II SA/Wr 253/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J.W., I.K. i J.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 105§1 kodeksu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w., działając z urzędu, umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...] przy ul. [...] w G., obręb [...] G. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu 6 listopada 2012r. w związku z podaniem skierowanym przez właścicieli działek sąsiadujących z działką nr [...] w G., powiadamiającym o wykonywaniu na tej działce przez B. G. robót ziemnych, polegających na zebraniu skarpy bez jej zabezpieczenia. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że w dniu 15 listopada 2012r. przeprowadzone zostały oględziny podczas których stwierdzono rozpoczęcie robót budowlanych pod budowę domu tj: 1) wytyczenie punktów geodezyjnych pod budowę – widoczne paliki 2) wykonanie robót ziemnych polegających na innym uksztaltowaniu skarpy; od strony budynku przy ul. P. skarpa została wydłużona, a jednocześnie wobec obniżenia terenu do niej przylegającego – uległa podwyższeniu – aktualnie jej wysokość to od 2,5 – 3,5 mb od strony budynku nr [...] skarpa ukształtowana jest pionowo na wysokość ok. 4 m c) wykonanie niwelacji terenu Skarpy nie zostały odpowiednio zabezpieczone przed osuwaniem. Inwestor nie posiadał żadnych dokumentów tj. pozwoleń na budowę. Został poinformowany, że winien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i w trybie natychmiastowym odpowiednio zabezpieczyć skarpy przed osuwaniem. Powyższe roboty budowlane związane z rozpoczęciem budowy zostały podjęte na przełomie czerwca i lipca 2012r. W dniu 17 czerwca 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. wydał postanowienie nr [...] r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, nakazujące zabezpieczenie skarpy na działce nr [...] pod nadzorem osoby właściwie uprawnionej oraz nakładające na inwestora przedłożenia odpowiednich dokumentów. Ponadto organ orzekający podał w uzasadnieniu, że w dniu 17 września 2013r. wpłynęło pismo informujące o wykonaniu zaleceń wynikających z nałożonego postanowienia polegających na zabezpieczeniu skarp poprzez wykonanie muru oporowego. Inwestor dołączył również opinie M. P. (posiadającego uprawnienia konstrukcyjno – budowlane) o wykonaniu zabezpieczenia skarpy. Organ wyjaśnił też, że w dniu 3 października 2013r. zwrócił się do B. G. o dostarczenie: – rysunków wykonanego muru oporowego na działce nr [...] w G., – oświadczenia osoby właściwie uprawnionej i przynależnej do izby samorządu zawodowego o prawidłowości wykonania murowego i zgodności ze sztuką budowlaną, – mapę geodezyjną powykonawczą z naniesionym murem oporowym. W dniu 14 października 2013r. B. G. złożył wyżej wymienione dokumenty, a w dniu 16 października 2013r. złożył oświadczenie, że wykonał pracę według postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. oraz odstępuje od złożenia dokumentów wynikających z art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający wskazał, że zgodnie z art. 48 ust. 3 inwestor wykonał niezbędne zabezpieczenie budowy – skarpy polegające na wykonaniu na działce nr [...] w G. muru oporowego, co wynika wydanego poprzednio w sprawie postanowienia, przez co zasadne stało się umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona odwołaniem wniesionym przez J.M., I.K., Ł. K., J.W. i R. N. W odwołaniu wskazano m.in., że naturalna struktura skarpy została naruszona i ponowne jej podsypywanie ziemią nie stanowi żadnego zabezpieczenia przed osuwaniem się. Ponadto zarzucono, że decyzję w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wydano na nierzetelnie sporządzonych dokumentach. Zdaniem odwołujących się opinia i opis techniczny sygnowane przez mgr inż. M.P. są niezgodne ze stanem rzeczywistym, a organ pierwszej instancji nie uwzględnił kierowanych w toku postępowania zastrzeżeń i wniosku o ponowne przeprowadzenie wizji lokalnej i dokonanie oceny zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi poprzez "zakończone" roboty budowlane. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną przy zastosowaniu przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie – wskazując, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie – wyjaśnił, iż o samowoli budowlanej można mówić wyłącznie w sytuacji wykonywania lub wykonania robót budowlanych, przy czym zgodnie z przepisem art. 3 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej przez roboty budowlane należy rozumieć działania polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wiążą się one zawsze z substancją budowlaną i polegają albo na jej wytworzeniu albo na jej zmianie. Zdaniem organu odwoławczego prace przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie, czyli geodezyjne wytyczenie obiektu, niwelacja terenu (polegająca również na obniżeniu terenu przy skarpie, powodującym jej podwyższenie) nie skutkują powstaniem materialnej substancji w postaci obiektu budowlanego i nie mogą być uznane za roboty budowlane. Ich wykonanie bez uzyskania wcześniej decyzji o pozwolenie na budowę nie może skutkować ingerencją ze strony organu nadzoru budowlanego, który działa na podstawie ustawy – Prawo budowlane, normującej działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. W ocenie organu odwoławczego do takich wniosków uprawnia analiza procedury jaką przewidział ustawodawca, dla przypadku budowy obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę. W myśl art. 48 ustawy Prawo budowlanego, "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. W świetle tej regulacji, gdyby przyjąć, że wytyczenie obiektu i niwelacja terenu są robotami budowlanymi polegającymi na budowie, organ nadzoru budowlanego w sytuacji stwierdzenia wykonania tylko tych prac powinien zakończyć postępowanie decyzją o rozbiórce (taka decyzja wydana zostać powinna w przypadku niezgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i niedającej się usnąć niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi). Zdaniem organu odwoławczego sytuacja byłaby absurdalna - organ nadzoru budowlanego powinien bowiem wydać decyzję bezprzedmiotową - nie ma przecież substancji, która rozbiórce mogłaby podlegać. Tak samo w uznaniu organu orzekającego wygląda sytuacja w przypadku art. 51 ustawy - Prawo budowlane, którego zastosowanie ma sens również w przypadku istnienia jakiejkolwiek substancji budowlanej (obiektu budowlanego powstającego albo podlegającego jakimś przeróbkom). Reasumując w rozpoznanej sprawie brak jest podstaw do prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy - nie doszło bowiem do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. W takim stanie rzeczy jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest zamknięcie postępowania na mocy art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, jako bezcelowego. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się w całości bezprzedmiotowe (lub było takie od samego początku), organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że ewentualne powstałe w związku z prowadzeniem robót ziemnych przez inwestora zagrożenia czy nawet szkody rozpatrywać należy jako delikt cywilny, który podlega reżimowi Prawa cywilnego. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali J.W., I.K. i J.M. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi zwrócili się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając jednocześnie, że opinia dotycząca wykonanych robót zabezpieczających skarpę sporządzona przez mgr. inż. M.P. oraz oświadczenie z dnia [...] r. są "niezgodne z prawdą". W uzasadnieniu skarżący podali m.in., że konstrukcja muru od strony południowej (część granicy z posesją przy ul. P. [...] w G.) całkowicie różni się od muru oporowego postawionego od strony posesji ul. P. [...]. Mur zabezpieczający od strony południowej wykonany został z samych bloczków M-6, bez konstrukcji żelbetowej, płyty dolnej, wieńców, drenażu itp. Mur zabezpieczający skarpę od posesji przy ul. P. [...] nie został także postawiony na ławie o szerokości 150 cm zgodnie z projektem i opisem technicznym. W ogóle nie została zabezpieczona skarpa oraz budynek na działce [...] przy ul. P.[...]. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 16 kwietnia 2014r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i potrzymał stanowisko przyjęte w sprawie oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, podając dodatkowo, że skarga nie zawiera zarzutów zasługujących na uwzględnienie i zmianę oceny organu. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 8 lipca 2014r. pełnomocnik skarżącej J.W. oświadczył, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zawarte, a ponadto wyjaśnił, że skarpa przy budynkach usytuowanych przy ul. P. [...] i [...] nie jest prawidłowo zabezpieczona i stwarza zagrożenie dla tych budynków, a na działce nadal prowadzone są przez B. G. prace budowlane i w tej chwili realizowana jest konstrukcja dachu budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101), wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie, której przedmiot regulowany jest tą ustawą przepisom kodeksu postepowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 104 wskazanej powyżej regulacji procesowej "Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej". (§ 1) "Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończąc sprawę w danej instancji". (§ 2) Jednym z dopuszczonych przez ustawodawcę w przywołanej ustawie procesowej sposobów innego niż rozstrzygnięcie merytoryczne zakończenia sprawy administracyjnej w danej instancji jest umorzenie postępowania, dla którego warunki określone zostały w art. 105 kpa. Przepis ten ustanawia dwa tryby umorzenia postępowania – obligatoryjny w § 1 i fakultatywny w §2. Podstawę prawną decyzji zakończonej oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. stanowił przepis art. 105 § 1 kpa ( przez organ odwoławczy zastosowany pośrednio poprzez przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa, z którego wynika, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z przyjętą w doktrynie i zaakceptowaną przez praktykę orzeczniczą organów i sądów administracyjnych koncepcją bezprzedmiotowości sytuacja ta oznacza, że brak jest jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwia skonkretyzowanie prawa lub obowiązku określonego podmiotu, a w konsekwencji obliguje organ prowadzący postępowanie w danej sprawie administracyjnej do jego zakończenia w inny sposób niż poprzez podjęcie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996r., sygn. akt Sa/Kr 2493/95 niepubl.). Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki. Stwierdzona w rozpoznawanej sprawie przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość postępowania odnosi się do objętych tym postępowaniem robót budowlanych prowadzonych przez B.G. na działce nr [...] przy ul. [...] w G. bez stosownego pozwolenia na budowę, a stanowiących prace przygotowawcze na terenie budowy, polegające na: wytyczeniu geodezyjnym obiektu w terenie, wykonaniu niwelacji terenu i wykonaniu robót ziemnych, zmieniających ukształtowanie i wysokość skarpy od strony ul. P. nr [...] do [...]. Uznając bezprzedmiotowość prowadzonego w sprawie postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. stwierdził, że inwestor "wykonał niezbędne zabezpieczenie budowy - skarpy polegające na wykonaniu na działce nr [...] w G. muru oporowego" ,czym zastosował się do wydanego w toku postępowania postanowienia, zatem zasadne stało się umorzenie postępowania w trybie art. 105§1 kpa. Natomiast D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - podzielający oceną przyjęto w sprawie przez organ pierwszej instancji co do bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania i braku podstaw faktycznych i prawnych do zakończenia go orzeczeniem merytorycznym- stwierdził, że jedynym orzeczeniem o takim charakterze mogła być w tej sprawie decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku niezgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie dającej się uznać niezgodności z przepisami techniczno – budowlanymi), co spowodowałoby "sytuację absurdalną", bowiem nie ma substancji, która mogłaby podlegać rozbiórce. Sąd w składzie orzekającym podziela oczywiście ocenę organu odwoławczego o braku przesłanek prawnych, faktycznych i racjonalnych do podjęcia w sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części w trybie art. 48 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, uznaje jednak, że bezprzedmiotowość postępowania stwierdzona została co najmniej przedwcześnie. Z materiału znajdującego się w aktach sprawy, w tym przede wszystkim dokumentacji zdjęciowej wynika, że każde naruszenie skarpy może powodować ryzyko osuwania się ziemi i zagrożenie dla posadowionych na przylegających do niej działkach budynków mieszkalnych. Ta okoliczność - zdaniem Sądu – obligowała organy właściwe instancyjnie do szczególnej staranności w toku postępowania wyjaśniającego. Należy zatem zwrócić uwagę, że w postępowaniu orzekającym zarówno skarżący, jak i pozostali właściciele nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] w G., na której wykonane zostały prace objęte przedmiotowym postępowaniem kwestionowali rzetelność i zgodność ze stanem faktycznym treści opinii i opisu technicznego muru oporowego, wykonanego w ramach realizowania nakazu orzeczonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr[...] . (W ocenie Sądu niezrozumiała i niczym nie uzasadniona była zwłoka, jakiej dopuścił się organ pierwszej instancji wydając po upływie siedmiu miesięcy od daty przeprowadzenia dowodu w oględzin działki nr [...] w G. i ustalenie zakresu prac wykonanych przez B. G. postanowienie w trybie art. 48 ustawy – Prawo budowlane.) Konsekwentnie również wnosili o ponowne przeprowadzenie wizji w przedmiotowym terenie, umożliwiającej skonfrontowanie stanu rzeczywistego ze stwierdzeniami zamieszczonymi w opisie technicznym muru oporowego oraz opinii, przedłożonych w tej sprawie przez uprawnioną osobę. Zdaniem Sądu ze względu na zarzuty formułowane w toku postępowania przez właścicieli nieruchomości usytuowanych przy ul. P. nr [...], nr [...] i nr [...] w G. organ był zobowiązany – stosownie do zasady zawartej w art. 9 kpa – poinformować te osoby o możliwości przedłożenia w sprawie opinii technicznej lub ekspertyzy dotyczącej zgodności stanu skarpy po wykonaniu prac zabezpieczających nakazanych powołanym wcześniej postanowieniem powiatowego organu nadzoru budowlanego z dnia [...] r. (Nr[...] ) z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, sporządzonej na ich zlecenie, zakreślając jednocześnie termin do ewentualnego przedstawienia takiego dokumentu. Na wskazanym powyżej przepisie art. 9 kpa ustawodawca postanowił, że organy administracji publicznej są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz że organy te czuwają na tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Do tego wymogu organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie zastosowały się, ignorując jednocześnie wniosek właścicieli nieruchomości usytuowanych przy ul. P. nr [...]-[...] w G. o ponowne przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości, której dotyczyło postępowanie prowadzone w tej sprawie. Z tych względów nie można w ocenie Sądu – uznać, że przesłanka bezprzedmiotowości została ustalona w sposób zgodny z zasadami postępowania wyjaśniającego obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Zważyć bowiem należy, że ustawodawca uwzględniając m.in. w przepisie art. 105 § 1 kpa możliwość niemerytorycznego zakończenia sprawy administracyjnej w danej instancji, nie zwolnił organów korzystających z tego trybu z obowiązku prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej dla takiego orzeczenia i zastosowania się do przepisu art. 7 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Niezależnie od powyższego należy też – zdaniem Sądu – wskazać, że wykonane przez B.G. na działce oznaczonej numerem [...] przy ul. [...] w G. prace przygotowawcze, o którym mowa w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 1 -3 ustawy – Prawo budowlane, stwierdzone podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...]r. bez uprzedniego uzyskania na budowę, nie są – jak prawidłowo wyjaśnia to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – budową, zdefiniowaną w przepisie art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, ani nie odpowiadają pojęciu "roboty budowlane", którego istotą ustawodawca wyjaśnił w przepisie art. 3 pkt 7 powołanej powyżej ustawy. Ta okoliczność – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji determinowała ocenę organów właściwych instancyjnie, przyjętą w sprawie i sposób jej załatwiania w trybie art. 105 § 1 w związku z art. 104 kpa. Zważyć jednak należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w judykaturze, które Sąd w składzie orzekającym aprobuje, zwrot "w przypadkach innych niż określone w art. 48" zawarty w art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oznacza, że powoływane przepisy dotyczą odrębnych stanów faktycznych. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy powyżej powołanej nie ma zastosowania do obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, także wówczas, gdy budowa nie została zakończona. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane odnosi się do takich robót budowlanych, które wymagają wprawdzie pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale które nie są budową w rozumieniu art. 48 powoływanej ustawy (np. Wyrok NSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013r., sygn. akt II SA/Gd 684/12, Lex nr 1302966). W tak określonych warunkach prawnych nie zasługuje na akceptację twierdzenie organu odwoławczego o tożsamości sytuacji, które zaistniałyby w tej sprawie w przypadku zastosowania procedury określonej w przepisie art. 51 ustawy – prawo budowlane, będącym niejako konsekwencją zastosowania uprzednio przepisu art. 50 tej ustawy, zamiast uwzględnionego w przedmiotowym postępowaniu trybu, wynikającego z przepisu art. 48 omawianej ustawy. Możliwość skorzystania z procedury przyjętej w przepisach art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane nie została w postępowaniu instancyjnym prowadzonym w tej sprawie w sposób właściwy rozważona. W przedstawionych wyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i mając to na względzie stosownie do przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. c powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu przedstawione w uzasadnieniu, a ponadto respektować zasadę, wynikająca z przepisu art. 12 kpa i terminy załatwiania spraw określone w art. 35 kpa. J.T. 06.08.14r.