II SA/Wr 2553/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie: NSA WSA Protokolant Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Zygmunt Wiśniewski Anna Siedlecka Iwona Borecka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi G F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] o ustaleniu na rzecz E. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 2 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. F. jest w/w decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...], utrzymująca w mocy swą decyzję z dnia [...] r., Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] ustalającej na rzecz E. S. o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika wodnego o pow. ok. [...] arów, przewidzianego do realizacji na części działki nr [...], położonej we wsi S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] r. (Nr [...]) Wójt Gminy W. ustalił - na rzecz E. S. -warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika wodnego (stawu) o powierzchni około [...] arów, w którym pomieści się około [...] m3 wody. Zbiornik miałby być wybudowany na części należącej do inwestora działki Nr [...] położonej we wsi S., która dotychczas stanowi pastwisko - łąkę. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiła G. F., działająca przez swojego pełnomocnika – J. F. wskazując, że lokalizacja stawu na trasie odpływu wody z terenu działki Nr [...] należącej do wnioskodawczyni spowoduje - "po solidnym obwałowaniu wykopaną ziemią" - spiętrzenie wody w domu strony do wysokości 50-60 cm. Zarzuca w związku z tym naruszenie art. 50 prawa wodnego. Kolegium w kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. wskazało, że stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy zaistnieje chociażby jedna z podstaw wymienionych taksatywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Ponieważ wnioskodawczyni nie wykazała istnienia żadnej ze wspomnianych podstaw, zasadne było wydanie decyzji odmownej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. F. nie podniosła żadnych nowych argumentów, które nie byłyby przedmiotem rozważań przez Kolegium, przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Dlatego też Kolegium w pełni podtrzymuje stanowisko zawarte i szczegółowo uzasadnione w decyzji z [...] r. Kolegium podkreśliło, że G. F. odwołuje się do przepisu art. 50 nieobowiązującej już generalnie ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.). Od dnia 1 stycznia 2002 r. ustawa ta została zastąpiona inną ustawą - z dnia 18 lipca 2001 r. -Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Przepis art. 50 ust. 1 prawa wodnego z 1974 r. zawierał zakaz dokonywania przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie istniejącego Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 3 co najmniej od pięciu lat, jeżeli taka zmiana mogłaby szkodliwie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Jeżeli zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na nieruchomości sąsiednie albo na gospodarkę wodną, wójt, burmistrz (prezydent miasta) władny był nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodzie, a gdy to byłoby gospodarczo nieuzasadnione - nałożyć obowiązek zapłaty odszkodowania (art. 50 ust. 2 prawa wodnego z 1974 r.). Z brzmienia cytowanego przepisu wynika co -prawda jednoznacznie zakaz naruszania ustabilizowanego już stanu wody na gruncie, o ile naruszenie takiego stanu oddziaływałoby szkodliwie na nieruchomości sąsiednie, jednakże przewidywane w ust. 2 sankcje mogą być wdrożone dopiero z chwilą wykazania, że faktycznie dokonana zmiana stanu wody, wbrew zakazowi, doprowadziła do wspomnianej wcześniej, negatywnej konsekwencji w odniesieniu do sąsiednich gruntów. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza zdaniem Kolegium jeszcze o tym, czy zamierzenie inwestora będzie w ogóle realizowanie. Celem takiej decyzji jest bowiem wyłącznie dokonanie oceny, czy zamierzona inwestycja może być zlokalizowana na terenie wskazanym przez zainteresowanego, a jeśli tak -sprecyzowanie warunków, które musi spełnić inwestor. Z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) wynika przy tym jednoznacznie, że kryterium oceny stanowią w tym przypadku przepisy prawa oraz ustalenia obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To, że po otrzymaniu decyzji Kolegium inwestor usiłował zlikwidować rów (jak to twierdzi w swym wniosku G. F.), nie może być przedmiotem oceny Kolegium na obecnym etapie postępowania. Zdaniem Kolegium, organ lokalizacyjny respektował w pełni postanowienia art. 50 prawa wodnego z 1974 r. skoro w pkt. 6 zakwestionowanej decyzji zastrzegł, iż: "Staw nie będzie zaopatrywany w wodę z wód powierzchniowych (rowów), nie będzie też z niego odprowadzana woda do wód powierzchniowych (rowów). Lokalizacja stawu w naturalnym zagłębieniu terenu powodować będzie zaopatrzenie w wodę z wód gruntowych. Budowa zbiornika wodnego (stawu) nie może pogorszyć stosunków wodnych na działkach sąsiednich." Przytoczone dosłownie uwarunkowania zakwestionowanej decyzji lokalizacyjnej dostatecznie zabezpieczają interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości - na pierwszym etapie procesu przygotowania spornej inwestycji - przed negatywnymi skutkami, które ustawodawca starał się wyeliminować w art. 50 prawa wodnego z 1974 r. Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 4 Trzeba bowiem mieć na uwadze, że - stosownie do art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - warunki zabudowy i zagospodarowania ustalone w decyzji lokalizacyjnej są wiążące dla organu, który decyduje o wydaniu (odmowie wydania) pozwolenia na budowę. Wiążą one - tym bardziej - samego inwestora. Zdaniem Kolegium decyzja lokalizacyjna nie może być też uznana za sprzeczną z ustaleniami nadal obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] r. Bezsporne jest, że działka potencjalnego zainwestowania E. S. położona jest na obszarze dla którego przywołany plan przewiduje w części zabudowę mieszkalną zagrodową i ogrody przydomowe, w części zaś - grunty rolne (łąki). Słusznie w związku z tym zauważył Wójt Gminy W. w pkt. 5 zakwestionowanej decyzji, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), grunty pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa nie tracą swego rolnego charakteru. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie można w ocenie Kolegium przyjąć, że zakwestionowana decyzja lokalizacyjna jest sprzeczna z planem, lub że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co -ewentualnie - uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w związku z art. 50 prawa wodnego z 1974 r. lub art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też nie było zdaniem Kolegium podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, a tym samym nie można kwestionować zasadności decyzji Kolegium, która odmówiła uwzględnienia wniosku G. F.. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium orzekło, jak w osnowie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. F. wniosła o uchylenie, bądź stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji, zarzucając, iż wykonanie decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] ustalającej na rzecz E. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika wodnego, naruszy art.50 ustawy Prawo wodne. Skarżąca zarzuciła, iż uniemożliwienie jej udziału w postępowaniu zakończonym opisaną wyżej decyzją Wójta Gminy W., stanowi oczywiste naruszenie prawa procesowego. Do chwili obecnej skarżącej nie umożliwiono zapoznanie się z tą decyzją. Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 5 Nadto skarżąca wniosła o uwzględnienie przez Sąd jej żądania skierowanego do Prezesa Kolegium, zawartego we wniosku z dnia [...] r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczącego rozpatrzenia sprawy przez inny skład orzekający. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto Kolegium wskazało, iż jeśli skarżąca uważa, że nie mogła w sposób prawidłowy uczestniczyć w postępowaniu lokalizacyjnym, to winna wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 § 1 lub art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga G. F. nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu nie dają podstaw do uchylenia tak decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 6 W. z dnia [...] r., Nr [...], jak i poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...] r., Nr [...]. Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art.145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane jest przepisami art.156 k.p.a. do art. 159 k.p.a. I tak wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu /art. 157 § 2 k.p.a./. Przedmiotem postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wadliwości decyzji taksatywnie wymienionych w art.156 § 1, a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art.156 § 2 k.p.a. I tak przepisy art. 156 § 1 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. pozwalają na stwierdzenie, że jeśli w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru -niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Oznacza to zatem, że granice w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie wiążą organu nadzoru. Istotne jest w niniejszej sprawie, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art.156 § 1 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987r,. sygn. akt IV S.A. 1062/86, ONSA 1987, Nr 1, poz.35, postanowienie SN z dnia 28 maja 2002r., II UKN 356/01, Prok. I Pr. 2003/4/45/. Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 7 Powyższe ustalenie oznacza, że w niniejszym postępowaniu nie można było rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym, jako, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone jedynie do weryfikacji decyzji administracyjnej z wy łączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowana decyzja. Uruchomienie nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi bowiem do zastępowania mechanizmu kontroli instancyjnej decyzji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że tak z analizy akt sprawy, jak i z treści uzasadnienia wydanych decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie wynika, by kwestionowana przez skarżącą decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] ustalająca na rzecz E. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika wodnego o pow. ok. [...] arów, przewidzianego do realizacji na części działki nr [...] , położonej we wsi S. dotknięta była jedną z wad określonych w w/w art.156 § 1 k.p.a. Treść zaś uzasadnienia wydanych przez Kolegium decyzji świadczy, że organ ten przeprowadził w sposób należyty postępowanie zmierzające do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wymienione w art.156 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że rozstrzygający dla oceny czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności / por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 listopada 1997r., sygn.akt III SA 1134/96 - ONSA 1998, Nr 3, poz.101/. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że materialno-prawną podstawę wydania opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] ustalającą na rzecz E. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika wodnego, stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm./. I tak w myśl art.43 cyt. wyżej ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania w/w decyzji Wójta Gminy W., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwe jest w sprawie, że w dacie wydania opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy W., obowiązywał dla terenu planowanej Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 8 inwestycji plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] r. Plan ten przewidywał dla przedmiotowego terenu w części zabudowę mieszkalna zagrodową i ogrody przydomowe, w części zaś grunty - łąki. Trafne jest zatem w tej sytuacji odwołanie się organów do przepisu art. 2 ust.l pkt.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. Nr 16, poz.78 ze zm./ i przyjęcie , że grunty rolne pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa, nie tracą charakteru rolnego, co oznacza, że grunty takie są nadal gruntami rolnymi. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że opisana wyżej decyzja Wójta Gminy W. o ustaleniu na rzecz E. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zbiornika wodnego o pow. ok. [...] arów, przewidzianego do realizacji na części działki nr [...], położonej we wsi S. , nie jest sprzeczna z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy W.. Odwołać się w tym miejscu należy do orzecznictwa sądowego /por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 1997r., sygn.akt IV S.A. 1419/95/, jak i stanowiska prezentowanego w doktrynie, zgodnie z którym: "Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji jest nieważna wówczas, gdy jest ona w " sposób oczywisty" sprzeczna z ustaleniami planu. Przez oczywistą sprzeczność decyzji z ustaleniami planu miejscowego należy rozumieć sytuację, gdy decyzja została wydana wbrew treści wyraźnie sformułowanego ustalenia planu. Sprzeczność ta nie występuje zatem wówczas, gdy przepisy planu są na tyle ogólne, że ustalenie treści normy prawnej, w nim zawartej, wymaga dokonania wykładni ustaleń planu." /por.Z.Niewiadomski- Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego o zagospodarowaniu przestrzennym. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny Nr l/1998r, str.72/. Również wskazane jest przywołanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętego w uchwale Składu Pięciu Sędziów z dnia 11 maja 1998r., sygn.OPK 40/97 /ONSA 4/1998, poz.lll/, zgodnie z którym: " Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości /art.33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania jego nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, jeśli wynikają wprost z tego planu.". Zgodzić się w tej sytuacji należy ze stanowiskiem Kolegium, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] w oparciu o Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 9 przepis art.156 § 1 pkt.7 k.p.a. w związku z art.46a ust.l pkt. 1 w/w ustawy 0 zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podzielił także stanowisko i argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., iż brak było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącą w/w decyzji Wójta Gminy W. także w oparciu o przepis art.156 § 1 pkt.2 in fine k.p.a. W myśl bowiem tegoż przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zaś, że z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa, /por. wyrok NSA Oz w Katowicach z dnia 9 marca 2000r. sygn.akt 1 SA/Ka 1582/98,LEX 42914/. Podkreślić należy, że kontrolowana przez Kolegium decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...] zawiera elementy, które decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać zgodnie z art.42 ust.l omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. I tak decyzja ta, w szczególności w pkt.6 zawiera zapis określający wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Skoro zatem postanowienia tegoż punktu decyzji ustalają m. innymi , że budowa przedmiotowego zbiornika wodnego, nie może pogorszyć stosunków wodnych na działkach sąsiednich , to nie można przyjąć, jak zarzuca skarżąca, że na etapie ustalania" warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, nastąpiło rażące naruszenie obowiązującego wówczas przepisu art.50 ust.l ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawa wodne /Dz.U. Nr 38, poz.230 ze zm./. Słusznie wskazało Kolegium, że celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest wyłącznie dokonanie oceny, czy zamierzona inwestycja może być zlokalizowana na terenie wskazanym przez zainteresowanego, a jeżeli tak, to określenie warunków, które musi spełnić inwestor. Nadto wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym przyjęte zostało, iż w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym (np. poprzez niepowiadomienie jej o wszczęciu postępowania z urzędu), powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w Sygn. akt II SA/Wr 2553/02 10 art. 145 § pkt 4 kpa, nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. / wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2001r., sygn.akt SA 343/01,LEX nr 55741/. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego. Wbrew twierdzeniu skarżącej, inny skład orzekający Kolegium rozpatrywał jej wniosek o stwierdzenie nieważności Wójta Gminy W. z dnia [...] r., Nr [...], w konsekwencji wydając decyzję z dnia [...] r., Nr [...], a inny skład orzekający Kolegium rozpatrywał jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydając w dniu zaskarżoną decyzję dnia [...] r., Nr [...]. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi G. F. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.