżącej stwierdzić, że istnieje związek przyczynowy między chorobą a warunkami środowiska pracy, co uzasadnione jest jak najbardziej typowym i adekwatnym charakterem powiązania tych dwóch zjawisk. Jak argumentowała następnie strona skarżąca - organy administracji wydając decyzje, które wymagają stwierdzenia istnienia związku przyczynowego, powinny kierować się zasadami logicznego rozumowania. Zagadnienie związku przyczynowego powiązane jest ze zwykłymi następstwami pewnych zdarzeń, a w tym przypadku normalnym następstwem wykonywania określonych siłowych ruchów rąk w warunkach pracy przez bardzo długi okres czasu jest wystąpienie zespołu cieśni obu nadgarstków. Zarzucając niepełne ustalenia stanu faktycznego oraz pobieżną ocenę zebranych dowodów w sprawie, skarżąca wskazała na brak wypowiedzi organu w przedmiocie odniesienia się do zaświadczenia lekarskiego wydanego przez Kolejowy Zakład Medycyny Pracy z dnia [...], na podstawie którego przeniesiono skarżącą do wykonywania lżejszej fizycznie pracy przy urządzeniach przekaźnikowych. Skarżąca zaprzeczyła nadto, by cierpiała jedynie na "dyskretne" objawy cieśni nadgarstka - zważywszy na zażywanie silnych środków przeciwbólowych, poza tym, skoro w opinii lekarskiej podano, że na opisane objawy cieśni nadgarstka nałożyły się objawy mięśnia pochyłego przedniego, to wynika z tego, że oba te objawy muszą mieć odrębne przyczyny. Brakuje jednakże ustalenia wiarygodnych przyczyn tegoż schorzenia, którymi są według skarżącej szkodliwe czynniki w środowisku pracy tzn. warunki pracy wymagające ruchów całym tułowiem, pochylania i zapierania się, które spowodowały obciążenie również mięśni szyjnych, co z kolei wpłynęło na powstanie objawów cieśni nadgarstków odczuwanych do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy. Po myśli art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy). Stosownie zaś do brzmienia art.134 § 1 sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają normy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi stanowią unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zmianami). Na mocy § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, chorobą zawodową jest jedna z chorób określonych w wykazie stanowiącym załącznik do tego aktu prawnego pod warunkiem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Stwierdzenie zatem choroby zawodowej uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek : - jest to rodzaj choroby , która mieści się w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia; - choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia , występujących w środowisku pracy, przy czym stosownie do ust. 2 § 1 rozporządzenia przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy. Zgodnie z normą § 7 - jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych (...). Przewidziany cytowanym przepisem § 7 tryb ustalania przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej nie zwalnia jednakże organu orzekającego z powinności dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i mają obowiązek podejmowania w prowadzonym postępowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta musi być zatem realizowana w toku całego postępowania administracyjnego, tzn. przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, poprzez nałożony na organy wymóg wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 77 § 1 Kpa) oraz dokonania jego pełnej oceny ( art. 80 Kpa), czemu należy dać stosowny wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej ( art. 107 § 3 Kpa). W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Orzekające organy nie dokonały wyczerpujących ustaleń w zakresie wszystkich okoliczności faktycznych oraz nie rozpatrzyły całego zebranego materiału dowodowego. Wydane opinie lekarskie nie są jednoznaczne, różnią się poczynionymi ustaleniami. Pierwsza z wypowiadających się placówek medycznych, tzn. Kolejowy Ośrodek Medycyny Pracy przyjął rozpoznanie chorobowe wymienione w pozycji 13 wykazu chorób zawodowych - tj. obustronny zespół cieśni kanału nadgarstka, jak wpisano w części orzeczenia przeznaczonej na określenie stwierdzonego rozpoznania klinicznego ( mimo dalszej uwagi w uzasadnieniu, że w badaniu EMG z [...] nie ma cech zespołu cieśni nadgarstka), przy czym odmawiając uznania zawodowego tła choroby podano, że jej przyczyną były czynniki nie związane z pracą zawodową, wykonywane czynności w pracy wymagały użycia siły całych kończyn górnych i nie powodowały przeciążenia wyłącznie dłoni oraz stawów nadgarstków, ponieważ nie były to ruchy monotypowe. W orzeczeniu Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej rozpoznano stan po operacji uwolnienia nerwu pośrodkowego cieśni nadgarstka prawego i lewego z powodu zespołu cieśni nadgarstków, odmówiono natomiast rozpoznania rzeczonej choroby zawodowej z racji braku poprawy po przeprowadzonej operacji obustronnego odbarczenia nerwów pośrodkowych, co zdaniem tej jednostki należy wiązać najprawdopodobniej z zespołem mięśnia pochyłego przedniego, związanego z występowaniem żeber szyjnych u skarżącej - anomalii rozwojowej kręgosłupa. Jak wynika z treści przedmiotowych opinii lekarskich, mimo pewnych sprzeczności , oraz stanowiska zajętego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego - samo wystąpienie choroby mieszczącej się w ramach pozycji 13 wykazu chorób zawodowych, tj. zespołu cieśni kanału nadgarstka, nie było podważane, lecz zakwestionowano, jako czynnik sprawczy schorzenia - warunki występujące w środowisku pracy skarżącej. W tej mierze jednak należy podzielić zarzuty skargi, iż organy nie tylko nie wyjaśniły wyczerpująco wpływu środowiska pracy na stan zdrowia J. T., ale i nie dokonały jednoznacznej i przekonującej oceny w kwestii przyczyn zaistnienia przedmiotowego schorzenia u skarżącej. W motywach zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał, że " do uszkodzenia układu ruchu dochodzi w trakcie długotrwałego wykonywania czynności zawodowych, zwłaszcza charakteryzujących się powtarzalnością, wymuszoną pozycją, uciskiem lub rozciąganiem struktur anatomicznych. Zespół cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego powstaje podczas wykonywania czynności wymagających częstych ruchów zginania i prostowania ręki w stawie nadgarstkowym". Z kolei jak podniesiono w opinii Kolejowego Ośrodka Medycyny Pracy "wykonywane czynności w pracy wymagały użycia siły całych kończyn górnych i nie powodowały przeciążenia wyłącznie dłoni i stawów nadgarstków". Ze sformułowań powyższych wnosić należy, w szczególności z opinii Kolejowego Ośrodka Medycyny Pracy, że w charakterze pracy skarżącej, dochodziło jednak do przeciążania dłoni i nadgarstków tyle, że nie "wyłącznie", zaś w świetle wywodu w decyzji - organ przyznał, że za przyczynę tej choroby uznaje się częste ruchy zginania i prostowania w stawie nadgarstkowym. Uwzględniając powyższe, na tle okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą - tj. wieloletni okres jej zatrudnienia przy nastawniach mechanicznych, wycofanych z eksploatacji w roku 1995, zakres czynności związanych z ręcznym i wymagających udziału znacznej siły przekładaniem tych zwrotnic przy użyciu zimą łomu ważącego 5 kg, korbowaniem ręcznym zwrotnic, dokręcaniem śrub, zakładaniem zamków i spon etc. - zakwestionowanie bez szerszej argumentacji wpływu tych czynników na stan zdrowia skarżącej nie może być uznane za w żadnym razie za miarodajne. Godzi się przy tym podkreślić, iż treść kolejnego orzeczenia wydanego przez Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej odbiega zupełnie od zagadnienia oceny charakteru wykonywanych przez skarżącą czynności, pomijając także jakiekolwiek odniesienie się w tej materii do orzeczenia lekarskiego Kolejowego Ośrodka Medycyny Pracy, różniącego się w kwestii powodów odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Opinie te zatem w zestawieniu ze sobą nie są spójne, a dodatkowo wątpliwości pogłębia fakt, że przyczynę utrzymujących się nadal objawów zespołu cieśni kanału nadgarstka u skarżącej - wiązaną z zespołem mięśnia pochyłego przedniego - Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej określiło jako "prawdopodobną". Jak wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 V 1998r. sygn. I SA 1200 /98 ( LEX nr 45833) organ nie może oprzeć swego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia. Omawianym opiniom nie można w ocenie Sądu przypisać waloru jasnych, jednoznacznych w wymowie i rzetelnie uzasadnionych. Organy Inspekcji Sanitarnej nie dokonały żadnych szczegółowych ustaleń w przedmiocie warunków pracy w nastawniach z urządzeniami WG 11 i WG 12, stosowanych do 1995r. i wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę nie przeprowadzono w toku dochodzenia epidemiologicznego analizy sposobu wykonywania pracy na stanowisku nastawniczego. W każdym bądź razie brak takiej analizy w aktach sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy - w tym karta katalogowa stanowiska pracy nastawniczego - dotyczy ewidentnie ostatniego okresu zatrudnienia, co stoi w sprzeczności z normą § 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz powołanymi wyżej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym należy uznać, że stan faktyczny sprawy w zakresie narażenia zawodowego skarżącej jest wątpliwy i niepełny, nie odzwierciedla całego okresu zatrudnienia. W konsekwencji nie obalono domniemania związku przyczynowo - skutkowego między chorobą a warunkami pracy skarżącej. Z powyższych względów Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c) oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.