II SA/Wr 259/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 14 marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia odrzucić skargę. S. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, wszczętego na wniosek M. C., skarżąca podniosła w uzasadnieniu swojej skargi szereg zarzutów przeciwko podjętemu przez Kolegium rozstrzygnięciu, a w szczególności, iż stoi ono w sprzeczności z warunkami, na jakich dopuszczalne jest prowadzenie odzysku odpadów w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami a nadto, że w sprawie tej spełnione są pozostałe warunki dopuszczalności tego odzysku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu skargi organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie zakończone decyzją, wszczęte zostało na wniosek M. C. Jak podniósł organ drugiej instancji, treść wniosku złożonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzja dotyczyła zamiaru prowadzenia działalności w zakresie odzysku odpadów, na terenie wyrobisk glinianych, położonych na obszarze właściwości Ł. przez M. C. w zakresie prowadzonej przez niego a objętej wpisem do ewidencji /załączonym do wniosku/ działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podkreślił też, iż M. C. stał się adresatem zarówno decyzji Starosty J., odmawiającej mu udzielenia zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, jak i zaskarżonej decyzji Kolegium. Z tej też racji, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. - to M. C., nie zaś S. C. przysługuje przymiot strony tego postępowania, na tle regulacji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie. Sygn. akt II SA/Wr 259/07 Podlega ona regulacji zawartej w powołanej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 58 § 1 pkt 1, 4 i 6 tej ustawy stanowi, że sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie zakończona z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne Wskazany przepis nawiązuje do przesłanek dopuszczalności w węższym znaczeniu. W tym węższym znaczeniu przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi sensu stricto skutecznego złożenia skargi są więc: - złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 u.p.s.a - wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba , że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. - wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 u.p.s.a przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Powyższe przesłanki dopuszczalności zaskarżenia mają czysto merytoryczny charakter i określają, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje oraz komu ona przysługuje. Ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności zaskarżenia - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi - prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna. W każdym przypadku stwierdzenia braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 u.p.s.a uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sygn. akt II SA/Wr 259/07 W myśl zaś § 2 przywołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy została ona wniesiona we własnej sprawie skarżącego oraz czy ma on interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym, czyli normami określającymi treść działania organów administracji publicznej i normami regulującymi procedurę ich podejmowania. Między obiema tymi kategoriami norm istnieje jednak ścisły związek. Pierwsze z nich określają przesłanki (faktyczne i prawne), jakie musi spełnić podmiot ubiegający się o uzyskanie określonego aktu lub dokonanie przez organ określonej czynności, a drugie determinują treść danego aktu lub czynność / Woś T. artykuł Samorząd Terytorialny 2007/3/34 - t. 1 "Nowa" regulacja postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego - odstępstwa od modelu pozostały, cz. II./. Okoliczność, czy skarga jest wnoszona przez osobę uprawnioną ma doniosłe znaczenie w postępowaniu sądowym, bo skutkuje dopuszczeniem do rozpoznania skargi zgłoszonej przez ten podmiot, a co za tym idzie umożliwia temu podmiotowi podejmowanie wszelkich przewidzianych prawem czynności procesowych - stanowiąc pierwszorzędny przedmiot badania przez sąd orzekający w postępowaniu w sprawie legalności działań organów administracji publicznej. O "interesie prawnym" warunkującym dopuszczalność wniesienia skargi w postępowaniu sądowadministracyjnym w rozumieniu komentowanego przepisu art. 50 u.p.s.a mówimy zaś wtedy, gdy ma on swoje oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być także przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie osoby do złożenia skargi. Podkreślić bowiem trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi Sygn. akt II SA/Wr 259/07 wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi zaś nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest zaś - o czym już wspomniano - podstawą do odrzucenia skargi /vide: Wyrok NSA z dnia 08.03.2005 OSK 1229/04 LEX nr 175364 Odnosząc wskazane rozważania prawne do okoliczności rozpoznawanej sprawy podkreślić przede wszystkim należy, iż jak słusznie podnosi to organ drugiej instancji z przedłożonych przez organ akt administracyjnych wynika, że skarżąca nie uczestniczyła jako strona w toczącym się postępowaniu administracyjnym, ani przed organem I instancji, ani tym bardziej przed organem odwoławczym. Także zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji , nie były skierowane do skarżącej lecz do będącego stroną w postępowaniu administracyjnym M. C. Jednocześnie S. C. nie powołała się na istnienie takiego przepisu prawa materialnego, procesowego bądź tez ustrojowego z którego ewentualnie mogłaby wywodzić swoje prawa i legitymacje do wniesienia skargi. Tym samym skarżąca nie wskazała również na istnienie związku pomiędzy sferą jej indywidualnych praw a zaskarżonym przez nią aktem, którego adresatem jest inna osoba będąca stroną toczącego się postępowania administracyjnego. Niewątpliwie taki interes prawny w złożeniu skargi do tutejszego sadu, co trzeba pokreślić "we własnej sprawie" miałby zamiast skarżącej adresat i strona wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych –M. C. Stanowiąca podstawę wydania zaskarżonej decyzji regulacja zawarta w ustawie z dnia 27 kwietnia 2007 o odpadach a w szczególności jej art. 26 ust.1 wyraźnie określa kto jest stroną postępowania administracyjnego a w konsekwencji osobą mająca potencjalny interes prawny w skontrolowaniu przez sad administracyjny legalności wydanych w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięć. Opieranie się zaś przez skarżącą jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie na "cudzym interesie prawnym" – M. C. prowadzącego zaewidencjonowaną działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązanego do uzyskania stosownego pozwolenia na prowadzenie takiej działalności - w kontekście obowiązujących a przytoczonych w uzasadnieniu przepisów określających komu przysługuje legitymacja strony do złożenia skargi jest w ocenie Sądu nieuprawnione. Wszystko to powoduje, iż skarga S. C. stosownie do art. 58 § 1 pkt.6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.