II SA/Wr 245/14

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków C.G.i L.G.o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Prezydenta W. w przedmiocie ceny wykupu gruntu pod garażem postanawia: odmówić przyznania prawo pomocy. W piśmie z dnia 7 maja 2014 r. skarżący zawarli wniosek o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W złożonych w dniu 10 lipca 2014 r. na urzędowych formularzach wnioskach o przyznanie prawa pomocy (w którym nie zakreśli jednak zakresu żądania) wnioskodawcy wskazali, że utrzymują się ze świadczeń emerytalnych (łącznie wysokości 3.483, 74 zł netto) oraz posiadają mieszkanie o pow. 48 m2. Z załączonego do wniosku wyciągu bankowego wynika m.in, że na dzień 30 czerwca 2014 r. saldo ich konta wynosiło – 1997, 83 zł, skarżący przesyłają co miesiąc na tzw. "zasilenie rachunku Oszczędzam" – 800 zł (wraz z tą wpłatą na tym rachunku mają zgromadzone już środki w wysokości ok. 4800 zł) oraz ponieśli następujące wydatki: czynsz- 353, 52 zł; opłata za wywóz śmieci- 41 zł; za energię elektryczną- 43, 36 zł; za gaz- 39, 79 zł; za telefon- 35,41 zł; podatek od nieruchomości – łącznie 46 zł oraz za laptop/internet?- 37, 19 zł. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270). W ocenie Sądu wnioskodawcy nie dopełnili ww. obowiązku. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. O zasadności wniosku nie decyduje bowiem subiektywne przekonanie wnioskodawcy o tym, iż kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy ale obiektywna ocena możliwości finansowych (w szczególności wysokość dochodu oraz posiadanych oszczędności) i majątkowych wnioskodawcy (i innych osób prowadzących z nim gospodarstwo domowe) przy uwzględnieniu niezbędnych (obiektywnie) dla utrzymania wnioskodawcy wydatków oraz kosztów sądowych jakie musiałby ponieść na danym etapie postępowania (ewentualnie byłby to tylko wpis od skargi). Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). Z załączonych do wniosku wyciągów bankowych wynika, iż w okresie toczenia się postępowania w sprawie na koncie wnioskodawców (o czym zresztą skarżący nie poinformowali we wniosku- rubryka nr 7.2.1.) znajdowały się środki finansowe znacznie przekraczające wysokość ewentualnych kosztów sądowych w sprawie, tj. saldo konta na 30.06.2014 r. wynosiło ok. 2000 zł, a na dodatkowym rachunku oszczędnościowym znajdowały się środki w wysokości ok. 4800 zł. Nieuzasadnione zatem jest przeświadczenie wnioskodawców, że z posiadanych przez nich oszczędności nie mogą pokryć ewentualnych kosztów sądowych, a powinien ich w tym zakresie kredytować budżet państwa (czyli inni obywatele). Skarżący nie wskazali żadnej okoliczności, która mogłaby stanowić przeszkodę uniemożliwiającą uszczuplenie im posiadanych oszczędności w celu opłacenia kosztów postępowania prowadzonego z ich inicjatywy i w ich interesie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.