II SA/Wr 249/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] – U.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] – U.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli § 3 art. 61 ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie [...] – U.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...], którą uchylono decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie wydania na rzecz firmy Spółka B decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn.: "Ferma norek w miejscowości D. nr 6, działka nr 498/1 – hodowla, ubój, wstępne przygotowanie skór do sprzedaży", i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze strona skarżąca zgłosiła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając go w żaden sposób. Należy w tym miejscu jednak zaznaczyć, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktów administracyjnych spoczywa wprawdzie na stronie skarżącej, jednakże w rozpatrywanej sprawie okoliczności podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie miały znaczenia dla jego rozstrzygnięcia przez Sąd. Z przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, publ. LEX nr 220325). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy także aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296). Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu do wykonania nie kwalifikuje się decyzja kasacyjna, a z taką decyzją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W myśl bowiem art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, zwłaszcza gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja, którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ, nie podlega wykonaniu w w/w rozumieniu, a co za tym idzie – nie może ona spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 w/w ustawy. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd wniosek w tym przedmiocie nie został, po myśli art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniony.