II SA/Wr 2459/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. znak: [...]Starosta Powiatu w Ś. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a) i b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) uznał skarżącego W. N. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na podstawie posiadanej dokumentacji ustalono, że w dniu [...]r. skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. i został zarejestrowany jako osoba bezrobotna, ponieważ spełnił warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy. Organ wskazał, iż decyzją Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...] r. uznano skarżącego za osobę bezrobotną i odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji, wskutek czego Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem ustalenia, ile wynosiła w poszczególnych miesiącach wykonywanej przez skarżącego pracy na podstawie umowy zlecenia podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. W związku z tym Powiatowy Urząd Pracy w Ś. uzyskał informację, iż Firma A Z.P.Ch. z tytułu umowy zlecenia nr [...]z dnia [...]r. odprowadzała składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy od podstawy [...]zł za [...] r. i [...] zł za [...] r., a PPHU [...]z tytułu umowy zlecenia nr [...]z dnia [...]r. odprowadzała składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy od podstawy [...] zł za [...] r. Wskazując na powyższe Starosta wywodził, że okresu innej pracy zarobkowej od [...] r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r. nie można zaliczyć do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku, ponieważ zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. c) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia lub współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy organ I instancji stwierdził, że w przypadku skarżącego na dzień rejestracji, to jest [...]r., w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem zaliczono do okresu uprawniającego do zasiłku 355 dni, a więc mniej niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji W. N. wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na art. 23 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i c) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz wskazując, że najniższe wynagrodzenie od 1 stycznia 2001 r. wynosiło 760 zł, podniósł, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy oraz wykonywał pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia przez okres dłuższy od 365 dni, ale do okresu uprawniającego do zasiłku nie można mu zaliczyć okresu wykonywania pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...] r., ponieważ podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa od najniższego wynagrodzenia. Dlatego, zdaniem organu II instancji, nie ma podstaw do zmiany decyzji i przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Na powyższą decyzję W. N. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący decyzji tej zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, poprzez błędne uznanie, że suma składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy odprowadzona za skarżącego w okresie od [...] r. do [...]r. i od [...]r. do [...]r. nie wystarcza na zaliczenie mu [...] brakujących dni do uznania go za osobę uprawnioną do zasiłku dla bezrobotnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podał, iż sporne w tej sprawie jest to, czy jego okres zatrudnienia od [...]r. do [...] r. i od [...]r. do [...]r., który wynosi łącznie [...] dni, będący zatrudnieniem na umowę zlecenia, od której pracodawcy odprowadzali składkę na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, ale od podstawy niższej niż najniższe wynagrodzenie - "może być uznany za okres składkowy za połowę okresu" przez niego przepracowanego. Podniósł, iż "chodzi o to, aby "dniówkowe" rozliczenie tych [...] dni uznać za okres, od którego odprowadzono składkę, ale w krótszym wymiarze". Skarżący wskazał, że do wymaganego okresu zatrudnienia brakowało mu tylko [...] dni, a więc - jego zdaniem - "suma składek za [...] dni z pewnością wystarczy na składkę od wymaganej podstawy" w okresie brakujących mu 10 dni pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy okres wykonywania przez skarżącego pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia od [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. do [...]r., w którym podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa od najniższego wynagrodzenia, w jakikolwiek sposób może być zaliczony lub doliczony - chociażby częściowo - do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) mające zastosowanie w czasie wydawania kwestionowanych decyzji. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, (...), c) wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Powyższe unormowanie nie przewiduje możliwości uznania okresu, w jakim odprowadzano składkę na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, której podstawę wymiaru stanowiła kwota niższa od najniższego wynagrodzenia, za "okres, od którego odprowadzono składkę, ale w krótszym wymiarze". Tak więc nawet jeżeli suma składek odprowadzonych za okres [...] dni, których nie zaliczono skarżącemu, była równa lub wyższa od kwoty, jaką należało odprowadzić od brakujących mu [...] dni, nie było podstaw prawnych do dokonania oczekiwanego przez skarżącego przeliczenia. Nie można zatem było uwzględnić jego wniosku zawartego w skardze i uznać, że nie dokonując takiego przeliczenia organy administracyjne rozpatrujące niniejszą sprawę naruszyły obowiązujące prawo. Podkreślić ponadto należy, że art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu rozróżnia pod lit. a) okres zatrudnienia od ujętego pod lit. c) okresu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia. Przy obliczaniu tych okresów ustawa nie daje podstaw do ich kumulowania, w tym w szczególności w okresy miesięczne. Inna przy tym jest podstawa prawna wykonywania pracy na podstawie umowy o pracę, a inna na podstawie umowy zlecenia, przy czym art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest przepisem szczególnym dotyczącym umów zlecenia. Nie ma zatem prawnej możliwości doliczenia okresu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia do okresu zatrudnienia, podjętego na podstawie umowy o pracę, nawet jeżeli praca świadczona na podstawie umowy zlecenia była wykonywana w tym samym miejscu pracy i w tym samym miesiącu, co zatrudnienie podjęte na podstawie umowy o pracę, tworząc w istocie jeden nieprzerwany okres pracy. Zauważyć wypada, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w przypadku pracy skarżącego w [...]r., kiedy to po okresie pracy od [...]r. do [...]r. świadczonej na podstawie umowy zlecenia w Zakładzie Pracy Chronionej A, od [...]r. do [...] r. w tym samym zakładzie pracy skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na cały etat i za ten okres, to jest od [...]r. do [...]r., odprowadzona została składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, przy czym podstawę jej wymiaru stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.