II SA/Wr 255/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. i R. M. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi M. i R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi M. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] nr [...] ustalającą jednorazową opłatę w wysokości 5538, 00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działki Nr [...]położonej w M. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi M. Na wskazaną decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 15 kwietnia 2008 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) złożyli M. i R.M.. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi M. i R. M. wskazali, iż termin do złożenia skargi, który upływał w dniu 12 kwietnia (sobota) 2008 r. nie mógł być dochowany z uwagi na to, iż od dnia 7 kwietnia 2008 r. do dnia 21 kwietnia 2008 r. M. M. przebywa na zwolnieniu lekarskim zaś R. M. pracuje poza miejscem zamieszkania i do domu wraca w soboty wieczorem, a nadto choroba dotknęła wszystkich członków rodziny "w związku z czym nikt z nich nie mógł w tym dniu (sobota) złożyć pisma w Urzędzie Pocztowym". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a, przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o jego przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Postanowienie o przywróceniu terminu bądź odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Brzmienie przytoczonych przepisów art. 86 i 87 powołane ustawy procesowej wskazuje na to, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić, gdy spełnione zostaną wszystkie określone w nim przesłanki. W szczególności przywrócenie takie jest możliwe w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie nie jest wiec możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario przywrócenie terminu jest możliwe, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła uniknąć, nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Warszawa 1996, str. 295). Strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna, istniała cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to jest, że powstała w czasie terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do wystąpienia z wnioskiem. Przytoczone przez M. i R.M. okoliczności a także załączona przez nich dokumentacja w postaci kserokopii zwolnienia lekarskiego M. M., nie uwiarygodniają zdaniem Sądu braku winy wnioskodawców w uchybieniu terminu do złożenia skargi. W ocenie Sądu wnioskodawcy nie uprawdopodobnili aby uchybienie terminu nastąpiło na skutek takiej przeszkody, która istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i której nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku strony nie mogły uniknąć. Uzasadniając powyższe zaznaczyć na wstępie należy, iż w rozpoznawanej sprawie, ostatnim dniem terminu do skutecznego wniesienia przez nich skargi nie był, jak błędnie argumentowali w swoim wniosku M. i R. M. przypadający na sobotę dzień 12 kwietnia 2008 r. a przypadający na poniedziałek na dzień 14 kwietnia 2008 r. (poniedziałek). Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 u.p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jednocześnie skarżący w ocenie Sadu nie uprawdopodobnili by podana we wniosku o przywrócenie terminu przyczyna a mianowicie choroba uniemożliwiająca skarżącej M. M. poruszanie się, ustała jak wskazują to w swoim wniosku w dniu 21 kwietnia 2008 r. a więc już po terminie dokonania czynności procesowej a choroba męża i dzieci, które uniemożliwiłyby nadanie na poczcie skargi trwały dłużej niż do dnia 12 kwietnia 2008 r. Z załączonej bowiem dokumentacji lekarskiej wynika, że choroba wnioskodawczynie M. M. przypadała tylko na okres od 7 kwietnia 2008 r. do 11 kwietnia 2008 r. Równocześnie dodać należy, że okoliczność ta, jak również i inne powoływane przez wnioskodawców okoliczności uniemożliwiające złożenie skargi w dniu 12 kwietnia 2008 r. nie wykluczały w następnym – ostatnim roboczym dniu biegnącego terminu do wniesienia skargi (14 kwietnia 2008 r.) możliwości podjęcia przez wnioskodawców takich działań, które mogłyby uchronić ich przed uchybieniem terminu do wniesienia skargi a tym samym należycie zabezpieczyć ich żywotne interesy, na przykład poprzez nadanie w tym ostatnim dniu trzydziestodniowego terminu osobiście przez jednego z małżonków albo przez jedno z ich dzieci przygotowanej wcześniej skargi w jakiejkolwiek placówce pocztowej. W tym kontekście nadmienić trzeba, że przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także i okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z 6 października 1998 r., II CKN 8/98). Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika aby brak podjęcia przez strony działań mających na celu dokonanie w terminie wskazanej czynności procesowych został wywołany na tyle poważną przeszkodą, której nie można by było usunąć. Reasumując powyższe, wnioskodawcy nie wykazali się należytą dbałością o swoje interesy w rozpoznawanej sprawie a w konsekwencji nie uprawdopodobnili należycie braku winy przy uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Wniosek M. i R. M. o przywrócenie terminu do złożenia skargi jako niezasadny nie mógł więc zostać uwzględniony. Stąd też na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sad odmówił przywrócenia terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej.