II SA/Wr 261/06

Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant apl. prok. Anna Kaniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. M., J. W. i W. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce z ograniczona odpowiedzialnością "A" z/s w W. pozwolenia na budowę trzech domów mieszkalnych typu "Z" wolnostojących, zlokalizowanych na terenie S. Z. przy ul. A.M. (dz. nr [...], obr. [...]); I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że decyzja wymieniona w pkt. I nie może być wykonana. Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zarządowi Spółki "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę trzech domów mieszkalnych wolno stojących, zlokalizowanych na terenie projektowanego osiedla domów w zabudowie jednorodzinnej położonych przy ul. M. w S. Z.. Decyzja ta stała się ostateczna i na jej podstawie inwestor przystąpił do wykonywania robót budowlanych. Następnie w dniu [...]r. Starosta W. na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 150 § 1 KPA wydał decyzję (nr [...]), którą odmówił J. i W. W. wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech domów mieszkalnych, typu Z, wolnostojących, zlokalizowanych na terenie projektowanego osiedla domów w zabudowie jednorodzinnej, położonych przy ul. A. M. w S. Z. wraz z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami (działka nr [...] obręb [...] S. Z.), zakończonego ostateczną decyzją nr [...], (znak [...]) Starosty W.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż wnioskiem z dnia [...] r. J. i W. W. zwrócili się do Starosty W. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę trzech domów mieszkalnych typu Z, wolnostojących, zlokalizowanych na terenie projektowanego osiedla domów w zabudowie jednorodzinnej, położonych przy u. A. M. w S. Z. wraz z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami, zakończonego ostateczną decyzją nr [...]Starosty W.. Ponadto wskazano, iż wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła żądanie z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 KPA, a Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 nie ma podstaw do jego przywrócenia. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych ma miejsce między innymi w przypadku, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka nie będąca stroną w sprawie. W wyniku przeprowadzonego postępowania przygotowawczego w przedmiotowej sprawie organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że wnioskodawcy nie posiadali przymiotu strony, w rozumieniu przepisu art. 28 KPA, w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Starosta W. podkreślił, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą sama stroną , co w postępowaniu głównym. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. i W. W. oraz M. M., podnosząc, że organ I instancji błędnie przyjął, iż nie są stronami postępowania administracyjnego. Jako uzasadnienie swego stanowiska podali, iż zarówno podczas postępowania związanego z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę otrzymywali korespondencję w tej sprawie, więc byli stronami tych postępowań. W wyniku powyższego odwołania Wojewoda D. w dniu [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda D. wskazał, iż z normy prawnej wyrażonej w art. 16 § 1 KPA wynika, że decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w KPA. Organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzą zarówno przesłanki podmiotowe, jak i przedmiotowe uzasadniające odmowę wznowienia postępowania. Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 Przesłanka podmiotowa to zdaniem organu fakt, iż wnoszący o wznowienie postępowania – J. i W. W. nie posiadają przymiotu strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 KPA. Stroną tego postępowania jest jedynie M. M. – współwłaścicielka nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką, na której jest realizowana inwestycja. M. M. jednak nie występowała do organu I instancji o wznowienie postępowania – lecz jedynie lokatorzy tej nieruchomości – J. i W. W.. Przesłanka przedmiotowa dotyczy zaistnienia, zdaniem wnioskodawców, nowych okoliczności w sprawie. Zakres okoliczności wskazanych przez wyżej wymienionych dotyczy zdaniem organu, jedynie etapu prowadzenia robót na podstawie uzyskanej już decyzji o pozwoleniu na budowę, który podlega wyłącznie kontroli organu budowlanego. Ponadto w aktach organu I instancji znajduje się notatka służbowa z dnia [...]r., zgodnie z którą W. W. oświadczył, że od [...]r. studzienka wodomierzowa znajdująca się na parterze budynku położonego przy ul. M. [...] w S. Z. jest penetrowana przez wodę gruntową. Oznacza to, iż [...]r. należałoby przyjąć jako datę, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i od tego momentu należałoby liczyć termin na wniesienie ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania. Podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w dniu [...]r. - tak więc po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 KPA. Jednocześnie organ podkreślił, iż jako stronie postępowania M. M. została doręczona decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ II instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 145 § 1 KPA uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego, ani też nie został spełniony żaden z warunków umożliwiających wznowienie postępowania, gdyż powody wskazane przez wnioskodawców, zdaniem Wojewody D., nie stanowią nowych faktów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 KPA, to organ I instancji słusznie decyzją odmówił jego wznowienia. Wyrokiem z dnia 20 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję. Powodem wyeliminowania z obrotu prawnego Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 decyzji Wojewody D. było wydanie w trybie odwoławczym rozstrzygnięcia w sprawie bez dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego, co w ocenie Sądu uchybiło zasadom procedury administracyjnej ustanowionym w KPA , a w szczególności w art. 7 i 77 tej ustawy. W dniu [...]r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 KPA oraz art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity; Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie organ I instancji odmowę wznowienia postępowania oparł na błędnym ustaleniu, iż wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 KPA. Takiemu ustaleniu przeczy dowód w postaci odpisu księgi wieczystej nr [...], stwierdzającego stan prawny nieruchomości nr [...], obręb [...] w S.Z.. Według tego dokumentu współwłaścicielkami wspomnianej nieruchomości w udziale po ½ części są M. M. i J. W.. Nie ulega zatem wątpliwości, że J. W. i M. M., jako współwłaścicielki nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, objętą kwestionowaną decyzją pozwolenia na budowę, spełniają przesłankę podmiotową do domagania się wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ administracji wskazał, iż w badanie sprawie strony żądanie wznowienia postępowania oparły na przesłance wyszczególnionej w art. 145 § 1 pkt 5 KPA zarzucając, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Strona musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Skoro, jak wskazał organ II instancji, w badanej sprawie strona w dniu [...] r. oświadczyła, iż od [...]r. do studzienki wodomierzowej znajdującej w parterze budynku przy ul. A. M. [...] napływa woda, co stanowi okoliczność powoływaną przez nią jako przesłanka wznowienia Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 postępowania, to datę [...]należy przyjąć jako datę, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem od [...] r. należy liczyć termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Z wyliczeń organu wynika, że aby wniosek mógł odnieść skutek prawny winien zostać złożony najpóźniej w dniu [...]r. Tymczasem strony z żądaniem wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie zwróciły się w dniu [...] r. – to jest po upływie terminu określonego w art. 248 § 1 KPA. Skarżący – M. M., J. W. oraz W. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję, zarzucając bezpodstawne przyjęcie, że strony nie dotrzymały terminu jednomiesięcznego na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący wskazali, iż faktycznym powodem ich wniosku były skutki powodzi, która miała miejsce w S. Z. w dniu [...] r. Organ zaś, ich zdaniem, błędnie uznał, iż okolicznością stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania było stwierdzenie w [...]r., podmakania studzienki wodomierzowej znajdującej się na ich posesji. Skarżący podnieśli, iż realizacja inwestycji, z którą wiązało się podniesienie poziomu terenu, utrudniła swobodny spadek wód opadowych z terenu osiedla w kierunku potoku, a skutkiem tego również dodatkowe utrudnienie spływu wód opadowych z ich posesji. Wojewoda D. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: . Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jak również poprzedzającą ją decyzją organu I instancji nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy spowodowanym niedopełnieniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czyli naruszeniu dyspozycji przepisów art. 7 KPA, art. 77 § 1 i art. 80 KPA. Zgodnie z treścią przepisu art. 7 KPA, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 Przepis ten konstytuuje podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej na jakich powinien się opierać organ w toku postępowania. Podstawowe zasady wynikające z wyżej wymienionego przepisu, to zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Zgodnie z przyjętą w art. 7 KPA zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Zgodnie z treścią przepisów art. 7 i art. 77 § 1 KPA organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r. V SA 1816/00 LEX 77645) Dodać należy, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. I SA 301/00 LEX nr 53964). W przedmiotowej sprawie organy I instancji, jaki i II nie dopełniły wskazanych wyżej obowiązków. Sąd pragnie zaznaczyć, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji państwowej obowiązek dążenia do ustalenia tej prawdy. Nie mają takiego obowiązku strony postępowania (por. P. Witkowski w Zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu podatkowym, cz. I. Prz.Podat. 1997/7/25). Tak więc to na organie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, który następnie posłuży za podstawę do wydania decyzji merytorycznej. Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii ciężaru dowodu w postępowaniu. Ogólna reguła dowodowa z art. 6 KC, która znajduje w takim przypadku zastosowanie, stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na organie lub stronie, zależnie od tego, który z tych podmiotów wywodzi z danego faktu skutki prawne. Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 KPA., art. 122 OP) nie jest regulatorem ciężaru dowodu (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 11.07.2002 ISA/Po 788/00 Biul. Skarb.2002/6/25) Przepisy KPA regulując postępowanie dowodowe, stanowią wyznacznik, jako zbiór narzędzi dla organu, który w sytuacjach wymagających dookreślenia winien z nich korzystać w celu realizacji zasady wyrażonej w art. 7 KPA. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Nie obowiązuje również zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę a wręcz przeciwnie - rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 75 KPA) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. V SA 948/00 LEX nr 50114) Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają między innymi gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Przepis art. 77 § 1 KPA nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie organ nie wypełnił nałożonego nań przepisami prawa obowiązku i mimo braków w ustaleniach faktycznych wydał merytoryczną decyzję, przy czym zrobił to niezgodnie z treścią przepisu art. 80 KPA, stanowiącym, że organ Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W dniu [...]r. Starosta W. na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 150 § 1 KPA wydał decyzję nr [...], którą odmówił J. i W. W. wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech domów mieszkalnych, typu Z, wolnostojących, zlokalizowanych na terenie projektowanego osiedla domów w zabudowie jednorodzinnej, położonych przy ul. A. M. w S. Z. wraz z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami (działka nr [...] obręb [...] S. Z.), zakończonego ostateczną decyzją nr [...], znak [...]Starosty W.. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż wnioskiem z dnia [...] r. J. i W. W., zamieszkali przy ul. A. M. [...] w S. Z. zwrócili się do Starosty W. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia opisanego wyżej projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę trzech domów mieszkalnych. zakończonego ostateczną decyzją nr [...]Starosty W[...]. Ponadto wskazano, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania przygotowawczego w przedmiotowej sprawie organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że wnioskodawcy nie posiadali przymiotu strony, w rozumieniu przepisu art. 28 KPA, w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Starosta W. podkreślił, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą sama stroną , co w postępowaniu głównym. W wyniku złożenia przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji organu II instancji, organ odwoławczy - Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2005 r. W wyniku powyższego orzeczenia organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane wydał decyzję nr [...], którą utrzymał ponownie decyzję organu I instancji w mocy. Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 Organ odwoławczy poparł w pełni argumentację Starosty W. odnośnie nie wyczerpania przez skarżących przesłanek niezbędnych do wznowienia postępowania. Ponadto organ II instancji nie podzielił stanowiska organu I instancji, podając iż wnioskodawczyni postępowania – J. W. miała przymiot strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie organ II, jak i I instancji jednak nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Braki w postępowaniu wyjaśniającym, które skutkowały naruszeniem prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego, w rezultacie przyniosły skutek w postaci naruszenia norm prawa materialnego w zakresie przepisów ustawy – Prawo budowlane. Organ administracji, dysponując narzędziami w postaci uprawnień z zakresu postępowania dowodowego, nie ustalił faktów niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia procesu decyzyjnego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy, ze złożonej skargi nie jednoznacznie wynika, jak to ustaliły organy administracji, że skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania po ustawowym terminie przewidzianym do jego wniesienia. Organ za datę złożenia wniosku przyjął miesiąc [...]r., natomiast skarżący wskazali datę [...]r. Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący w [...]02 r. dowiedzieli się o istniejącej okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania, jaką zdaniem organu, było napływanie wody do studzienki wodomierzowej znajdującej się w parterze budynku przy ul. A. M. [...]. Skarżący natomiast wskazali, iż powyższe stanowiło tylko informację o przemakaniu studzienki wodomierzowej, która to informacja stanowiła dodatek do kolejnych pism uzasadniających wznowienie postępowania. Podstawową przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego, jaką podali skarżący była powódź w S. Z., która miała miejsce z dnia [...]na [...]r. Skarżący podnieśli, iż realizacja inwestycji, z którą wiązało się podniesienie poziomu terenu, utrudniła swobodny spadek wód opadowych z terenu osiedla w kierunku potoku, a skutkiem tego również dodatkowe utrudnienie spływu wód opadowych z ich posesji. Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 W niniejszej sprawie organ II instancji po raz kolejny nie podjął starań w kierunku wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności, chociaż skarżący w odwołaniu zgłaszał w tym zakresie zarzuty. Powyższe rozbieżności, które zaistniały w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu powinny skutkować eliminacją rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy, mając wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające, do czego obliguje go przepis art. 136 KPA, bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z przepisem art. 138 § 2 KPA. Utrzymanie w takim wypadku wadliwej decyzji organu I instancji w mocy, a nawet późniejsze wskazanie temu organowi w odrębnym piśmie warunków od spełnienia których uzależnione jest wykonanie tej wadliwej decyzji, a nawet jej moc prawną, stanowi naruszenie powyższych przepisów, mających wpływ na wynik sprawy ( wyrok NSA z dnia 4 maja 192 r., I SA 95/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 41). W świetle powyższych ustaleń nie do zaakceptowania jest stanowisko organów administracji publicznej, zarówno I instancji jak i stanowisko organu odwoławczego podtrzymującego decyzję pierwszoinstancyjną. Reasumując, organy administracyjne w przedmiotowej sprawie nie dokonały właściwych ustaleń faktycznych, albowiem pominęły materiał dowodowy, na który powołali się skarżący, które to ustalenia miały znaczący wpływ na wynik sprawy. Brak powyższych ustaleń skutkował brakiem możliwości dokonania prawidłowej subsumpcji przez organ, gdyż podstawą jej prawidłowości jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, aby prawidłowo móc go odnieść do przepisu prawa, w przedmiotowej sprawie do ustawy Prawo budowlane, które to rozstrzygałoby o właściwej procedurze, mającej zastosowanie w rzeczonej sprawie. Mimo wskazanych powyżej braków organ podjął decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a Sygnatura akt II SA/Wr 261/06 rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84, OSNA 2/84/100). W związku z przytoczoną powyżej argumentacją, stwierdzić należy, że materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych oraz to co zostało podniesione przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze na decyzję wydaną przez Wojewodę D., zostało całkowicie pominięte w postępowaniu administracyjnym przez organy decyzyjne, przez co materiał dowodowy nie został prawidłowo rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA. Jak się bowiem stwierdza w literaturze podstawą do uchylenia decyzji jest brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego, oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2000 str. 305-306). Wyżej wskazane uchybienia występujące w sprawie, dotyczące procedury stanowią takie naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjno prawnego materialnego lub procesowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 wyżej wymienionej ustawy, a rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III sentencji znajduje swą podstawę w przepisie art. 152 wskazanej wyżej ustawy.