II SA/Wr 250/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B., W. B., I. P. i J. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków: użytkowego i gospodarczego na budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. uchylił decyzję Starosty T. z dnia [...] r. nr [...], która odmówiono spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, rozbudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynków: użytkowego i gospodarczego na budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...], AM-[...], obręb O.. Organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu, wskazując na uchybienia, do których doszło w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję wnieśli: A. B., W. B., I. P. i J. P., którzy zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Zażądali zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, wnosząc również o zwolnienie ich z konieczności ponoszenia kosztów sądowych. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Następnie wezwano skarżących do nadesłania brakujących odpisów skargi i złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Po nadesłaniu odpisów skargi, skarżący w piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2013 r. (data nadania przez pocztę) oświadczyli, że cofają skargę. Wyjaśnili, iż zaskarżona decyzja była dla nich niezrozumiała, ale lektura odpowiedzi na skargę doprowadziła ich do wniosku, że skargę wnieśli pochopnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie skarga została skutecznie cofnięta, albowiem zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny i umożliwi organowi I instancji ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W tym kontekście trudno więc mówić, aby czynność cofnięcia skargi dokonana przez skarżących mogła prowadzić do obejścia prawa, czy też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zdaniem sądu strona ma prawo rozporządzać swoimi prawami i obowiązkami. Jeżeli zatem skarżący zdecydowali o cofnięciu skargi, to należy przyjąć, że w ich ocenie zaskarżona decyzja nie musi podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Trzeba więc powiedzieć, że skoro skarżący skutecznie cofnęli skargę, to sąd będąc związany tą czynnością procesową strony, miał podstawę, aby umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie. Umorzenie postępowania polega na jego przerwaniu, uchyleniu wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczeniu o dalszym jego nieprowadzeniu (W. Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z dnia 23 listopada 1995 r., SA/Kr 95/95, Palestra 1997, nr 3-4, s. 256). W tym stanie rzeczy oczywiście bezprzedmiotowe stało się także postępowanie z wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.