II SA/Wr 259/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A.B. i G.B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej oddala skargę w całości. Przystępując do orzekania Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych. Wnioskiem z dnia 10 czerwca 2014 r. A. i G.B. wystąpili o zatwierdzenia projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, z wyłączeniem zakresu przyłączy do sieci do odrębnego postępowania, przy ul. [...] we W., oznaczenie geodezyjne: obręb M.W., AM-19, działka gruntu nr 33. Prezydent W. zawiadomieniem z dnia 28 lipca 2014 r. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie. Wstępna ocena wniosku doprowadziła organ do przekonania o jego niekompletności, w związku z czym w dniu 8 sierpnia 2014 r. wydał on postanowienie nr [...], którym zobowiązał inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego: 1) w zakresie art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego o uzgodnienie warunków przyłącza projektowanej inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej z właścicielem tej sieci, o którym mowa w piśmie Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia 31 stycznia 2014 r.; 2) w zakresie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – o analizę projektanta odnoszącą się do wymagań tego przepisu, zarówno w odniesieniu do projektu budynku (np. dot. mieszkania nr 4 i powyżej), jak i budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich i wykazującą, że rozwiązanie projektowe spełnia te wymagania. W postanowieniu wyznaczono inwestorom termin na wykonanie zawartego w nim obowiązku do dnia 20 sierpnia 2014 r.. W dniu 19 grudnia 2014 r., Prezydent W. wydał decyzję nr [...], którą odmówił A.B. i G.B. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, z wyłączeniem zakresu przyłączy do sieci do odrębnego postępowania, przy ul. [...] we W., oznaczenie geodezyjne: obręb M.W., AM-19, działka gruntu nr 33. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wydając negatywną dla wnioskodawców decyzję organ kierował się w szczególności ustaleniem polegającym na tym, że inwestorzy nie wykonali postanowienia z dnia 8 sierpnia 2014 r.. Na skutek złożonego przez inwestorów odwołania sprawa była badana przez Wojewodę D., który decyzją z dnia 31 marca 2015 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Według organu II instancji w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, polegającego na nienależytym zidentyfikowaniu braków projektu budowlanego oraz niewyznaczeniu inwestorom realnego terminu do ich usunięcia. Decyzja Wojewody D. została oprotestowana skargą wywiedzioną przez A.P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 429/15) oddalił skargę uzasadniając konieczność uchylenia w trybie odwoławczym decyzji Prezydenta W. wyznaczeniem zbyt krótkiego terminu do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej. Dodatkowo podzielono zasadność stanowiska organu II instancji co do rozważenia zastosowania regulacji § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, która daje możliwość sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Prezydent W. uwzględniając okoliczności wskazane w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej przystąpił do ponownej oceny złożonego wniosku i kierując się umożliwieniem wnioskodawcy wyeliminowania nieprawidłowości wniosku postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r., nr [...] wezwał A. i G.B. do ich usunięcia w terminie do dnia 2 czerwca 2015 r.. Zaznaczyć należy, że postanowienie to zostało zmienione postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., nr [...]. Merytorycznie w sprawie Prezydent W. orzekł decyzję z dnia 6 maja 2016 r., nr [...], którą podając w podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – dalej – k.p.a.) art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290) oraz art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.) odmówił A. i G.B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, z wyłączeniem do odrębnego postępowania przyłączy do sieci: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wodociągowej, gazowej, kanalizacji telefonicznej i elektroenergetycznych przy ul. [...] we W., oznaczenie geodezyjne: obręb M.W., AM-19, działka nr 33. W treści decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji opisał zapadłe do tej pory rozstrzygnięcia oraz wskazał na zakres zobowiązania inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego oraz wyznaczone w tym zakresie wydawanymi postanowieniami terminy. Po odwołaniu się do treści wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz decyzji Wojewody D. Prezydent W. uznał, że wnioskodawca nie usunął niektórych wskazanych w tej decyzji nieprawidłowości, mimo nałożenia takiego obowiązku w przedmiotowym postanowieniu. Precyzując swoje stanowisko organ podał, że inwestor ,,w zakresie punktu 2 - nie doprowadził rozwiązania projektowego budynku do zgodności z punktem z punktem 2a tiret 5 i 6 ww. decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r., ustalającej warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji, poprzez zapewnienie zgodnej z ustaleniami ww. decyzji wysokości gzymsu i kalenicy budynku mierzonej od poziomu terenu istniejącego a nie - projektowanego (tzn. podniesionego o ok. 0.6 m do 0,9 m); inwestor w piśmie dołączonym do uzupełnienia z dnia 5 maja 2016 r. nie zgodził się z wyjaśnieniem tut. organu, zawartym w ww. postanowieniu nr [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r,, w którym został poinformowany, że nie ma uprawnienia, by swobodnie zmieniać ustalenia organu określającego wysokość zabudowy w procedurze wydawania decyzji o warunkach zabudowy, poprzez dowolne kształtowanie poziomu terenu; Inwestor nie obniżył projektowanego budynku, co potwierdził stwierdzeniem w powyżej wskazanym piśmie wyjaśniającym, twierdząc, że w ww. decyzji W. nr [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r. nie zawarto odniesienia do poziomu terenu istniejącego; należy jednak wyjaśnić, że zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164 poz. 1588), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, którą mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (istniejącego), co oznacza, że wysokość ta jest ustalana w odniesieniu do poziomu terenu istniejącego; jest sprawą oczywistą, że organ ustalający tę wysokość nie odnosi jej do poziomu terenu projektowanego w przyszłości, tak wiec należy stwierdzić, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego w punkcie w 2 postanowienia Prezydenta W. nr [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r.. W zakresie punktu 6 - inwestor ostatecznie włączył do projektu budowlanego ekspertyzę techniczną dotyczącą wpływu planowanej realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] we W. na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach, datowaną na maj 2016 r., stwierdzającą, że nie będzie ona powodować żadnych ujemnych skutków na dotychczasową pracę fundamentów i konstrukcji budynków istniejących; należy jednak wyjaśnić, że obowiązek opisany w punkcie 2 dotyczył dołączenia do akt sprawy ekspertyzy, o której mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.), tzn. zawierającej również ekspertyzę techniczną stanu obiektów istniejących, a tego zakresu przedłożony dokument nie zawiera, tak więc obowiązek nałożony w punkcie w 6 postanowienia Prezydenta W. nr [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r. nie został w pełni wykonany". Poza wskazanymi okoliczności organ zaznaczył, że zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. inwestor winien zapewnić złożenie w wyznaczonym terminie 4 egzemplarzy projektu budowlanego, tzn. złożenie 3 egzemplarzy poprawionych i wystąpienie o udostępnienie czwartego egzemplarza winno nastąpić w terminie, który umożliwiłby zachowanie terminu określonego w postanowieniu. Finalnie organ uznał, że termin usunięcia nieprawidłowości wskazany w postanowieniu Prezydenta W. nr [...] z dnia 6 kwietnia 2016 r. upłynął bezskutecznie i organ zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie godząc się z wydaną decyzją zastępowani przez pełnomocnika inwestorzy oprotestowali je odwołaniem. W odwołaniu wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Żądanie odwołania oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, zasad prowadzenia postępowania dowodowego, w tym: zebranie niepełnego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii dotyczących przedmiotowego postępowania, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, naruszenie zasady zaufania do organów administracyjnych, naruszenie zasady ogólnej przekonywania polegające w szczególności na uznaniu, że skarżący nie uzupełnili w terminie przedłożonego projektu budowlanego, podczas gdy wszelkie uzasadnione obowiązki nałożone na mocy postanowienia organu z dnia 6 kwietnia 2016 r. zostały wykonane i uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego naruszające jej prawo czynnego udziału w postępowaniu. Dodatkowo odwołujący się wskazali na naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wyznaczenie nierealnego (zbyt krótkiego) terminu wykonania obowiązków przez stronę, odmowę jego przedłużenia, a po jego jednodniowym upływie automatycznie wydanie decyzji odmownej, pomimo spełnienia wszelkich określonych w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. obowiązków. Wnioski i zarzuty odwołania zostały szczegółowo wyjaśnione i uargumentowane w obszernym odwołaniu. W dniu 16 lutego 2017 r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania organ II instancji przywołał zakres sprawdzenia przedłożonych łącznie z wnioskiem dokumentów na gruncie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W zakresie podstaw prawnych, w ramach których proceduje organ przypomniano zasadę wynikającą z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego o konieczności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia powyższych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4, a także konieczność wydania decyzji odmownej zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, gdy nie zostaną usunięte naruszenia określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Po wskazaniu na sygnalizowane wyznaczniki w postaci obowiązujących przepisów organ wyjaśnił, że omówione okoliczności w postaci nieusunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji były podstawą decyzji Prezydenta W. z dnia 6 maja 2016 r., nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Organ I instancji stwierdził, że inwestorzy nie wykonali wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem Prezydenta W. z dnia 6 kwietnia 2016 r., nr [...], które zostało wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Nie doprowadzono rozwiązań projektowych budynku do zgodności z ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...] w zakresie wysokości gzymsu i kalenicy budynku, a nadto inwestor nie dołączył do projektu budowlanego ekspertyzy dotyczącej wpływu planowanej inwestycji na stan techniczny budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach. Co do zgodności planowanego zamierzenia z decyzją Prezydenta W. z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...], którą ustalono na rzecz A.B. i G. B. warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej (po wyburzeniu planowanego budynku), planowanego do realizacji we W. przy ul. [...], na działce gruntu oznaczonej geodezyjnie jako nr 33, AM-19, obręb M.W. organ odwoławczy ustalił zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym, a zawartymi w tej decyzji ustaleniami dotyczącymi rodzaju zabudowy (mieszkaniowej wielorodzinnej), jak i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania terenu w zakresie: obowiązującej linii zabudowy (zgodnej z załącznikiem graficznym), a także wskaźnika powierzchni zabudowy dla działki grantu nr 33 (0,31 - tak jak w decyzji), szerokości elewacji frontowej od strony ul. [...] (14,52 metrów wobec dopuszczonej od 11 do 15 metrów), geometrii dachu (zaprojektowano dopuszczony w decyzji dach dwuspadowy) a także dopuszczonej wartości kąta nachylenia dachu (37° wobec przewidzianego w decyzji zakresu od 30° do 45°). Projekt budowlany zapewnia również zachowanie minimalnego wskaźnika miejsc parkingowych, tj. 1 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny na terenie realizacji inwestycji (dla 14 mieszkań zaplanowano 16 miejsc postojowych w garażu podziemnym). Zauważono przy tym, że także organ I instancji nie kwestionował powyższych ustaleń. Jednak organ I instancji stwierdził, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w aspekcie wysokości gzymsu wyznaczonego do 6,6 metrów i kalenicy budynku o określonej maksymalnej wysokości do 12 metrów. Według Prezydenta W. inwestorzy planują podniesienie wysokości terenu o ok. 0,6 do 0,9 m, tymczasem na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ przyjął, że sporne wartości powinny być mierzone od poziomu gruntu istniejącego, a nie projektowanego. Stanowisko inwestorów sprowadzało się do przyjęcia, że zarówno pojęcie wysokości budynku, jak i sposób mierzenia wysokości budynku, zostały określone przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie w § 6 przyjęto, iż wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji naziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Jednocześnie w § 3 pkt 15 tego rozporządzenia poziom terenu, o którym wyżej mowa, zdefiniowano jako przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Skarżący podkreślili także, że roboty ziemne, polegające na podniesieniu poziomu terenu, nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W ramach własnych rozważań Wojewoda D. zauważył, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodność projektu budowlanego z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu, stanowi warunek udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie, organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest związany ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, że nie może kwestionować prawidłowości tych ustaleń. Tymczasem w treści decyzji o warunkach zabudowy określa się, między innymi, parametry przewidzianej na danym terenie zabudowy - w oparciu o przepisy wspomnianego już wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której wyżej mowa, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość ta przebiega na działkach sąsiednich, tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w art. 1 jeżeli wynika to z analizy obszaru wyznaczonego wokół działki budowlanej (obszaru analizowanego), o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Określenie wskaźnika, jakim jest maksymalna wysokość zabudowy jest jednym z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie. Podanie maksymalnej wysokości zabudowy służy postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mają prawa realizować obiektów budowlanych. Organ lokalizacyjny, ustalający warunki zabudowy, określając wysokość zabudowy na danym terenie, kieruje się troską o zachowanie właściwego ładu przestrzennego. Dlatego też akceptacja stanowiska, że wysokość zabudowy wyznaczoną warunkami zabudowy można mierzyć od dowolnie ukształtowanego poziomu terenu, prowadziłaby do z gruntu niedopuszczalnego wniosku, że możliwe jest przekroczenie limitu wysokości zabudowy określonej przez organ lokalizacyjny zgodnie z zasadami przewidzianymi w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Odwołując się do wydanej dla inwestorów decyzji o warunkach zabudowy jako nieulegające wątpliwości podano, że wymagania dotyczące wysokości przedmiotowego budynku określono następująco: wysokość górnej krawędzi elewacji - w tym frontowej, jej gzymsu lub attyki: do 6,6 m; wysokość kalenicy budynku mieszkalnego: do 12,0 m. Kontynuując analizę tego zagadnienia Wojewoda D. przyjął, że ocena prawidłowości określenia wysokości projektowanego budynku w odniesieniu do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy winna nastąpić z uwzględnieniem istniejącej, rzeczywistej rzędnej tego terenu, a nie projektowanej. Usytuowanie kalenicy projektowanego budynku ustalono na poziomie +11,93 m. Wielkość tę odmierzono od poziomu 0,00=122,83 m.n.p.m., ustalonego na powierzchni posadzki parteru. Poziom terenu działki, zajętego pod inwestycję, jest różny, zależnie od lokalizacji. Na przekroju A-A od strony północno wschodniej (granicy z działką nr 35) poziom powierzchni gruntu ustalono jako -0,10 (tj. 122,73 m.n.p.m.). Po stronie przeciwnej - południowo-zachodniej (od strony granicy z działką nr 32/1) - poziom gruntu ustalono na -0,82 (tj. 122,01 m.n.p.m.). Na rysunku: "Analiza chłonności wód na terenach" oraz "Analiza spadków terenu na działce" oznaczono następujące poziomy powierzchni gruntu: 122,01 m.n.p.m., 122,19 m.n.p.m., 122,21 m.n.p.m., 122,63 m.n.p.m., 122,66 m.n.p.m. Wynika z powyższego, że poziom powierzchni gruntu na działce będzie różny, sztucznie ukształtowany - nadsypany. Nie można zatem uznać, że do tego poziomu odnosiła się wysokość budynku, ustalona w decyzji o warunkach zabudowy. Wysokość ta została ustalona na podstawie zabudowy sąsiedniej, a zatem i w odniesieniu do poziomu powierzchni terenu na tych działkach. Poziom gruntu (pokazany na ww. przekroju A- A) na działce nr 35 jest -0,66 (tj. 122,17 m.n.p.m., a na działce nr 32/1: -0,95 (tj. 121,88 m.n.p.m.). W odniesieniu do poziomu terenu na działce nr 35 budynek ma wysokość (do kalenicy) 11,93+0,66=12,59 m, a w odniesieniu do poziomu terenu na działce nr 32/1 budynek ma wysokość 11,93+0,95=12,88 m. W każdym z tych przypadków ten wymiar przekracza wysokość ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podobnie obliczona wysokość okapu wynosi co najmniej 7,23 m (wobec dopuszczonej w decyzji wysokości 6,6 metrów). Z przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego wynika, że w ramach przedmiotowej inwestycji podniesiono poziom terenu w stosunku do poziomu pierwotnego, przez co wysokość projektowanego obiektu, liczona od poziomu pierwotnego, przekracza limit wysokości obiektu wyznaczony decyzją o warunkach zabudowy. Słusznie zatem organ pierwszej instancji stwierdził, że projektowana inwestycja jest w powyższym zakresie niezgodna z warunkami zabudowy. Wobec powyższego, organ I instancji, działając w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zasadnie nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia wnioskowanego projektu do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Ponieważ zaś inwestorzy zaniechali wykonania powyższego obowiązku, Prezydent W. słusznie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji odniósł się do kwestii zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów techniczno-budowlanych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie stwierdził w tym zakresie sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie sytuowania budynku. Co do kwestii przesłaniania budynków oraz zachowania nasłonecznienia sąsiednich budynków nie stwierdzono nieprawidłowości podobnie zresztą jak względem zachowania interesów prawnych właścicieli sąsiednich nieruchomości, gdyż wedle organu planowana inwestycja nie narusza przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w myśl którego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Analizując problematykę zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z przepisami techniczno-budowlanymi oceniono także sprawę potencjalnego wpływu inwestycji na obiekty budowlane zlokalizowane na sąsiednich działkach. Po przytoczeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany należy projektować i budować z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich zaprezentowano stanowisko zaczerpnięte z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w myśl którego dopiero w sytuacji bezspornego ustalenia, iż projektowany obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, można przyjąć, że co do zasady nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, poszanowania których wymaga art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Następnie przytoczono § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Wskazując na § 206 ust. 1 rozporządzenia organ przyjął, że budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Dodatkowe rozważania organu II instancji dotyczyły zastosowania przepisów rozporządzenia w rozpoznawanej sprawie. Podkreślił on, że zamieszczenie § 206 ust. 1 w dziale V rozporządzenia, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji powoduje, że znajduje on zastosowanie zarówno w fazie projektowania, jak i wykonywania budynków. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Skoro zatem w § 206 ust. 1 rozporządzenia prawodawca przewidział, że budowa powinna być "poprzedzona" ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, to wprowadzony nakaz należy rozumieć w ten sposób, że wykonanie stosownej ekspertyzy jest konieczne przed wydaniem pozwolenia na budowę. Zatem - o ile istnieją ku temu podstawy faktyczne (możliwość zagrożenia bezpieczeństwa budynków znajdujących się w sąsiedztwie planowanej zabudowy) - taka ekspertyza powinna być wykonana w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a organ administracji architektoniczno-budowlanej jest uprawniony do jej oceny i ewentualnego wezwania inwestora do złożenia stosownych wyjaśnień. Poprawność zaprezentowanego stanowiska poparto wskazaniem na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2010 r., (sygn. akt II SA/Wr 209/10. Podzielając prawidłowość postępowania organu I, który nałożył na inwestorów obowiązek wykazania zgodności zamierzenia z wymaganiami przepisu § 204 ust. 5 rozporządzenia, w szczególności odniesieniu do budynków usytuowanych na sąsiednich działkach gruntu nr 34, nr 32/1 oraz nr 35 dokonano rozróżnienia pomiędzy ekspertyzą a oceną techniczną. Zauważono przy tym, że inwestorzy przedłożyli "Ekspertyzę techniczną dotyczącą wpływu planowanej realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] we W. na budynki zlokalizowane na działkach sąsiednich", jednak zakres przedmiotowy tego opracowania ogranicza się do wpływu realizacji spornej inwestycji na sąsiednie budynki, wynikającego z samej tylko odległości między budynkami oraz planowanego sposobu prowadzenia robót budowlanych. Natomiast uwarunkowania związane ze stanem technicznym (stan konstrukcji) budynków sąsiednich zostały uwzględnione w powyższym opracowaniu w sposób odpowiadający wspomnianej wyżej ocenie technicznej tych budynków, nie zaś ekspertyzie. W konkluzji organ zgodził się z organem I instancji co do tego, że przedłożone opracowanie nie obejmuje ekspertyzy stanu technicznego obiektów istniejących w sąsiedztwie, sporządzonej na podstawie § 206 ust. 1 rozporządzenia. Finalnie Wojewoda D. ocenił przedłożoną dokumentację projektową jako nie w pełni zgodną z decyzją Prezydenta W. z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz nie dającą pełnej gwarancji, że realizacja tej inwestycji nie naruszy interesów prawnych właścicieli sąsiednich nieruchomości, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Z kolei zaniechanie wykonania przez inwestorów wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., nr [...] obligowało Prezydenta W. do wydania decyzji negatywnej, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W skardze na decyzję Wojewody D. wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. i G.B. zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Żądania skargi poparto zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: - § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu wadliwego sposobu liczenia wysokości projektowanego budynku; - § 204 ust. 5, rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez błędne ustalenie bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy projektowanym budynkiem, a budynkami na sąsiednich działkach oznaczenie geodezyjne: nr 35, 34 i 32/1, AM-19, obręb M.W., we W.; - art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że planowana przez skarżących inwestycja narusza uzasadnione interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich; - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie przedłożyli dokumentacji projektowej zgodnej z wymogami wynikającymi z przepisów prawa i nie usunęli rzeczywiście istniejących nieprawidłowości w zakreślonym przez organ odpowiednim terminie. Skarżący podnieśli również zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący nie przedłożyli dokumentacji projektowej zgodnej z wymogami prawa wraz z wszelkimi niezbędnymi analizami i ekspertyzami dotyczącymi planowanej inwestycji przy ul. [...]. Uzasadniając żądania i zarzuty skargi skarżący oświadczyli, że przedłożona dokumentacja projektowa została sporządzona w sposób zgodny z wymogami prawa i zasadami projektowania. Przeprowadzono wszelkie niezbędne analizy i uzgodnienia, a planowana inwestycja jest zgodna z przepisami i nie narusza praw właścicieli nieruchomości leżących na obszarze oddziaływania inwestycji. Nie zgodzili się ze stanowiskiem organu o niezgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości kalenicy budynku mieszkalnego, oraz wysokości górnej krawędzi elewacji, w tym frontowej, jej gzymsu i attyki. Zdaniem skarżących organ do wyznaczenia punktu odniesienia pomiaru wysokości projektowanego budynku oparł się na przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jako podstawę przyjął zapisy § 7 ust. 1. Organ oparł się na przepisach rozporządzenia służącego do ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Praktyka projektowa służąca do ustalania parametru wysokości budynku opiera się na przepisach zawartych w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tego samego rozporządzenia skarżący wywiedli zawartą w § 3 pkt 15 definiuję poziomu terenu, na tle której opisano interpretację organu, który stwierdził, że "ocena prawidłowości określenia wysokości projektowanego budynku w odniesieniu do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy winna nastąpić z uwzględnieniem istniejącej, rzeczywistej rzędnej tego terenu, a nie projektowanej. Według skarżących stanowisko organu jest sprzeczne z definicjami dotyczącymi tego parametru zawartymi w obu rozporządzeniach. Zauważył także autor skargi, że w decyzji o warunkach zabudowy brak jest zapisu dotyczącego punktu odniesienia dla ustalanych wysokości kalenicy budynku mieszkalnego, oraz wysokości górnej krawędzi elewacji, w tym frontowej, jej gzymsu lub attyki. Odwołując się do praktyki stwierdzono, że wydający decyzję o warunkach zabudowy organ, w sytuacjach gdy jest to pożądane, organ dokonuje w niej stosownych zapisów jak np. "nad poziomem istniejącego terenu", "n.p.i.t" lub wskazuje inny punkt odniesienia (np. poziom ulicy). Wobec tego organ podnosząc, iż dokumentacja projektowa nie jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości gzymsu i kalenicy budynku mierzonej od poziomu terenu istniejącego, a nie projektowanego (tzn. podniesionego o około 0,6 do 0,9 m) naruszył przepisy prawa i w sposób dowolny ukształtował wymogi odnoszące się do parametrów projektowanego budynku. Negując prawidłowość stanowiska organu dotyczącego nieprzedstawienia dokumentu wykazującego, że prowadzona inwestycja w zakresie wznoszenia projektowanego budynku nie zagrozi budynkom położonym na nieruchomościach sąsiednich wyjaśniono, iż przedłożono szereg analiz, w tym "Ekspertyzę techniczną dotyczącą wpływu planowanej realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] we W. na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach" wykonaną przez mgr inż. Z.S., która we wnioskach wykazała brak negatywnego wpływu planowanej inwestycji na otaczające budynki, przy zachowaniu zastosowanych w projekcie rozwiązań technicznych stosowanych podczas realizacji budowy. Odwołując się do zapisów tego dokumentu odnotowano, iż w poszczególnych punktach wykazano że odległości budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach w stosunku do planowanej inwestycji, są zbyt duże by zachodziło negatywne oddziaływanie pracy fundamentów, oraz by możliwe były ujemne skutki obniżonego poziomu wód gruntowych i naruszenia struktury gruntów na są sąsiednie budynki, przy wskazanym w projekcie sposobie zabezpieczenia wykopu podczas realizacji budynku za pomocą ścianek szczelnych z grodzic stalowych lub palisady z kolumn stalowych DSM. Podkreślono też tożsamość wniosków ekspertyzy z wcześniejszymi opiniami i wnioskami zawartymi w opinii technicznej, co ma przesądzać o braku wpływu planowanej inwestycji na budynki znajdujące się na sąsiednich działkach. Po przytoczeniu zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w oparciu o które zostało nakazane sporządzenie ekspertyzy skarżący podali, że organ przesądził o bezpośrednim sąsiedztwie istniejących i planowanego budynku. Według skrzących budynek na działce nr 35 będzie oddalony od najbliższej podziemnej części planowanego budynku o ponad 3 m, a budynki na działkach nr 34 i 32/1 o kolejno 10,8 m i 8,6 m. Nie zachodzi więc bezpośrednie sąsiedztwo w rozumieniu geometrycznym, ponieważ "bezpośrednie sąsiedztwo" w wypadku przepisów związanych z bezpieczeństwem konstrukcji w dziale V rozporządzenia, na które powołuje się organ może być rozumiane jako wywieranie wpływu elementów konstrukcji nowego i istniejącego obiektu, przesłanką do zweryfikowania takiej tezy może być wykonanie stosownej ekspertyzy, co też uczyniono. Ustalenia ekspertyzy dowiodły, że nie będą zachodzić oddziaływania pomiędzy konstrukcją planowanego budynku, a budynkami na sąsiednich działkach ze względu na ich odległość, przy zachowaniu zabezpieczających środków technicznych wskazanych w projekcie, podczas wznoszenia obiektu. Żądanie sporządzenia ekspertyzy określono jako arbitralne bez przedstawienia żadnego wiarygodnego merytorycznie opracowania wskazującego na przesłanki ku jej wykonaniu, co zostało poczytane jako działanie prowadzące do wydawania postanowień o wykonaniu ekspertyz dla budynków znajdujących się w dowolnych odległościach od planowanych inwestycji. Z koeli odrzucenie ustaleń ekspertyzy w decyzji wydanej przez Wojewodę D. oceniono jako brak zrozumienia problematyki ekspertyzy, a co za tym idzie o niezdolności merytorycznej oceny tego dokumentu. Stanowisko organu, iż "przedłożona dokumentacja nie daje pełnej gwarancji, że realizacja tej inwestycji nie naruszy interesów prawnych właścicieli sąsiednich o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego", zostało przez autora skargi skwitowane wnioskiem, że ,,organ nie zna prawnych kryteriów według których należy oceniać zgodność planowanej inwestycji i dokumentacji projektowej z wymogami prawa". Na koniec powołując się na orzecznictwo przypomniano zasadę, w myśl której możliwość wydania decyzji odmownej związana jest z koniecznością wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, że planowana inwestycja koliduje z normami prawnymi wynikającymi z prawa miejscowego zaś z punktu widzenia konstytucyjnych praw właściciela nieruchomości przypomniano, iż ograniczeń w zakresie prowadzenia inwestycji nie można domniemywać, ale muszą wynikać z przepisów ustawowych. Wyrażono także niezadowolenie z długotrwałości prowadzonego postępowania naruszającego zasady procesowe, brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania co uniemożliwiło odniesienie się skarżącym do zebranego materiału dowodowego. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016. poz. 1066 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.; dalej - p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie skarga i wskazane w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie narusza przepisów prawa materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., ani też naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Decyzja Wojewody D. spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że zastosowanie przez organ II instancji w kontrolowanej sprawie treści art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. także było prawidłowe. Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja wydana w oparciu o art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w swej istocie potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, bowiem w sensie procesowym stanowi podzielenie przez organ kwalifikacji prawnej, prawidłowości zastosowania przepisów i legalności samego rozstrzygnięcia, jakie zapadło przed organem I instancji. Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat zarzutów i twierdzeń skargi Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Mając na uwadze orzekanie już przez organy w sprawie zakreślonej wnioskiem A. i G.B. oraz funkcjonowanie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku tutejszego Sądu wydanego odnośnie decyzji Wojewody D. z dnia 31 marca 2015 r., nr [...] podkreślić trzeba, że rozbieżność między organami a skarżącymi sprowadza się do oceny kompletności wniosku tudzież konieczności czy ostatecznie prawidłowości jego uzupełnienia. Organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonując oceny przedłożonego wniosku działa w granicach obowiązujących przepisów, stąd też ostateczne rozstrzygnięcie wynika z oceny wniosku na tle konkretnych przepisów. Według obowiązującego w dacie wydania przedmiotu kontroli, brzmienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przepisów ustawy Prawo budowlane, inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę zobowiązany jest przedłożyć właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo budowlane). Dokumentacja dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę podlega sprawdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany. Zakres sprawdzenia obejmuje spełnienie przez projekt budowlany wymogu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a zakres sprawdzenia projektu zagospodarowania działki objętej inwestycją, również zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nadto podlega sprawdzeniu kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia wynikającego z art. 12 ust. 7 oraz w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 – wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym zaświadczeniem wymienionym w art. 12 ust. 7 ustawy (art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego). W razie dostrzeżenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ architektoniczno- budowlany nakłada na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie nakładające obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dokumentacji projektowej, nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu, a jest kontrolowane w ramach kontroli decyzji rozstrzygającej o wniosku o pozwolenie na budowę. W realiach niniejszej sprawy dla terenu planowanej inwestycji nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego dlatego sprawdzenie projektu zostało przeprowadzone z uwzględnieniem funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...]. Orzekające w sprawie organy oceniając przedłożony projekt uznały, że koliduje on z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż wysokość gzymsu i kalenicy przekracza wartości w niej wskazane. W toku postępowania dostrzeżono także konieczność jednoznacznego wykluczenia negatywnego wpływu inwestycji na budynki sąsiednie. Wątpliwości organu oraz wstępna ocena projektu jako niezgodnego z decyzją o warunkach zabudowy skutkowały wydaniem postanowienia wzywającego inwestora m.in. do dorowadzenia projektu do zgodnością z tą decyzją i przedłożenia ekspertyzy. Analiza akt administracyjnych przedłożonych łącznie ze skargą potwierdza stanowisko organów obu instancji, że inwestor wniosku w żądanym zakresie nie uzupełnił. Stan faktyczny istniejący w sprawie wyczerpywał zatem przesłanki odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wynikające z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jednolitą zasadniczo linia orzeczniczą prezentowaną chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., (sygn. akt II SA/Łd 584/15), nieuzupełnienie przedłożonej dokumentacji projektowej w zakreślonym terminie i niewyeliminowanie jej braków w pełni usprawiedliwia decyzję o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych" -por. - LEX nr 1930285. Mając na uwadze zarzuty i twierdzenia odwołania oraz skargi przyjąć trzeba, że inwestorzy nie dokonując uzupełnienia wniosku w żądanym przez organ zakresie swoje działanie uzasadniają nieprawidłowymi ustaleniami organów stosujących niewłaściwe w ich ocenie rozporządzenie do liczenia wysokości budynku oraz nie godzą się z koniecznością sporządzenia ekspertyzy wykluczającej wpływ inwestycji na budynki sąsiednie, gdyż według nich organy w sposób nieuprawniony definiują pojęcie bezpośredniego sąsiedztwa. Sąd w składzie orzekającym nie podziela trafności podniesionych zarzutów uznając przy tym prawidłowość kwalifikacji prawnej dokonanej przez organy obu instancji oraz zasadność skierowanych do inwestorów żądań zawartych w zapadłym w toku postępowania postanowieniu. Z całą pewnością proces inwestycyjny winien być poprzedzony sprawdzeniem przez organ zgodności zamierzenia ujętego w projekcie budowlanym z zapisami planu miejscowego względnie decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy zatem dochodzi w tej sytuacji do konieczności wydania tzw. decyzji związanej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma bowiem możliwości zatwierdzenia projektu sprzecznego z tą decyzją. Jak wykazuje lektura akt administracyjnych i decyzji wydanych przez organy obu instancji zawarta w projekcie budowlanym wysokość gzymsu i kalenicy budynku przewyższa wartości wskazane w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący zdają się konsekwentnie nie dostrzegać tej kwestii twierdząc chociażby w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy, że praktyka pokazuje, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, w sytuacjach gdy jest to pożądane zamieszcza dodatkowe oznaczenia jak np. nad poziomem tereny, czy nad poziomem ulicy. W sytuacji gdy zapisów takich nie ujęto w decyzji skarżący proponują inną niż uczynił to organ interpretację zapisów decyzji. Sąd nie podziela stanowiska skarżących z dwóch przyczyn. Po pierwsze dokonują oni nieuprawnionej wykładni decyzji o warunkach zabudowy zakładając, że o ile organ nie zawarł w niej dodatkowych zapisów czy wyjaśnień możliwa jest dowolna jej interpretacja. Po drugie dokonują oni wykładni wysokości zawartych w decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do projektu budowlanego przy zastosowaniu niewłaściwego aktu prawnego. Zarówno odwołanie jak i skarga zawierają szeroką argumentację, iż należało stan faktyczny badać na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a nie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W istocie różnica we wskazanych rozporządzeniach sprowadza się do odmiennego sposobu mierzenia wysokości, przy czym zastosowanie rozporządzenia wskazywanego przez skarżących dawało by podstawy do przyjęcia dochowania maksymalnych wysokości. Wbrew stanowisku skarżących organy zasadnie dokonały oceny projektu przez pryzmat rozporządzenia z 2003 r.. Pomijać fakt, że właściwość zastosowania wskazanego rozporządzenia wynika z jego treści, to nie można tracić z pola widzenia faktu, że organ planistyczny wydając decyzję o warunkach zabudowy właśnie w oparciu o ten akt normatywny ustalał wysokość zabudowy na danym terenie. O ile organ administracji architektoniczno-budowlanej uczynił by zadość żądaniom wnioskodawców i ocenił projekt stosując odnośnie wysokości elementów budynku przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sposób oczywisty zatwierdził by projekt sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy. Inwestor w toku postępowania wzywany był także do przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu planowanej realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] we W. na budynki zlokalizowane na sąsiednich działkach. Faktem jest, iż zobowiązany częściowo sprostał wezwaniu przedkładając opracowanie, z którego skarżący wyprowadzają brak negatywnego wpływu inwestycji na otaczające budynki. Zdaje się jednak, że skarżący nie dostrzegają różnicy w przedłożeniu organowi dokumentu od przedłożenia dokumentu zgodnego z żądaniem organu. Wojewoda D. w uzasadnieniu decyzji zwraca uwagę, że przedłożone opracowanie, co prawda uwzględnia odległości między budynkami, lecz nie zawiera odniesienia do stanu konstrukcji budynków. Zgodzić należy się z organem, że przedłożone opracowanie nie tylko jest niezgodne z żądaniem organu wyartykułowanym w postanowieniu ale też nie daje organowi możliwości rzetelnej oceny projektu i stanu faktycznego sprawy polegającej na wykluczeniu negatywnego wpływu inwestycji na sąsiednie budynki. Argumentacja skargi dotycząca tej kwestii nie może przekreślić słuszności stanowiska organu. Skoro bowiem organ w oparciu o przedłożony dokument nie jest w stanie ustalić istotnej w sprawie okoliczności nie można żądać aby zapadła decyzja zatwierdzająca projekt. Trudno w sposób rzeczowy odnieść się do twierdzeń skargi sprowadzających się do twierdzeń o niezdolności organu do merytorycznej oceny dokumentu czy braku merytorycznego argumentu do żądania ekspertyzy. Twierdzenia tego rodzaju zdają się bardziej stanowić polemikę z obowiązującymi przepisami aniżeli stanowiskiem organu uwzględniającego aktualny stan prawny. Na koniec stwierdzić też należy, że mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie przedstawili odpowiedniej ilości poprawionych egzemplarzy projektu budowlanego, co może nawet samodzielnie dawać podstawy do wydania decyzji odmownej. Sami skarżący podnoszą długotrwałość prowadzonego postępowania, zaś terminów wyznaczonych im przez organ nie dochowują. Przyjąć więc należy, że mimo kierowanego do wnioskodawców wezwania nie doprowadzili oni do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. Niewypełnienie zaś przez inwestora takiego obowiązku, musi skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił negatywną ocenę organów administracji publicznej obu instancji przedłożonego projektu budowalnego i prawidłowość uznania, że wytknięte braki dokumentacji projektowej nie zostały w sposób właściwy usunięte przez inwestora. Podkreślić należy, że inwestor nie tylko braków projektu nie usunął ale też zanegował potrzebę dostosowania go do treści decyzji o warunkach zabudowy. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.