II SA/Wr 246/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Z. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej realizacji robót budowlanych polegających na rozbiórce ścian wewnętrznych w lokalu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (znak:[...]) wydaną na podstawie art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie samowolnej realizacji robót budowlanych polegających na rozbiórce ścian wewnętrznych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. W.P. [...] w miejscowości Z. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wobec powzięcia przez organ informacji o prowadzeniu w opisanym powyżej lokalu robót budowlanych powodujących – zdaniem osoby dokonującej interwencji – spękania ścian w innych lokalach mieszkalnych położonych w budynku przy ul. W. P. [...] w Z., organ nadzoru budowlanego podjął czynności kontrolno-inspekcyjne na terenie przedmiotowego obiektu. Wewnątrz lokalu stwierdzono realizację robót budowlanych polegających na rozbiórce ścian działowych wydzielających wcześniej pomieszczenia: kuchni, łazienki, pokoju. Ślady pozostałych ścianek działowych (obrys widoczny na suficie lokalu) świadczą o tym, że były to ścianki o grubości 12 i 6 cm. Ponadto inwestor dokonał rozbiórki podłóg drewnianych na legarach drewnianych oraz usunął zalegającą polepę. Podczas oględzin w lokalu mieszkalnym nr [...] nie stwierdzono realizacji żadnych robót konstrukcyjnych (przekuć, przebić, montażu nadproży czy innych). W toku dalszej kontroli obiektu, właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] (będącego bezpośrednio nad lokalem nr [...]) podczas kontroli oświadczył, że w momencie realizacji ww. robót rozbiórkowych pojawiły się spękania na ściankach (wskazano spękania widoczne na ściance w kuchni i łazience o szerokości około 0,1 mm tzw. "włoskowe"). Ponadto stwierdzono, że układ ścianek działowych w lokalach nr [...], [...], wydzielających poszczególne izby i pomieszczenia przynależne pokrywa się w pionie (tzn. że występuje identyczny podział pomieszczeń). Po dokonaniu takich ustaleń faktycznych oraz stwierdzeniu, że inwestor wykonał rozbiórkowe roboty budowlane w sposób samowolny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając na podstawie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) postanowieniem z dnia [...] r. orzekł o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na remoncie opisywanego wcześniej lokalu mieszkalnego oraz nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 5 sierpnia 2010r. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu 5 sierpnia 2010r. przedłożona została sporządzona przez uprawnioną osobę, ocena techniczna wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych, w której stwierdzono, że roboty rozbiórkowe polegające na rozebraniu ścianek działowych jak również pozostałe roboty rozbiórkowe w mieszkaniu nr [...] nie mają wpływu na statyczność układu konstrukcyjnego ścian nośnych i stropów budynku mieszkalnego, a włoskowate spękania tynku w mieszkaniu nr [...] są wynikiem wieloletniej eksploatacji budynku. Organ wskazał ponadto, że w dniu 16 września 2010r. doręczony został protokół sporządzony przez administratora budynku na okoliczność poszerzania się spękań na ścianach w pomieszczeniu kuchennym i łazience, w związku z czym w dniu 28 września 2010r. przeprowadzono oględziny obiektu. Podczas tej czynności ustalono, że w lokalu nr [...] wykonany został przez najemcę remont ścian kuchni, w efekcie którego zakryto widoczne wcześniej spękania, a istnienia nowych spękań w tym pomieszczeniu nie stwierdzono. (Stwierdzono spękania w pomieszczeniu łazienki.) Ponadto powiatowy organ nadzoru budowlanego podał, że w przedłożonej ocenie technicznej nie uwzględniono informacji na temat układu statyki i wzajemnego przenoszenia ewentualnych obciążeń ścianek działowych, które rozmieszczane są w pionie począwszy od oparcia na ścianach piwnicznych poprzez strop, potem w lokalu nr [...] przez mieszkanie nr [...] i w lokalu nr[...]. Podczas oględzin stwierdzono również, że ścianka działowa pomiędzy kuchnią, a pokojem w lokalu mieszkalnym nr [...] posadowiona jest wzdłuż belki stropowej stropu gęstożebrowego typu D2, a przed dokonaniem rozbiórki ścianek w lokalu mieszkalnym nr [...] istniała taka sama ścianka i usytuowana była pod belką stropu. Organ orzekający wyjaśnił jednocześnie, że przedłożona ocena techniczna nie uwzględniała opisanych powyżej zależności, dlatego postanowieniem wydanym w trybie art. 81c ust. 2 powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane wezwano do przedstawienia uzupełniającej oceny technicznej. Dokument taki został doręczony organowi w dniu 27 października 2010r. Po dokonaniu analizy wniosków i zaleceń tej oceny stwierdzono, że obciążenia od ścianek działowych w poszczególnych lokalach mieszkalnych w pionie począwszy od lokalu nr [...] nie są przekazywane na ich powtarzalny układ w każdej kondygnacji. W ocenie tej opisano, że istniejący strop międzykondygnacyjny stanowi sztywną tarczę opartą na ścianach nośnych wewnętrznych i zewnętrznych skotwionych wieńcami, a tarcza ta przenosi występujące w budynku obciążenia: pionowe od ścianek działowych, obciążenia użytkowego oraz od istniejących urządzeń wyposażenia mieszkań. Z charakteru pracy statycznej każdy strop nie obciążony ścianami nośnymi przenosi obciążenia jednego piętra nie ma więc oddziaływania na strop parteru obciążenia wszystkich ścianek działowych pozostałych kondygnacji. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniosła Gmina Miejska Z., zarzucając w nim m.in., że zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, wytycznymi normatywnymi oraz literaturą fachową podparcie dla murowanej ściany działowej powinny stanowić co najmniej dwie belki stropowe przylegające do siebie lub dodatkowe belki żelbetowe wykonane w konstrukcji stropu. Zdaniem odwołującej się Gminy w chwili obecnej ściana działowa drugiej kondygnacji opiera się podłużnie na pojedynczej belce i to jest powodem nadmiernego jej ugięcia, a w konsekwencji zarysowania ściany działowej na drugiej kondygnacji. W ocenie Gminy Miejskiej Z. wyburzone ściany działowe pełniły zastępczo funkcję dodatkowych elementów konstrukcyjnych, których w stropie nie ma. Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy – po uprzednim przedstawieniu stanu faktycznego sprawy – wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w przypadku prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia właściwy organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić tzw. postępowanie naprawcze. Konsekwencje prowadzenia takiego postępowania określone zostały w dalszych przepisach art. 51 ustawy – Prawo budowlane, z których wynika, że właściwy organ w drodze decyzji 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, lub 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w razie potrzeby wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy wskazał następnie, że przedmiotem niniejszego postępowania są roboty budowlane polegające na rozbiórce ścianek działowych w lokalu mieszkalnym nr[...], w budynku przy ul. W. P. [...] w Z. i tylko w tym zakresie organ nadzoru budowlanego winien się wypowiedzieć w toku przedmiotowego postępowania. Przedłożony przez inwestora materiał dowodowy w postaci oceny technicznej sporządzonej przez R. W., potwierdza, iż wykonane roboty budowane polegające na rozbiórce ścian działowych nie wpływają negatywnie na budynek. Istniejący strop międzykondygnacyjny stanowi sztywną tarczę opartą na ścianach nośnych wewnętrznych i zewnętrznych kotwionych wieńcami. Wyburzone ścianki działowe nie mają wpływu na strop lokali sąsiednich. We wnioskach końcowych oceny technicznej stwierdzono, iż roboty rozbiórkowe polegające na rozebraniu ścianek działowych jak również pozostałe roboty rozbiórkowe w mieszkaniu nr [...] nie mają wpływu na statyczność układu konstrukcyjnego ścian nośnych i stropów budynku mieszkalnego. Włoskowate spękania tynku w mieszkaniu nr [...] powstały na skutek wieloletniej eksploatacji budynku. Zdaniem organu odwoławczego wobec braku podstaw do nałożenia obowiązków na Inwestora wynikających z uchybień bądź stwierdzonych wadliwości wykonanych robót budowlanych, organ pierwszej instancji słusznie zastosował art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej ją co do istoty - temu powinna służyć działalność orzecznicza administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków indywidualnie oznaczonego adresata, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1 kpa, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jeżeli bowiem w wyniku przeprowadzenia, postępowania wyjaśniającego organ nadzoru budowlanego uzna, iż nie ma konieczności wydawania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności które ewentualnie można nakazać w sprawie zostały już wykonane, bądź. nie ma potrzeby ich wykonania, ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym, to powinien wydać decyzje o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.04.2005r., sygn. akt VII SA/Wa , 493/04 LEX nr 169372). Reasumując powyższe rozważania organ orzekający stwierdził, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego przedmiotowe roboty budowlane polegające na wyburzeniu ścian działowych, wykonane zostały poprawnie i nie ma podstaw do nakazywania inwestorowi dokonywania dodatkowych robót. W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż jak wynika z akt sprawy inwestor poza rozbiórką ścian działowych, wykonał roboty budowlane przystosowując lokal mieszkalny do funkcji usługowej. Tym samym organ stopnia powiatowego winien rozważyć konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania tej części obiektu. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała Gmina Miejska Z. – właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] w przedmiotowym budynku wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzuciła naruszenie art. 51 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej, poprzez nieuzasadnione umorzenie postępowania w sprawie pomimo stwierdzenia faktu samowoli budowlanej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Gmina Miejska Z. podniosła, że orzekając w sprawie organy obu instancji nie dokonały własnej oceny materiału dowodowego, polegając na opinii przedłożonej przez inwestora. Nie przeprowadziły również wnikliwej analizy możliwych skutków popełnionej przez inwestora samowoli budowlanej, która może zagrażać stanowi całego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 20 kwietnia 2011 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko przyjęte w sprawie. W uzupełnieniu podał, że nie znalazł podstaw do uwzględniania zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 16 czerwca 2011r. pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 104 wskazanej powyżej ustawy procesowej "Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej". (§ 1) "Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji". (§2) Jednym z dopuszczonych przez ustawodawcę w kodeksie postępowania administracyjnego sposobów innego niż rozstrzygnięcie merytoryczne zakończenia sprawy administracyjnej w danej instancji jest umorzenie postępowania, dla którego warunki określone zostały w art. 105 powoływanej ustawy procesowej. Przepis ten ustanawia dwa tryby umorzenia postępowania – obligatoryjny w § 1 i fakultatywny w § 2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że jej podstawę prawną oraz podstawę prawną poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. stanowił przepis art. 105 § 1 kpa, z którego wynika, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z przyjętą w doktrynie i zaakceptowaną przez praktykę orzeczniczą organów i sądów administracyjnych koncepcją bezprzedmiotowości sytuacja ta oznacza, że brak jest jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwia wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do jej istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć przed wszczęciem danego postępowania albo zostać ujawniona w jego toku, ale może również powstać w czasie prowadzenia postępowania w określonej sprawie. Bezprzedmiotowość rozpatrywać można zarówno w toku postępowania zwykłego – orzekającego, jak i w czasie trwania nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego. W nauce i judykaturze rozróżnia się aspekt podmiotowy bezprzedmiotowości, dotyczący sfery podmiotowej danej sprawy administracyjnej (np. strona, organ) i aspekt przedmiotowy, dotyczący szeroko rozumianego przedmiotu konkretnej sprawy administracyjnej. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania o charakterze przedmiotowym będzie sytuacja polegająca na niemożności skonkretyzowania praw lub obowiązków określonego podmiotu, która obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy (np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996r., sygn. akt SA/Ka 2493/95, niepubl.). Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki i kształtowania jej sytuacji prawnej w nowy – w porównaniu ze stanem sprzed wszczęcia postępowania – sposób. Zważyć przy tym należy, że stwierdzona przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość odnosi się do postępowania prowadzonego w warunkach tzw. legalizacji, czyli procedury mającej na celu ewentualne doprowadzenie samowolnie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem. Istotą czynności i robót budowlanych, do wykonania których obliguje inwestora właściwy organ nadzoru budowlanego, orzekający w toku tzw. procedury naprawczej (legalizacyjnej) jest to, że warunkują one uzyskanie zgodności z prawem zrealizowanych samowolnie przez inwestora robót budowlanych. Oznacza to zatem, że są one niezbędne dla uzyskania takiego stanu. Brak konieczności podjęcia czynności lub wykonania przez inwestora jakichkolwiek robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodności z prawem skutkuje brakiem możliwości merytorycznego orzekania w tym zakresie przez właściwy organ nadzoru budowlanego w toku prowadzonej procedury legalizacyjnej, a w konsekwencji koniecznością zakończenia postępowania w sposób inny niż orzeczeniem rozstrzygającym o istocie sprawy tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne czyli umarzające postępowanie. Przedmiotem oceny dokonywanej przez właściwe w sprawie organy w administracyjnym postępowaniu instancyjnym były roboty polegające na rozbiórce ścian wewnętrznych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielomieszkaniowym położonym przy ul. W. P. [...] w Z. Z tego względu istotne jest, że w przepisie art. 3 pkt 7 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, zawierającym wyjaśnienie pojęcia "roboty budowlane" ustawodawca postanowił, że należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Należy również wskazać, że stosownie do reguły zawartej w art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, roboty budowlane – a takimi są również roboty rozbiórkowe – można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W przepisie art. 31 powoływanej ustawy wyłączony został w odniesieniu do wskazanych w nim robót rozbiórkowych wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, z tym że ustawodawca określił jednocześnie przypadki, w których konieczne jest zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej zamiaru ich wykonania z zachowaniem przepisu art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. W rozpoznawanej sprawie taka czynność nie została przez inwestora przedmiotowych robót budowlanych dokonana, mimo że z przepisów powoływanej ustawy wynika, że zamiar ich wykonania podlegał obowiązkowi zgłoszenia. Zasadnie zatem organy właściwe instancyjnie zakwalifikowały te roboty jako zrealizowane samowolnie. Biorąc zatem pod uwagę, iż po myśli art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno- budowlanej i nadzoru budowlanego należy między innymi nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych i utrzymywaniu obiektów budowlanych oraz nadzór i kontrola zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, koniecznym w rozpatrywanej sprawie było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu powzięcie przez organ wiadomości czy wykonane roboty zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi oraz czy nie powodują stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Z materiału sprawy, na podstawie którego – zgodnie z art. 133 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka Sąd administracyjny wynika, że wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione. Organ pierwszej instancji w sposób rzetelny i wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, a jego ocena została prawidłowo dokonana w postępowaniu orzekającym i poprzedzona prawidłowymi ustaleniami faktycznymi. Podstawą dla tych czynności była poprawnie sporządzona przez uprawnioną osobę i uzupełniona na żądanie organu ocena techniczna oraz przeprowadzone dwukrotnie oględziny przedmiotowej nieruchomości. W okolicznościach istniejących w sprawie za nietrafne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy orzekające zasad postępowania dowodowego i dokonanie w sposób niewłaściwy analizy materiału dowodowego. Sąd podziela natomiast ocenę organów właściwych instancyjnie co do wiarygodności i mocy dowodowej opracowania technicznego sporządzonego w tej sprawie przez inż. R. W. Wynika z niego, że przedmiotowe roboty rozbiórkowe nie spowodowały stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w tym zagrożenia dla stateczności układu konstrukcyjnego ścian nośnych i stropów budynku mieszkalnego, w którym położony jest lokal objęty działaniami inwestorskimi. Oznacza to, że na tym etapie procesu inwestycyjnego, który był uwzględniony przez organy w prowadzonym w sprawie postępowaniu nie istniała konieczność wykonywania czynności lub robót niezbędnych dla osiągnięcia stanu zgodności z prawem, ani konieczność nakazywania ich wykonania przez właściwy organ nadzoru budowlanego. W tych warunkach prawidłowym sposobem zakończenia postępowania w sprawie było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. H.B. 12.07.2011r.