II SA/Wr 2510/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie - Asesor WSA Bogumiła Kalinowska - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Protokolant -Krzysztof Caliński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Gminy Kamienna Góra na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 września 2003 r., Nr PN.II-0911-24/152/03 w części dotyczącej stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Kamiennej Górze z dnia 31 lipca 2003 r., Nr V/A/40/2003 wydanej w przedmiocie wyboru Wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej wskutek cofnięcia skargi postanawia: umorzyć postępowanie. W rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 4 września 2003 r., Nr PN.II-0911-24/152/03 Wojewoda Dolnośląski stwierdził nieważność kilkunastu uchwał podjętych przez Radę Miejską w Kamiennej Górze w dniu 31 lipca 2003 r., w tym także uchwały Nr V/A/40/2003, wydanej w przedmiocie wyboru Wiceprzewodniczącego Rady Miejskiej. Gmina Kamienna Góra zaskarżyła rozstrzygnięcie nadzorcze, na podstawie uchwały Rady Miejskiej z dnia 30 września 2003 r., Nr IX/A/ 66/2003 w sprawie skierowania skargi w tej sprawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. W dniu 17 czerwca 2004 r. ten sam organ Gminy podjął jednak nową uchwałę (Nr XX1I/A/146/04), w której cofnął skargę (§ 1 uchwały), stwierdzając jednocześnie w § 2, że uchwała z dnia 30 września 2003 r., Nr IX/A/66/2003 straciła moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), określanej w dalszych rozważaniach - skrótowo - jako p.s.a., skarżącemu przysługuje uprawnienie do cofnięcia skargi. Cofnięcie to wiąże sąd, który może uznać je za niedopuszczalne tylko wówczas, gdy czynność ta zmierzałaby do obejścia prawa lub prowadziła do utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, żadna z okoliczności rozpoznawanej sprawy nie wskazuje na możliwość wystąpienia wspomnianych, negatywnych konsekwencji, wskazanych w art. 60 zdanie trzecie p.s.a. Dlatego też, uwzględniając dyspozycję art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a., należało umorzyć postępowanie sądowe ze względu na skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącą Gminę.