II SA/Wr 260/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: sekretarz sądowy Daria Laskowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi W. J. i K. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami oraz urządzeniami budowlanymi związanymi z tymi obiektami I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta O. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. W. pozwolenia na budowę obejmującego zespół budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z garażami – kat. I obejmujący: - budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych z garażami, oznaczony numerem [...] o powierzchni zabudowy [...] m2, kubatura 1535,50 m3, - budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych z garażami, oznaczony numerem [...] o powierzchni zabudowy [...] m2, kubatura 1535,50 m3, - budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych z garażem, oznaczony numerem [...] o powierzchni zabudowy [...] m2, kubatura 1134,30 m3, - budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch lokalach mieszkalnych z garażem, oznaczony numerem [...] o powierzchni zabudowy [...] m2, kubatura 1134,30 m3 wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z tymi budynkami, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntów [...], [...], obręb R. przy ul. [...] w O. W osnowie decyzji Starosta O. określił również warunki, jakie powinny być zachowane przy realizacji inwestycji. W uzasadnieniu organ orzekający podał, że decyzja została wydana na wniosek A. W. – inwestora z dnia 17 maja 2019 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę opisanej powyżej inwestycji. Następnie organ przywołał przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, powołanej na wstępie, wskazujący zakres czynności sprawdzających, które zobowiązany jest przeprowadzić właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Ponadto Starosta O. stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ani oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, znajduje się natomiast w strefie ochrony zabytków archeologicznych, przy czym inwestor uzyskał pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych, udzielone decyzją D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...]. Wyjaśnił również, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane określony przez projektanta przekracza granice nieruchomości, do której inwestor posiada prawo do dysponowania nią na cele budowlane i obejmuje fragment działki oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntów [...], [...], obręb R. w O., nie powodując przy tym potencjalnych ograniczeń w jej zagospodarowaniu i zabudowie. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że teren projektowanego zainwestowania objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...], [...], [...] i rzeki O. w O., uchwalonego przez Radę Miasta O. uchwałą nr [...] z dnia [...] (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. dnia [...], nr [...] poz. [...]). Teren oznaczony jest symbolem [...]MN i przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną. Dodatkowo Starosta O. wyjaśnił, że przez budynek mieszkalny jednorodzinny zgodnie z definicją zawartą w art. 2a) ustawy Prawo budowlane należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ograniczają ilości budynków na działce, a jedynym wyznacznikiem zabudowy działek jest powierzchnia zabudowy maksymalnie 30% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna co najmniej 30% powierzchni działki, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się sumę powierzchni zabudowy wszystkich budynków na działce. Inwestor spełnił te wymagania. Następnie organ orzekający wskazał, że ustalenia planu określają dla tego terenu obowiązującą linię zabudowy wyznaczającą położenie ściany budynku na co najmniej 70% szerokości elewacji znajdującej się na tej linii, dopuszcza się jej przekroczenie przez ryzality, wykusze, portale do 1,5m oraz zadaszenia nad wejściami do budynków do 2m pod warunkiem, że łączna ich długość nie przekroczy 30% szerokości elewacji znajdującej się na tej linii. Dwa z projektowanego zespołu czterech budynków usytuowane zostały na tej linii. Pozostałe dwa budynki zlokalizowano w głębi działki. Linię zabudowy wyznacza się od strony drogi publicznej i nie ma żadnych podstaw do tego, aby ustalać kolejne linie zabudowy dla terenów na zapleczu działki, a wręcz w orzecznictwie sadowo-administracyjnym istnieje pogląd, że tereny zurbanizowane powinny być maksymalnie wykorzystywane, w myśl zasady ekonomicznego wykorzystania przestrzeni. Możliwość wybudowania na jednej działce kilku budynków mieszkalnych jednorodzinnych zależy w dużym stopniu od tego, jaka jest dopuszczalna powierzchnia zabudowy działki. Co do zasady nie ma przeszkód, by na jednej działce wybudować więcej niż jeden budynek, o ile tylko budowa większej liczby budynków pozostawała będzie w zgodzie z wytycznymi planu w zakresie minimalnej powierzchni działki budowlanej oraz dopuszczalnej powierzchni zabudowy. Zawarty w projekcie budowlanym projekt zagospodarowania działki nr ew. [...] [...] obręb R. obejmuje I etap zabudowy działki, ze wskazaniem budowy kolejnych czterech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w II etapie. Projektowana powierzchnia zabudowy działki w I etapie wynosi 14,99% zaś w obydwu etapach 29,97% powierzchni działki, co spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wg ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...], [...], [...] i rzeki O. w O., dla tego terenu zakazuje się jedynie realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających i mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko z wyłączeniem sieci infrastruktury technicznej i dróg publicznych. Budynki mieszkalne, jednorodzinne nie są zaliczane do przedsięwzięć, mogących pogarszać środowisko, o których mowa w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2018.2081 t.j.), a także wydanym na podstawie art. 60 ustawy rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010r. (Dz.U.2016.71 t.j). W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający dodatkowo wyjaśnił, że strony postępowania ustalono na podstawie określonego przez projektanta obszaru oddziaływania obiektów oraz przeprowadzoną specyfikę powszechnie obowiązujących przepisów, a naruszenie interesu wszystkich właścicieli nieruchomości, położonych w sąsiedztwie poprzez spadek wartości tych nieruchomości i pogorszenie jakości zamieszkiwania, na które powołują się strony nie stanowi interesu prawnego, a domniemany interes faktyczny, nie wywodzący się z konkretnych przepisów. Ponadto stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, przedmiotowa działka znajduje się, na terenie zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jest wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do odpowiednich izb samorządu zawodowego. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym postępowania administracyjnego zaskarżona przez K. S. i W. J., zastępowanych przez pełnomocnika, który w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odwołaniu zarzucono przede wszystkim niezgodność zamierzenia budowlanego z konkretnie wskazanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiając jednocześnie szczegółową argumentację dotyczącą poszczególnych kwestii. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Wojewoda D. przedstawił stanowisko Starosty O. przyjęte w sprawie oraz argumentację odwołania, a następnie – motywując rozstrzygnięcie odwoławcze – przywołał przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wskazywany już wcześniej w uzasadnieniu i wyjaśnił, że po dokonaniu ponownej analizy projektu budowlanego i wniosku inwestora należy stwierdzić, że spełnione zostały wszystkie warunki dla uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda D. uznał też, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulicy [...], [...], [...] i rzeki O. w O. zarówno w zakresie przeznaczenia terenu, jak i szczegółowych ustaleń i warunków odnoszących się do jego zagospodarowania, przyjętych w tym akcie planistycznym. Organ odwoławczy zwrócił przede wszystkim uwagę na zachowanie w projekcie budowlanym przedstawionym do zatwierdzenia wymagań dotyczących obowiązującej linii zabudowy od strony ulicy [...]. Przywołał treść ustalenia zawartego w § 2 pkt 3 powoływanej uchwały planistycznej i wyjaśnił, że linię zabudowy wyznacza się m.in. w celu ograniczenia zabudowy danego terenu, to jest rozróżnienia przestrzeni, w której można lokalizować budynki, od przestrzeni sąsiadującej, którą z różnych powodów chce się lub należy ochronić przed zabudową, a także jako istotny element regulujący odległość od jezdni (istotną dla bezpieczeństwa ruchu drogowego). Te ochronne względy przemawiają za koniecznością zachowania wymogu określenia linii zabudowy wzdłuż granic danego obszaru, ale już nie na terenie w środku tego obszaru, a dopuszczenie cofnięcia zabudowy w głąb działki inwestora jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewoda D. podkreślił, że jak wynika z projektu budowlanego, ściany dwóch budynków planowanych od strony ul. [...] mają 70% szerokości elewacji znajdującej się na tej linii i 30% przed obowiązującą linią (pomieszczenie garażowe), co spełnia wymagania § 2 pkt 3 i 5 planu. Jednocześnie, ustalenie w planie miejscowym linii obowiązującej pozostaje bez wpływu na możliwość realizacji zabudowy w głębi działki. Realizacja takiej inwestycji nie doprowadzi bowiem do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma być zrealizowana budowa. Podkreślić przy tym należy, że projektowana powierzchnia zabudowy nieruchomości wynosi [...] m2, co stanowi 14,99% terenu, natomiast uwzględniając etapowanie, docelowo będzie to [...] m2, co stanowi 29,98 % działki (zgodnie z mpzp maksymalnie 30%). Powierzchnia terenu biologicznie czynnego wynosi [...] m2, co stanowi 70,59%, natomiast uwzględniając etapowanie to docelowo będzie to [...] m2, co stanowi 41,21% (k. 43 proj. bud., zgodnie z mpzp co najmniej 30%). Ponadto wysokość budynków wynosi od 7,0 m do 8,84m (mieści się w dopuszczonym zakresie, od 7m do 9m). Liczba kondygnacji naziemnych w budynkach wynosi maksymalnie dwie, budynki przekryte są dachami o kącie nachylenia wszystkich połaci wynoszącym 30°. Powyższe parametry spełniają wymagania planu (kąt nachylenia dachu minimalnie 30°). Pokrycie dachów budynku zaprojektowano z dachówki ceramicznej (w planie: dachówka lub materiał dachówkopodobny). W projektowanej zabudowie nie przewiduje się ogrodzeń z prefabrykatów betonowych, lukarn i facjat dachowych o powierzchni większej niż połowa połaci dachu oraz okładzin elewacyjnych z tworzyw sztucznych. Przedstawiony projekt budowlany gwarantuje także spełnienie wymagań co do liczby miejsc parkingowych na terenie planowanej inwestycji. Na działce przewidziano 8 miejsc postojowych zlokalizowanych w garażach (zgodnie z mpzp co najmniej 2 miejsca postojowe na działce). Obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z drogi gminnej publicznej ulicy [...] (k. 12 i 38 proj. bud.). Kontynuując argumentację organ odwoławczy przedstawił regulację zawartą w art. 59 ust. 2 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283) i wyjaśnił, że akta sprawy nie potwierdzają, aby – jak wskazano w odwołaniu – nieruchomość bezpośrednio sąsiadująca z terenem przyszłego zainwestowania, położona była w obszarze Natura 2000. Podał jednocześnie, że na podstawie danych zawartych w Systemie Informacji Przestrzennej Urzędu Miasta O. ustalił, iż obszar Natura 2000 – D. i P. położony jest około 250m od terenu inwestycji (obliczenia własne). W ocenie Wojewody, całe zamierzenie budowlane obejmujące budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (czterech w pierwszym etapie), nie stanowi realizacji inwestycji, której oddziaływanie na środowisko jest istotne, czy też trudne do przewidzenia. Wpływu tego typu inwestycji na obszar Natura 2000 – D. i P. - nie można, nawet hipotetycznie, uznać za znaczący. Niezależnie od powyższego, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na ten obszar nie został również stwierdzony przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Ponadto Wojewoda D. wskazał, że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu jest także zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Odległości ścian budynków z otworami okiennymi od dz. nr [...] wynoszą co najmniej 4m, a od dz. nr [...] co najmniej 8m. Zachowane są zatem wymagania stawiane przez przepis § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 warunków technicznych, które to nakazują sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości nie mniejszej niż 3m, a ścianą z otworami okiennymi w odległości nie mniejszej niż 4m. Projekt budowlany nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i należy go ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym podano również, że przyłącza kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej oraz zjazdy z drogi publicznej będą wykonane wg odrębnego opracowania. Ponadto projektanci przedłożyli oświadczenie, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do akt sprawy załączono decyzję Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we W. z dnia [...], NR [...], zezwalającą na prowadzenie badań archeologicznych, decyzję Starosty O. z dnia [...] zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych położonych na działce nr [...], obręb R. oraz decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...]. zezwalającą A. W. na lokalizację zjazdów indywidualnych przy ul. [...] dz. nr [...] i [...], [...], obręb R., na dz. nr [...], [...], obręb R. Ponadto projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Sporządzona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W tym kontekście organ orzekający podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co oznacza, że w razie spełnienia wymagań określonych w cytowanym art. 35 Prawa budowlanego, co wykazano, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego wydane przez Starostę O. rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania, w tym obszaru oddziaływania obiektu wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Powyższa regulacja stanowi przepis szczególny w stosunku do obowiązującej w procedurze administracyjnej definicji strony (art. 28 k.p.a.). Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma obowiązku rozpatrzenia merytorycznie każdej sprawy ze względu na obowiązek lub interes prawny zainteresowanego. Biorąc pod uwagę treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wskazać należy, że ustawa zawęża krąg osób mogących być stroną w postępowaniu w sprawach pozwolenia na budowę poprzez obowiązek dodatkowego ustalenia, czy należące do tych osób nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Zauważyć należy, że stosownie do powyższych przepisów organ pierwszej instancji ograniczył obszar oddziaływania obiektu do działki inwestora oraz działki nr [...], której właścicielami są odwołujący. W ocenie organu odwoławczego obszar oddziaływania inwestycji obejmujący budowę czterech budynków jednorodzinnych jest niewielki. Niemniej działka nr [...], bezpośrednio graniczy z zainwestowaną nieruchomością, a ponadto znajduje się na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Mając na uwadze powyższe, inwestycja wprowadza pewne ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Organ zwrócił uwagę, że wymienione w odwołaniu działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] i [...], [...], obręb R., nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, gdyż albo nie graniczą z zainwestowaną nieruchomością, albo działki te nie są przeznaczone pod zabudowę mieszkalną i z tego powodu osoby posiadające tytuł prawny do tych nieruchomości nie znajdują się w kręgu stron postępowania. Zdaniem Wojewody D. nie jest też zasadny zarzut odwołującej się strony, co do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż ustalenie § 21 ust. 7 pkt 1 planu miejscowego, minimalnej powierzchni działki (700m2), wskazuje że na nieruchomości może być realizowana jedynie zabudowa jednorodzinna. Zaznaczyć należy, że wskazany wyżej przepis planu jednoznacznie odnosi się do "zasad i warunków scaleń i podziałów nieruchomości", które podlegają regulacji działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2020 poz. 65), a ta procedura nie ma żadnego zastosowania na płaszczyźnie oceny merytorycznych przesłanek zatwierdzenia projektu budowlanego. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania, w tym kwestionowania charakteru wnioskowanej zabudowy jako zabudowy jednorodzinnej i określanie jej zabudową zespołową oraz uznania za błędną ocenę parametru powierzchni biologicznej czynnej ze względu na zaliczenie do niej powierzchni tarasów. Ponadto organ wyjaśnił, że z uwagi na budowę instalacji kanalizacyjnej, niewielki spadek terenu w kierunku działek sąsiednich nie będzie powodował zalewania działek sąsiednich wodami opadowymi. Prawidłowość decyzji wydanej w sprawie w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali K. S. i W. J. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działająca imieniem skarżących pełnomocnik zarzuciła decyzji odwoławczej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z § 2 pkt 3 i 4 oraz § 10 , w zw. z § 21 pkt 2 ppkt 1 i 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego poprzez wyrażenie zgody na drugą linię zabudowy mimo, iż na terenie objętym planem obowiązująca linia zabudowy stanowi nieprzekraczalną linię zabudowy, 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z § 1 pkt. 2 ppkt 2, ppkt 3 i ppkt 5, w zw. z § 2 pkt 3 i 4, w zw. z § 3, w zw. § 16, w zw. z § 21 pkt.1, pkt. 3 ppkt 3, pkt 5 ppkt 5 i ppkt 6, pkt 7 ppkt 1 i 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego poprzez naruszenie wskaźnika intensywności zabudowy i ładu przestrzennego, 3) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, przez nieprawidłowe ustalenie stron postępowania i brak zapewnienia uczestnictwa w sprawie pozostałych właścicieli działek sąsiadujących z działką [...] [...] obręb R., w tym Miasta O., będącego właścicielem działki [...]. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zawartych w skardze zarzutów. Pełnomocnik wskazała w nim m.in., że przedmiotowe zamierzenie budowlane (całe) tj. realizacja ośmiu budynków jednorodzinnych dwulokalowych zmierza do obejścia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartych przede wszystkim w § 10 i § 21 pkt 2 ppkt 1 i 2, pkt 3 i pkt 4 obowiązującego aktu planistycznego, wcześniej powoływanego. Ponadto – zgodnie z § 16 planu miejscowego wydzielenie terenów winno odbywać się zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, które nie pozwalają na podział nieruchomości w sposób, jaki narzuca projektowana w drugiej linii zabudowa. Ewentualne staranie się na podstawie innych przepisów o wydzielenie, w sposób odmienny od przewidzianego w uchwale, działek budowlanych (fakt powszechnie znany jako praktykowany przez developerów) również w przyszłości zmierzałoby do obejścia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Pełnomocnik podała również, że zatwierdzony skarżonymi decyzjami projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych, a docelowo ośmiu, jest sprzeczny z zamierzeniami przestrzennymi wynikającymi z zapisów planu miejscowego i celem przepisów paragrafu 2 pkt 3 i 4, § 10 oraz § 16 , § 21 pkt 2 ppkt 1 i 2, pkt 3, gdyż tworzy drugą linię zabudowy, na której umiejscowiono nie obiekty małej architektury, czy budynek garażowy lub gospodarczy wolnostojący, lecz dwa, a docelowo cztery budynki jednorodzinne dwulokalowe każdy z trzema garażami połączonymi z bryłą budynku. Nadto, jak wynika z projektu budowlanego, intensyfikacja drugiej linii zabudowy, jest większa niż pierwszej posadowionej zgodnie z zagospodarowaniem terenu przewidzianym w pkt 2 § 21 uchwały planistycznej. Ponadto w ocenie pełnomocnik projekt zatwierdzony skarżonymi decyzjami narusza zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje obszar, który zarówno historycznie, jak i współcześnie nie jest przeznaczony pod intensywną zabudowę, co potwierdza przepis § 21 ust 7 pkt 1 i 2 MPZP, ustalający, że na terenach, o których mowa w ust 1, w tym oznaczonych symbolem [...]MN, w zakresie scaleń i podziałów nieruchomości obowiązuje powierzchnia działki budowlanej wynoszącej minimalnie 700,00 m2, wyznaczając szerokość frontu działki budowlanej na minimum 20 m. Zabudowa, której dotyczy skarżona decyzja stanowi zabudowę jednorodzinną grupową, która w sposób znaczący odbiega od zabudowy istniejącej historycznie, jak również obecnie na tym terenie. Posiłkując się aktualnymi zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta O. w zakresie określenia ogólnych kierunków rozwoju budownictwa mieszkaniowego (przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...]), należy wskazać, iż nie ma potrzeby nadmiernego zagęszczania zabudowy. Jest to zbędne ze względu na fakt, iż terenów przeznaczonych pod nową zabudowę w mieście O. jest więcej niż wynika to z obecnych potrzeb demograficznych. Dla poprawy standardu i warunków zamieszkania, należy dążyć do ograniczenia zagęszczenia zabudowy oraz wtórnych podziałów nieruchomości (dział [...] Kierunki Rozwoju Budownictwa Mieszkaniowego). Studium w zakresie podniesienia jakości życia mieszkańców zakłada rozgęszczenie, czyli obniżenie współczynnika osób na metr kwadratowy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podała też, że zgodnie z § 21 pkt 2 ppkt 1 MPZP dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]MN ustala obowiązującą linię zabudowy w odległości: 6 m i 8 m od linii rozgraniczającej. Linią rozgraniczającą dla działki nr ew. gruntów [...] [...] obręb R. przy ul. [...] w O. jest ulica [...], od której w § 21 pkt 5 ppkt 5) MPZP została przewidziana obowiązująca obsługa terenów oznaczonych symbolem [...]MN. Tym samym na obszarze oznaczonym symbolem [...]MN nie jest dopuszczalne stosowanie dwóch lub więcej linii zabudowy. Plan dokładnie określa obowiązującą linię zabudowy, co uwzględniono w istniejącej już przed planowaną inwestycją zabudowie. Ponadto podkreśliła, że zapisy § 10 MPZP wskazują, że jedynie budynki gospodarcze lub garażowe mogą stać w innej linii niż obowiązująca na tym terenie linia zabudowy, którą w przypadku tego typu budynków należy traktować jako linię nieprzekraczalną. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśniła też, że przedmiotowa inwestycja spowoduje naruszenie interesu prawnego właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie, dlatego też winny mieć one przyznany status strony w tym postępowaniu administracyjnym. Skarżona decyzja wpływa negatywnie na sferę prawnomaterialną i pozbawia niezawiadomione oraz niedopuszczone przez organ do niniejszego postępowania strony uprawnień zagwarantowanych przepisami prawa budowlanego. Zdaniem skarżących interes prawny w niniejszej sprawie mają nie tylko właściciele nieruchomości sąsiednich ale też właściciele działek znajdujących się w pobliżu działki nr [...] jak również bezpośrednio z nią graniczący, co sąsiadujących z obszarem objętym planem prawa do ochrony jego interesów wynikających z prawa własności może pozbawić go możliwości ochrony tego prawa, które w związku z próbą dokonania decyzją Starosty zmian w planie zagospodarowania przestrzennego zostałoby naruszone. Istnieje związek pomiędzy ustaleniami zawartymi w decyzji dla działki nr [...], a sytuacją prawną właścicieli działek sąsiednich, dlatego też interes prawny właścicieli działek wynika bezpośrednio z art. 144 kodeksu cywilnego. W zakończeniu uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy (§ 1 pkt 2 ppkt 2, 3, 5 MPZP). Skarżonymi decyzjami kształtowany jest odmienny ład przestrzenny od wyznaczonego dla tego terenu ustaleniami MPZP. Tym samym skarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa i jako taka nie powinna zaistnieć w obrocie prawnym. W doręczonej Sądowi w dniu 1 czerwca 2020 r. odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wszelkie okoliczności faktyczne i motywy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Odniósł się też do zarzutów skargi, przedstawiając stosowną argumentację, zbieżną z zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji odwoławczej i stwierdził, że zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych są nietrafne i nie zasługują na aprobatę. Ponadto Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] Nr [...], podjętym na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. również odmówił skarżącym udzielenia ochrony tymczasowej. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 6 października 2020 r. pełnomocnik skarżących oświadczyła, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zawarte. Dodatkowo wskazując na konkretne zapisy planu miejscowego pełnomocnik podała, że projekt budowlany zmierza do obejścia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności dotyczących linii zabudowy oraz miejsc postojowych. Ponadto – na pytanie Sądu – pełnomocnik wyjaśniła, że pojęcie zabudowy rozproszonej wyprowadza z określenia intensywności zabudowy zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Obecna na rozprawie skarżąca oświadczyła, że popiera skargę w całości i zwróciła uwagę na zintensyfikowanie ruchu i na zmianę dotychczasowych uwarunkowań, które spowoduje inwestycja po zrealizowaniu oraz na jej wpływ na sąsiednie nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ustawodawca sformułował w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami procedury administracyjnej, które regulują tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wcześniej powołanej, wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy jednoczesnym uwzględnieniu przepisu art. 134 § 1 tej ustawy, stanowiącego że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz skorzystaniu z dyspozycji art. 135 wskazywanego aktu, z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Materialnoprawną podstawę działania organów właściwych instancyjnie w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, a postępowanie administracyjne, w którym wydano orzeczenie objęte kontrolą Sądu dotyczyło legalnej możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. W. pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami oraz urządzeniami budowlanymi związanymi z tymi obiektami, na działce nr [...], [...], obręb R. Orzekając pozytywnie w odniesieniu do wniosku inwestora organy administracji architektoniczno-budowlanej właściwe instancyjnie w rozpoznawanej sprawie podkreśliły związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę i powołały się na przepis art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane stanowiący, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W powołanym przepisie art. 32 ust. 4 omawianej regulacji, zastrzeżono, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Wnioskodawca spełnił warunek wskazany w pkt. 2, nie dotyczył go natomiast warunek opisany w pkt. 1 art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, ponieważ teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym podlega ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyłącza obowiązek uzyskania na etapie formalno-prawnym procesu inwestycyjnego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w przywołanym powyżej przepisie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto Wojewoda D. – podzielając stanowisko Starosty O. uznającego, że wnioskodawca spełnił wszystkie warunki wymagane dla uwzględnienia żądania zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – przedstawił wnioski z dokonanych w sprawie przed wydaniem decyzji obowiązkowych czynności sprawdzających w warunkach art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Z przepisu tego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena w tym przedmiocie zawiera wprawdzie analizę istotnych w sprawie ustaleń planistycznych, odnoszących się do przedmiotowego terenu, ale zdaniem Sądu – w kwestiach poniżej wskazanych została przeprowadzona w sposób pobieżny i nie pozwala uznać, że jej podstawą było wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że teren zamierzonego zainwestowania objęty jest ustaleniami obowiązującej uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...], [...], [...] i rzeki O. w O. i oznaczony na załączniku graficznym do tej uchwały symbolem [...]MN, przyjętym dla terenu o przeznaczeniu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ustalenia dla tego terenu zostały zawarte w § 21 wskazanego powyżej aktu planistycznego. W zapisie tym lokalny prawodawca postanowił m.in., że na terenie oznaczonym symbolem [...]MN w zakresie kształtowania zabudowy obowiązuje: obowiązująca linia zabudowy określona jak na rysunku planu w odległości: 6 m i 8 m od linii rozgraniczającej, nieprzekraczalna linia zabudowy określona jak na rysunku planu w odległości: 4 m i 6 m od linii rozgraniczającej (ust. 2 pkt 1 i 2). Jednocześnie w § 2 uchwały planistycznej wyjaśniono, że określenie "obowiązująca linia zabudowy" oznacza linię wyznaczoną na rysunku planu i określoną w niniejszej uchwale dla danego terenu, wyznaczająca ściany budynku na co najmniej 70% szerokości elewacji znajdującej się na tej linii, dopuszcza się jej przekroczenie przez ryzality, wykusze, portale do 1,5 m od zadaszenia nad wejściem do budynków do 2 m pod warunkiem, że ich łączna długość nie przekroczy 30% szerokości elewacji znajdującej się na tej linii (pkt 3), natomiast określenie "nieprzekraczalna linia zabudowy" oznacza linię rozgraniczającą obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków określonych w ustaleniach planu, której nie może przekroczyć żaden element budynku, za wyjątkiem elementów określonych w przepisach odrębnych (pkt 4). W treści § 2 prawodawca samorządowy zdefiniował też pojęcie "przeznaczenie terenu", wyjaśniając, że oznacza ono dopuszczalne zagospodarowanie i działalność na danym terenie. Sąd uznał za właściwe w tym miejscu wyjaśnić, że – w ocenie Sądu – organy właściwe instancyjnie prawidłowo wskazały, odnosząc się do ustalonego w planie miejscowym przeznaczenia przedmiotowego terenu, na przepis art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane, wyjaśniający sposób rozumienia określenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zdaniem Sądu wyprowadzone z ustawowej definicji, przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, stwierdzenie organów orzekających w postępowaniu jurysdykcyjnym o zgodności zabudowy tego rodzaju jak projektowana zabudowa z zapisem planistycznym ustalającym jako przeznaczenie terenu zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jest prawidłowe. Sąd nie kwestionuje również oceny organów orzekających, przyjętej w zakresie spełnienia przez projektowaną zabudowę warunków dotyczących wysokości budynków, liczby kondygnacji, ogrodzeń, okładzin elewacyjnych, geometrii dachu, jego elementów i pokrycia. Akceptuje też w całości argumentację przedstawioną w odniesieniu do tych kwestii, uznając za zbędne ponowne przywoływanie jej w tym miejscu uzasadnienia. Podziela też stanowisko organów właściwych instancyjnie uznających, że powierzchnia projektowanej zabudowy – co do zasady – nie przekracza maksymalnego wskaźnika planistycznego, przyjętego w § 21 ust. 4 pkt 1 uchwały, a powierzchnia biologicznie czynna spełnia warunek zawarty w § 21 ust. 4 pkt 2 uchwały planistycznej. W istniejących w sprawie okolicznościach prawnych Sąd nie znajduje natomiast podstaw do uznania, że przedstawiony w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania terenu) sposób sytuowania na działce budowlanej, objętej wnioskiem inwestora (tj. działce nr [...], obręb R. w O.) planowanych budynków jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego powoływaną wcześniej uchwałą. Z treści zapisów zawartych w § 2 pkt 3 oraz w § 21 ust. 2 pkt 1 uchwały planistycznej wynika, że prawodawca gminny w bardzo precyzyjny sposób ustala wskaźnik kształtowania zabudowy, a poprzez to ładu przestrzennego w obszarze planistycznym, jakim jest obowiązująca linia zabudowy odwołując się m.in. do odległości od linii rozgraniczającej i rysunku planu. Na znajdującym się w dokumentacji projektowej, projekcie zagospodarowania terenu przedstawiono przebieg obowiązującej linii zabudowy ustalonej – jak wskazano w oznaczeniach graficznych – w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – uchwała Nr [...]. W tej linii sytuowana jest elewacja budynków [..] i [...]. Wobec ustaleń planistycznych przyjętych w zakresie obowiązującej linii zabudowy nie można – zdaniem Sądu – uznać za zgodny z planem miejscowym sposób usytuowania budynków [...] i [...] przedstawiany na projekcie zagospodarowania terenu. Z ustaleń planistycznych i rysunku planu wynika, co potwierdza też projekt zagospodarowania terenu w części graficznej, że dla działki, na której planowana jest wnioskowana inwestycja ustalono jedną obowiązującą linię zabudowy i tylko w tej linii przy spełnieniu warunku z § 2 pkt 3 mogą być sytuowane budynki w ramach nowej zabudowy. Sąd nie kwestionuje – co do zasady – wskazywanej przez organy orzekające w sprawie dopuszczalności sytuowania na działce budowlanej zabudowy w tzw. drugiej linii lub w głębi działki, uznaje jednak, że dopuszczalność takiej koncepcji projektowej i możliwość jej zaakceptowania przez organ orzekający o pozwoleniu na budowę należy zawsze rozpatrywać w warunkach indywidualnej sprawy z konkretnymi uwarunkowaniami prawnymi, wynikającymi z ustaleń planu miejscowego albo z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały warunki do uznania za zgodny z planem miejscowym projektowany sposób usytuowania budynków [...] i [...] na działce zamierzonego zainwestowania. W ocenie Sądu wobec zapisu planistycznego zawartego w § 2 pkt 3 nie jest też możliwe przekroczenie obowiązującej linii zabudowy przez tarasy należące do budynków [...] i [...]. Tarasy nie należą bowiem do tych elementów budowlano-architektonicznych, wobec których prawodawca lokalny zaakceptował we wskazanym powyżej ustaleniu planistycznym przekroczenie – z zachowaniem określonych warunków – obowiązującej linii zabudowy. Ponadto na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu Sąd nie dopatrzył się uwzględnionych w części opisowej tego projektu i odpowiadających oznaczeniu graficznemu dróg wewnętrznych i miejsc postojowych dla użytkowników budynków. W uznaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie nie została też wyjaśniona w sposób prawidłowy kwestia wynikająca z sąsiedztwa terenu zamierzonego zainwestowania z obszarem Natura 2000. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda D. rozważając powyższą okoliczność w kontekście art. 59 ust. 2 i art. 97 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wskazuje na własne obliczenia dotyczące odległości obszaru Natura 2000 od przedmiotowej nieruchomości, uznaje brak znaczącego oddziaływania zamierzonej inwestycji na ten obszar i wyjaśnia, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 nie został stwierdzony przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Należy zwrócić uwagę, że z treści art. 96 ust. 1 i 2 pkt 1 powołanej powyżej ustawy środowiskowej wynika, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Ponadto w przepisie art. 96 ust. 3 powoływanej regulacji ustawodawca wskazał w jakich przypadkach organ właściwy m.in. do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska kopii wniosku o wydanie decyzji. Natomiast stosownie do art. 97 ust. 1 tej ustawy regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, uwzględniając ustawowo określone uwarunkowania. Wojewoda D. powołuje się w swojej argumentacji na niestwierdzenie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na obszar Natura 2000. Istotne jednak jest, że doręczone Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akta administracyjne sprawy nie zawierają materiałów, uprawniających do uznania, że właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska miał w toku postępowania jakąkolwiek możliwość wypowiedzenia się w sprawie w zakresie, o którym mowa w art. 96 ust. 1 i 3 powoływanej ustawy środowiskowej. W tych okolicznościach stwierdzenie Wojewody D. jest w niedozwolonym stopniu arbitralne i bezpodstawne. Zdaniem Sądu sąsiedztwo obszaru Natura 2000 wobec terenu planowanego zainwestowania, niezależnie od tego, czy obliczenie odległości określone przez organ odwoławczy jako własne jest prawidłowe, stanowi okoliczność istotną, wymagającą wyjaśnienia w sposób wszechstronny i staranny z uwzględnieniem stosownej regulacji ustawowej, a brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na ten obszar powinien być stwierdzony w sposób nie budzący wątpliwości przez uprawniony organ z dopuszczeniem trybu, o którym mowa w art. 96 ust. 1 powoływanej powyżej ustawy. Sąd podziela ocenę organów orzekających, co do zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wcześniej powołanymi. Uznaje również za prawidłowe motywy tej oceny przedstawione w uzasadnieniach decyzji instancyjnych. Ponadto – zdaniem Sądu – organy orzekające wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane typując podmioty uprawnione do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony ze wszystkimi gwarancjami procesowymi przyjętymi ustawowo dla podmiotów o tym statusie. Stanowisko organów zostało wyczerpująco uzasadnione i zasługuje na akceptację. Niezależenie od tego Sąd uznał za celowe wyjaśnić, że z zarzutu nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, może skutecznie korzystać tylko podmiot, którego bezpośrednio dotyczą skutki takiego naruszenia prawa przez organ prowadzący postępowanie w konkretnej sprawie, tzn. tylko ten podmiot, który w sposób nieuprawniony pozbawiono możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Nie jest też zasadny zarzut wyprowadzony z ustalenia planistycznego przyjętego w § 21 ust. 7 pkt 1 powoływanej uchwały, określający minimalną powierzchnię działki budowlanej, obowiązującą przy przeprowadzaniu procedury scalania i podziałów nieruchomości. Ustalenie to nie ma zastosowania do przedmiotowej działki w jej aktualnym stanie prawnym i nie oznacza też – wbrew sugestiom skargi – możliwości sytuowania na tej działce tylko jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zakres zabudowy wyznacza wskaźnik powierzchni zabudowy. W okolicznościach wcześniej wskazanych Sąd uznał, że organy właściwe instancyjnie nie wyjaśniły i nie oceniły prawidłowo wszystkich istotnych - w uznaniu Sądu - okoliczności sprawy, naruszając przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny - stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika taryfowo określone.