II SA/Wr 247/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2008 r. Przewodniczący Wydziału II WSA we Wrocławiu wezwał stronę skarżącą – G.D. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - w kwocie 100 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia dwukrotnie awizowano G.D. w dniach 20 i 28 sierpnia 2008 r., pod wskazany przez skarżącą w skardze adres, lecz nie został on skutecznie podjęty przez stronę. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty upłynął zatem w dniu 12 września 2008 r.. Powyższa opłata nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 powyższej ustawy Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli § 3 art. 220 skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.