II SA/Wr 252/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak - (spr.) Protokolant Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości gruntowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy B. na podstawie art. 95 pkt 6, art. 96 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 kpa zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K. D., w granicach działek nr [...] o powierzchni 7.900 m², nr [...] o powierzchni 5.000m² i nr [...] o powierzchni 2.900m². W wyniku podziału działki nr [...] powstały dwie odrębne działki o numerach [...] o powierzchni 15 m² i nr [...] o powierzchni 7.885 m². W wyniku podziału działki nr [...] powstały dwie odrębne działki o numerach [...] o powierzchni 1.227 m² i nr [...] o powierzchni 3.773 m². Natomiast w wyniku podziału działki nr [...] powstały dwie odrębne działki o numerach [...] o powierzchni 2.067 m² i nr [...] o powierzchni 833 m². W uzasadnieniu organ I instancji podał, że podziału dokonano w celu wydzielenia działek nr[...],[...] i[...], objętych decyzją Wojewody z dnia [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady A-4 dla odcinka: Z. km 0+000.00 K. km 48+207.17, częściowo zmienioną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] nr [...] Jak podniósł organ I instancji, z przedłożonych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. materiałów wynika, że projekt podziału przedmiotowych działek jest zgodny z powyższą decyzją Wojewody. Organ podniósł ponadto, że autostrada jest drogą publiczną o ograniczonej dostępności. Wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną nie wymaga więc zapewnienia dostępu do drogi publicznej w trybie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż podział zmierza w tym przypadku do wydzielenia terenu, który stanowić będzie drogę publiczną. Droga ta jednak nie zapewni dostępu do wydzielonej części nieruchomości nie przeznaczonej pod autostradę, bowiem z samej definicji autostrada jest drogą przeznaczoną wyłącznie dla ruchu pojazdów samochodowych. Dojazd do tych nieruchomości zapewnia jednak decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady w punkcie 12a, określonym decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...], znak[...] , zmieniającą decyzję nr [...] Wojewody z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. W. żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu podał, że nowoutworzone działki nie mają dostępu do drogi publicznej, co jest sprzeczne z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 95 pkt 6, art. 96 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 3 pkt 1 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 13 i § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione w terminie przewidzianym przez ustawę. Następnie wskazał, że materialnoprawne i procesowe warunki podziału nieruchomości określone zostały w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z jej art. 97 ust. 3 pkt 1, podziału można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Określenie celów znajduje się w art. 6 ustawy. Celem publicznym jest m.in. wydzielenie gruntów pod drogi publiczne. Wszczęcie przedmiotowego postępowania z urzędu nie narusza więc przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ II instancji podniósł, że podstawową przesłanką dopuszczalności przeprowadzenia podziału jest zgodność z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jednakże zasada ta doznaje ograniczeń zarówno w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo braku w obowiązującym planie ustaleń dotyczących warunków podziału nieruchomości. Przepisy cytowanej ustawy określają również sytuacje, w których podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń miejscowego planu, a które zostały szczegółowo określone w art. 95 ustawy. W myśl jego pkt 6, niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), do dróg krajowych zalicza się autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że lokalizacja autostrady jest dokonywana w odrębnym trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571), do którego – zgodnie z jej art. 25 – nie mają zastosowania przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do powyższych regulacji normatywnych decyzję o ustaleniu lokalizacji autostrady wydaje wojewoda na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (w 1998 r. – Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad). Decyzja taka - jak podniósł organ odwoławczy - winna zawierać m.in. linie rozgraniczające teren, co oznacza, że to w postępowaniu prowadzonym przez wojewodę przy ustalaniu lokalizacji autostrady właściciele gruntów objętych tą inwestycją mogą wpływać na przebieg linii rozgraniczających teren. Ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji stanowi z kolei podstawę do przeprowadzenia postępowania o podział nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady. Wobec tego - podział nieruchomości o wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną nie może być niezgodny z tym orzeczeniem. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości organ dokonujący podziału jest związany liniami rozgraniczającymi teren określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, co oznacza, iż linia rozgraniczająca jest jednocześnie granicą nowoutworzonych działek, wydzielonych pod autostradę. W niniejszej sprawie – jak podniosło Kolegium – przebieg linii rozgraniczających został ustalony w decyzji Wojewody z dnia [...], częściowo zmienionej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] W punkcie 12 tej decyzji zabezpieczono interesy wszystkich, których nieruchomości zostały pozbawione dostępności (siedliska, pola, lasy) oraz narażone na negatywny wpływ autostrady. W punkcie tym zapisano m. in., że na terenach przebiegu autostrady należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie gospodarstw rolnych poprzez zapewnienie dojazdu do siedlisk i pól przeciętych autostradą. Przywołując przepis art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ II instancji wskazał, że ustawodawca dopuszcza podział nieruchomości w sytuacji, gdy nowo utworzone w ten sposób działki nie mają dostępu do drogi publicznej, o ile dostęp do takiej drogi zostanie zapewniony w inny sposób. W sytuacji, gdy zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek, wydzielonych w wyniku podziału, zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu, stanowiącej drogę wewnętrzną (art. 99). Jak zauważył organ odwoławczy, z treści decyzji Wojewody z dnia [...] wynika, że już w tym postępowaniu zabezpieczono interesy osób trzecich, zobowiązując inwestora do zapewnienia prawidłowego funkcjonowanie gospodarstw rolnych, poprzez zapewnienie dojazdu do siedlisk i pól przeciętych autostradą. Również w decyzji z dnia [...] podano, że z projektu zagospodarowania terenu oraz projektu techniczno-budowlanego wynika, iż powstałe w wyniku podziału działki nr [...],[...] i [...] mają zapewniony dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej nr[...], która ma być przebudowana – poprzez sieć projektowanych i istniejących dróg wewnętrznych gminnych stanowiących dojazd do pól uprawnych. Natomiast działki nr [...], [...] i [...] wchodzą w skład pasa autostrady, co oznacza, że będą stanowić drogę publiczną. W dalszej części uzasadnienia Kolegium podkreśliło, że także geodeta w projekcie podziału uznał, iż przebieg linii granicznych pomiędzy powstałymi w wyniku podziału działkami jest zgodny z przebiegiem linii rozgraniczających ustalonych w załącznikach do wyżej wymienionej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji autostrady płatnej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zwrot kosztów sądowych. W ocenie skarżącego powyższe decyzje są sprzeczne z prawem. J. W. wywodził, że projekt podziału jest wadliwy, gdyż nie wszystkie projektowane do wydzielenia działki gruntu mają dostęp do drogi publicznej, co narusza przepis art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący zarzucił ponadto, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji autostrady, a w toku postępowania sądowoadministracyjnego jego skargę oddalono wyrokiem NSA w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 160/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Nie godząc się z tym wyrokiem J. W. wniósł skargę kasacyjną, podnosząc na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zarzut nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, z uwagi na oddalenie wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień [...]., umotywowanego nie dającą się przezwyciężyć przeszkodą. W ocenie skarżącego, na skutek oddalenia powyższego wniosku został on pozbawiony możliwości uczestnictwa w rozprawie, a tym samym możliwości obrony swoich praw. W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, to jest: 1) art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez odmowę odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień [...], wskutek czego skarżący został pozbawiony możliwości uczestnictwa w rozprawie, a tym samym prawa do obrony; 2) art. 45 ust. 1 Konstytucji ustanawiającego konstytucyjną gwarancję prawa do sądu polegającego na tym, że poprzez nieuzasadnioną zmianę przez Przewodniczącego Wydziału składu sądu orzekającego na ostatniej rozprawie, a nadto poprzez oddalenie uzasadnionego wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień [...]., zostało ograniczone prawo skarżącego do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd; 3) art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez przyjęcie, iż warunki wskazane w decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] zapewniają wydzielonym działkom dostęp do drogi publicznej; 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, gdyż zaprojektowany podział działek nie uwzględnia ustawowego obowiązku poszanowania uzasadnionego interesu skarżącego poprzez niezapewnienie dostępu do drogi publicznej dla wydzielonych działek; II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: 1) art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję, która powinna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 kpc i art. 227 kpc, przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, z których jednoznacznie wynika, że nie wszystkie wydzielone działki mają dostęp do drogi publicznej, co stanowi naruszenie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie postanowienia z dnia [...]. o oddaleniu wniosku o odroczenie rozprawy oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2006 r. w przedmiocie zmiany składu orzekającego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 548/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podał, iż podniesiony przez skarżącego zarzut pozbawienia możliwości udziału w rozprawie i osobistej obrony swoich praw w postępowaniu przed sądem I instancji jest trafny. Zaszła zatem przesłanka nieważności postępowania przed Sądem I instancji wymieniona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., a jej wystąpienie nie pozwala na merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr[...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości D. B., w granicach działek nr [...] o powierzchni 7.900 m², nr [...] o powierzchni 5.000m² i nr [...] o powierzchni 2.900m². Na wstępie, zważyć należy, iż podniesiony przez skarżącego zarzut braku udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji autostrady nie może być w niniejszej sprawie skuteczny, a to z uwagi na fakt, że dotyczy on postępowania zakończonego wydaniem przez Wojewodę decyzji z dnia [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady A-4 dla odcinka: Z. km 0+000.00 K. km 48+207.17, częściowo zmienionej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...].,[...]. Przedmiotem zaś kontroli w niniejszym postępowaniu jest, tak jak powyżej zauważono - decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości D. B., w granicach działek nr[...],[...]i[...]. Zagadnienia związane z podziałem nieruchomości zostały uregulowane przede wszystkim w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), odpowiednio w art. 92 i następnych. Powyższe unormowania dopuszczają możliwość podziału nieruchomości, pod warunkiem jednak, że podział ten jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg zgodności odnosi się zarówno do przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Od powyższej zasady ustawodawca przewidział swoiste odstępstwa. Po myśli art. 94 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli nie jest on sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustawodawca pozwala również, w enumeratywnie wymienionych w ustawie przypadkach, na podział nieruchomości, niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 95 ustawy). Sformułowanie "niezależnie od ustaleń planu miejscowego" należy rozumieć dwojako: po pierwsze - podziału nieruchomości można dokonać, gdy plan miejscowy istnieje, ale niezależnie od jego ustaleń, a więc inaczej aniżeli stanowi to art. 93 ust. 1, po drugie jeżeli planu miejscowego nie ma. Jednak w obu wypadkach podział może nastąpić tylko gdy zaistnieje któraś z sytuacji przewidzianych w art. 95, bowiem niezwiązanie ustaleniami planu przy podziale nieruchomości może mieć miejsce tylko w celach wskazanych w tym przepisie (wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007r., I OSK 1007/06). Stosownie do postanowień art. 95 pkt 6 powyższej ustawy, podział taki może być dokonany między innymi w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o lokalizacji drogi publicznej. Decyzja ta jest wydawana przez Wojewodę na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Art. 22 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 z późn. zm.) określa elementy, które powinna zawierać powyższa decyzja. Podzielając stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 6 kwietnia 2000r., nr III RN 149/99, Sąd rozpoznający sprawę zważył, że decyzja o lokalizacji drogi publicznej jest aktem, który między innymi określa także linie rozgraniczające teren oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w związku z lokalizacją autostrady. Stosownie więc do powyższego określone w decyzji o lokalizacji drogi publicznej linie rozgraniczające teren, na którym jest przewidziana realizacja inwestycji, mają decydujące znaczenie dla postępowania podziałowego. Organ administracji publicznej, zatwierdzający podział nieruchomości, jest związany ustalonymi w postępowaniu lokalizacyjnym liniami rozgraniczającymi nieruchomość. Związanie organu zatwierdzającego podział nieruchomości liniami rozgraniczającymi teren dotyczy określenia przebiegu granic i nie może "uszczuplić" terenu przeznaczonego pod autostradę. Ratio legis omawianych unormowań zobowiązuje organ do wydzielenia ściśle określonego terenu pod budowę autostrady w taki sposób, aby jednoznacznie dla przyszłego zarządcy autostrady określić teren tej autostrady (tak uchwała 5 sędziów NSA z dnia 4 marca 2002r., OPK 25/01, ONSA 2002/04/140). Wobec powyższego organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że część nieruchomości stanowiącej własność J. W. przeznaczonej pod lokalizację autostrady musi być wydzielona zgodnie z przebiegiem linii rozgraniczających teren wytyczonymi w postępowaniu o ustalenie lokalizacji autostrady. Mając bowiem na uwadze związanie organów decyzją wydaną w postępowaniu lokalizacyjnym uznać należy, że organy te nie mogły w odmienny sposób określić granic działek utworzonych w wyniku podziału. Koronnym argumentem przywoływanym przez skarżącego w niniejszej sprawie jest zarzut braku dostępu do drogi publicznej. W ocenie J. W. projekt podziału działek nr[...],[...] i [...] w miejscowości K. D. jest wadliwy, albowiem nie wszystkie projektowane do wydzielenia działki gruntu mają dostęp do drogi publicznej, stosownie zaś do postanowień art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest dopuszczalne dokonywanie podziału nieruchomości, jeżeli wydzielone działki nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej lub ustanowionej stosownej służebności. Z powyższym argumentem strony skarżącej także nie sposób się zgodzić. Z akt sprawy wynika bowiem, że już w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji autostrady płatnej A-4 na terenie województwa jeleniogórskiego zabezpieczono interesy osób trzecich, zobowiązując inwestora do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania gospodarstw rolnych, poprzez zapewnienie dojazdu do siedlisk i pól przeciętych autostradą. Ponadto – jak zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G – także i w zaskarżonej decyzji podkreślono, że z projektu zagospodarowania terenu oraz projektu techniczno – budowlanego wynika, że powstałe w wyniku podziału działki nr[...] , nr[...], nr [...] mają zapewniony dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej nr[...], która ma być przebudowana – poprzez sieć projektowanych i istniejących dróg wewnętrznych gminnych stanowiących dojazd do pól uprawnych. Natomiast działki nr[...], nr [...] i nr [...] wchodzą w skład pasa autostrady, co oznacza, że będę one stanowić drogę publiczną. Konkludując, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności stanu faktycznego i występujących wówczas uregulowań prawnych, w ocenie Sądu zarówno decyzja wydana w I instancji, jak i decyzja wydana na skutek wniesionego odwołania, nie naruszają prawa i to w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że nowoutworzone działki mają w istocie zapewniony dostęp do drogi publicznej (bądź same stanowić będą drogę publiczną), a zatem przewidziany w art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami warunek dopuszczalności podziału nieruchomości został spełniony. Ponadto, wobec związania przywołaną decyzją lokalizacyjną, organy nie mogły w odmienny sposób ustalić granic nowo wydzielonych nieruchomości. W tej sytuacji, po myśli art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.