II SA/Wr 259/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Marlena Wiktor, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody D. - Wydział Infrastruktury z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółkę [...] w W. pozwolenia na budowę stancji bazowej telefonii komórkowej nr [...] przy ul. R. we Wrocławiu. W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie odwołujących się planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska i prawa budowlanego. Budowa wieży odbywa się w odległości 20 m od zabudowań mieszkalnych stron i w bliskiej odległości od osiedla mieszkaniowego. Obok biegnie linia energetyczna wysokiego napięcia emitująca niekorzystne dla zdrowia ludzi pola elektromagnetyczne. Nastąpi więc kumulacja niekorzystnego oddziaływania elektromagnetycznego. Organ omówił treść art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu wniosek inwestora, obejmujący m.in. budowę wieży betonowej typu Pfeiderer h = 30 m (h = 34,25 m z iglicą odgromową), zasługiwał na uwzględnienie. Planowana inwestycja nie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ochrony środowiska (Prezydent W.) wydał bowiem w dniu 25 czerwca 2006 r. decyzję umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Projekt przewiduje rozmieszczenie trzech anten sektorowych nadawczo – odbiorczych na azymutach 110°, 230° i 350° o maksymalnym tilcie (pochyleniu) 10°, zawieszonych na wysokości około 31 m, o równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla poszczególnych anten EJRP = 4368W/4326W/4394W. Projekt przewiduje ponadto rozmieszczenie sześciu anten sektorowych nadawczo – odbiorczych na azymutach 50°, 110,° 170,° 230,° 290° i 350° o maksymalnym tilcie 15°, zawieszonych na wysokości ok. 31 m, o równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla poszczególnych anten EJRP = 1253W/1245W/1245W1236W/1253W/1253W. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r. Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 137, poz. 2110). Wieża antenowa zlokalizowana ma być na obszarze oznaczonym symbolem U + KS + ROM. Zgodnie z § 37 pkt 1 planu miejscowego w zakresie telekomunikacji dopuszcza się lokalizację urządzeń przekaźnikowych, w tym konstrukcji wieżowych o wysokości nieprzekraczającej 35 m. Dopuszczalność budowy urządzeń przekaźnikowych byłaby ograniczona tam, gdzie kolidowałyby z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym terenu, co nie ma miejsca w nin. sprawie. Wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne o wartości powyżej 0,1 Wm² wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi. Zgodnie z projektem budowlanym wystąpi ono na wysokości powyżej 18 m, czyli na wysokości, gdzie plan miejscowy nie przewiduje możliwości zabudowy. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu zawartymi w § 6 ust. 2 pkt 2, § 9 ust. 2 pkt 2 i § 16 ust. 2 pkt 2 wysokość zabudowy nie może być większa niż 10 m mierzona do najwyższego gzymsu lub okapu i nie większa niż 15 m do najwyższego punktu dachu. Projekt był zgodny z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), gdyż spełnia wymagania bezpieczeństwa w zakresie ochrony przed polem elektromagnetycznym. Do projektu dołączono wymagane uzgodnienia i pozostałe niezbędne dokumenty. Projekt budowlany należało zatem ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu widzenia wymagań stawianych przez przepisy art. 34 Planu budowlanego jak też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Nie budziło zastrzeżeń oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie możno więc było odmówić wydania pozwolenia na budowę. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie § 2 planu miejscowego przez zniweczenie zawartego w tym zapisie planu celu, polegającego na zapewnieniu powiązań osiedla N. D. z terenami projektowanego Parku M., naruszenie § 16 ust. 1 tego planu przez przyjęcie, że na działce nr 21 dopuszczalna jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 16 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego, gdyż przedmiotowa inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a., art. 84 § 1 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. z uwagi na niezwrócenie się przez organ o wydanie opinii biegłego z zakresu sieci i instalacji teletechnicznych i radiokomunikacyjnych na okoliczność wzajemnego nakładania się na siebie fal elektromagnetycznych emitowanych przez stację bazową oraz linie energetyczne i ich oddziaływania na zdrowie ludzi, a w końcu naruszenie art. 7 i art. 77 i art. 107 k.p.a. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ nie musiał dopuścić dowodu z opinii biegłego, gdyż brak ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi wynikał z decyzji umarzającej z dnia 25 czerwca 2006 r. Organ nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, więc dodatkowe zawiadomienie stron o zapoznaniu się z materiałem dowodowym, nie było konieczne. W uzupełnieniu skargi skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na wszczęcie w dniu 14 czerwca 2010 r. postępowania wznowieniowego w sprawie wydania środowiskowych uwarunkowań na wniosek skarżącej, z uwagi na pominięcie jej udziału w postępowaniu w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. tut. Sąd odmówił zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 35 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami (przykładowo z zakresu ochrony przeciwpożarowej, ustawy o drogach publicznych, z zakresu ochrony sanitarnej, ochrony zabytków, z zakresu różnego rodzaju warunków technicznych, z zakresy normalizacji), 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy, 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. (już powołanej, Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 pozwolenie to może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto w art. 34 ust 2 i 3 ustawa określiła wymagania dotyczące zakresu i treści projektu budowlanego. Jak stanowi ustawa w art. 35 ust. 4, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził spełnienie przez inwestora powyższych wymagań, zaś Sąd dokonujący kontroli legalności tej decyzji nie stwierdził naruszeń prawa uzasadniających uwzględnienie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w § 2 planu miejscowego (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2006 r. Nr 137, poz. 2110) wymieniono liczne cele planu, w tym uporządkowanie przestrzenne terenów zlokalizowanych wzdłuż linii kolejowej, przygotowanie terenów dla rozwoju funkcji usługowej oraz mieszkaniowej i funkcji z nią związanych wraz z niezbędną infrastruktura techniczną, a także określenie zasad parcelacji gruntów oraz zasad zagospodarowania przestrzennego obszaru objętego planem, a ponadto zapewnienie powiązań osiedla N. D. z terenami projektowanego Parku M. Należy uznać, że cele te powinny być realizowane poprzez szczegółowe ustalenia planu. Nie można uznać konkretnego zamierzenia inwestycyjnego za sprzeczne z prawem miejscowym, gdyby miało być niezgodne jedynie z jednym z celów określonych w § 2 planu, bez powiązania z ustaleniem szczegółowym. Nie można twierdzić, że każde poszczególne ustalenie planu służy realizacji wszystkich zapisanych celów jednocześnie. Nie wiadomo, dlaczego realizacja inwestycji zniweczy powiązanie osiedla, z projektowanym parkiem. W § 5 ustalającym kategorie przeznaczenia terenu wymienia się w pkt. 9 usługi łączności jako teren wraz z budynkami i urządzeniami towarzyszącymi, przeznaczony pod lokalizację obiektów pocztowych i telekomunikacyjnych. W ustaleniach planu w zakresie infrastruktury zamieszczono § 37 który stanowi, że w zakresie telekomunikacji ustala się: 1. dopuszcza się lokalizację urządzeń przekaźnikowych telekomunikacji, w tym konstrukcji wieżowych o wysokości nieprzekraczającej 35 m nad poziomem terenu i w odległości od terenu kolejowego większej od wysokości konstrukcji. W tym zakresie organ ustalił usytuowanie wieży w odległości 45 m od terenu kolejowego. W § 16 ust. 1 plan ustalił dla terenów oznaczonych na rysunku symbolem U + KS + ROM przeczenie podstawowe: a) usługi zgodnie m.in. z § 5 pkt 9 ..., zaś w ust. 6 przewidziano ustalenia dotyczące ochrony i kształtowania środowiska: 1. obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko dla wszelkich przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro planowana inwestycja zgodna jest z przeznaczeniem podstawowym terenu, nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie przekracza wysokości 35 m i znajduje się w odległości większej od terenu kolejowego, to organ trafnie przyjął istnienie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Organ należycie rozważył ponadto zgodność projektu z wymaganiami ochrony środowiska, podkreślając w szczególności brak podstawy do wydania w odrębnym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz analizując wszechstronnie cechy techniczne projektowanego urządzenia w powiązaniu z przepisami w sprawie warunków technicznych oraz z zakresu ochrony środowiska. Jak trafnie zauważył organ, w stanie faktycznym i prawnym nin. sprawy ustalenia w zakresie omawianej zgodności nie wymagały wiadomości specjalnych, a więc powołania dowodu z opinii biegłego. Skarżąca nie przedstawiła argumentacji przekonywującej, że projektowana inwestycja wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przewidzianej w art. 71 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Przede wszystkim zaś argumentację taką powinna przytaczać w odrębnym postępowaniu przed właściwym organem ochrony środowiska. Organ architektoniczno – budowlany nie miał podstaw do podważenia oceny tego właściwego organu, o nieistnieniu potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na wyjaśnienie tej istotnej okoliczności i potrzebę respektowania skutków prawnych ostatecznej decyzji umarzającej wydanej przez właściwy organ, omawiane zagadnienie nie miało charakteru kwestii wstępnej, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Potencjalna jedynie możliwość stosowania w przyszłości art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nie stanowiła podstawy do zawieszenia postępowania sądowego. Należy dodać, że kwestia kumulowania się oddziaływań również wchodziła w zakres ustaleń, ocen i rozstrzygnięć innego właściwego organu. W konsekwencji powyższych ocen, bezskuteczne okazały się również zarzuty procesowe skargi. Skarżącej zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ nie przeprowadził uzupełniających dowodów, więc nie pozbawił skarżącej możliwości odniesienia się do nich. Problematyka wpływu projektowanej inwestycji na środowisko i kumulacji oddziaływań stanowiła zasadniczą treść odwołania. Organ zasadnie uznał powyższą problematykę za już wyjaśnioną. Oceny takiej nie mógłby zmienić wniosek dowodowy skarżącej o powołanie biegłego. Ocena ta nie narusza procedury w zakresie postępowania wyjaśniającego. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 30.12.2010 r.