II SA/Wr 257/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2022 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. SA w W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2022 r. nr 104/2022 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca Spółka pismem z dnia 1 marca 2022 r. wniosła skargę na opisane w sentencji postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia doprowadzi do uszczerbku w jej majątku, który to przeznaczyła na wykonanie decyzji z dnia 12 czerwca 2018 r. Nadto wyjaśniono, że niewykonanie zaskarżonego postanowienia przez Spółkę doprowadziłoby do wykonania zastępczego decyzji, a to z kolei mogłoby doprowadzić do zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Strona opisała sytuację, w której doszłoby do wykonania zastępczego, a następnie do uchylenia przez sąd zaskarżonego postanowienia. W ocenie wnioskodawcy, skutki przywrócenia do stanu poprzedniego wykonanych robót budowalnych mogłyby być niezwykle trudne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny Sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie wykazała wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Spółka nie przedstawiła konkretnych argumentów oraz okoliczności w tym zakresie, nie wskazała nawet jaka to znaczna szkoda mogłaby zaistnieć w przypadku wykonania postanowienia, nie przedstawiła bowiem nawet ani szacowanych kosztów przedsięwzięcia, ani posiadanego na remont budżetu. Trudno w takiej sytuacji dać wiarę, że konieczność zapłaty kwoty 30 000 złotych istotnie budżet ten zrujnuje, skoro nie jest znana jego wysokość. Odnośnie rozważań w przedmiocie wykonania zastępczego decyzji nakazowej i trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania robót budowlanych wynikających z decyzji z 2018 r., to należy wyraźnie podkreślić, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie o nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Nie jest nim ani decyzja z dnia 12 czerwca 2018 r. nakładająca na Spółkę obowiązki w zakresie robót budowlanych, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, ani nie jest nim wykonanie zastępcze, które w ogóle przez organ nie zostało orzeczone. Stąd, wszelkie dywagacje w tym przedmiocie są nieuzasadnione. Decyzja z 2018 r., jako ostateczna podlega wykonaniu i rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia nie może w żaden sposób wpłynąć (uchylić) na obowiązki nałożone na podmiot w tej decyzji. Dodatkowo, wnioskodawczyni nie opisała jakie trudności finansowe byłyby tak trudne i nieodwracalne, skoro co do zasady wszystkie rozliczenia finansowe są odwracalne i egzekwowalne, choćby w drodze przymusowej egzekucji. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu ograniczone jest w zasadzie do wskazania, że pewne koszty będą musiały zostać poniesione i do polemiki z treścią wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Tymczasem dla uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania aktu, niezbędne jest nie tylko wskazanie konkretnych danych, w tym kwot, ale również poparcie twierdzeń dokumentami źródłowymi. Zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Zaznaczyć należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo, zgodnie z treścią art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie o odmowie wstrzymanie będzie mogło być zmienione przez Sąd w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.