II SA/Wr 261/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędziowie WSA Alicja Palus, NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2007r. sprawy ze skargi M. C na decyzję Wojewody D z dnia[...]. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów I. uchyla decyzję I i II instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza zwrot kosztów postępowania od Wojewody D. na rzecz skarżącego w kwocie 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta B., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego M. C., na podstawie art. 104 kpa oraz art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów przy ul. W. w B. - z powodu niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta B. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów" zlokalizowanego przy ul. W. w B.. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w toku prowadzonego na podstawie art. 46 ustawy - Prawo ochrony środowiska postępowania Prezydent Miasta B. uznał, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz że zastosowanie wszystkich zaproponowanych przez stronę rozwiązań zapewni to, że przedsięwzięcie na etapie realizacji i eksploatacji nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Starosta B. podał, iż sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ustalono, że planowana inwestycja zlokalizowania jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego U1 - tereny usług komercyjnych i handlu. Zgodnie z zapisami miejscowego planu na powyższym terenie wyklucza się lokalizację obiektów szczególnie szkodliwych i mogących pogorszyć stan środowiska (§ 7 ust. 4 pkt 3 planu). Organ I instancji podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) przedmiotowa inwestycja mieści się w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu I instancji lokalizacja stacji kontroli pojazdów na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U1 pozostaje w sprzeczności z § 7 ust. 4 pkt 3 powyższego planu, jako że została ona zaliczona imiennie do inwestycji mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Bez znaczenia pozostaje fakt, że dla przedmiotowej inwestycji nie będzie wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż już sam fakt zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powoduje, że zaliczyć ją należy do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Powyższe stoi w sprzeczności z wyraźnym zakazem lokalizowania takich inwestycji, określonym w § 7 ust. 4 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji M. C. podniósł, że w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] wyraźnie stwierdzono, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz że uzyskano uzgodnienie Starosty Powiatowego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. Zdaniem skarżącego organ I instancji błędnie uznał, że "przedmiotowa inwestycja mieści się w wykazie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko" i "została zaliczona imiennie do inwestycji mogących wymagać sporządzenia raportu", ponieważ cytowane w decyzji rozporządzenie dotyczy stacji obsługi lub remontowych środków transportu, czyli nie stacji kontroli pojazdów. M. C. wywodził, że różnica między tymi obiektami jest wyraźna, o czym świadczy choćby Polska Klasyfikacja działalności, gdzie wydzielono ze względu na zakres działalności badania i analizy techniczne (symbol 73.30.Z) oraz konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych (symbol 50.20.A). Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że działka, na której planowana jest inwestycja polegająca na budowie okręgowej stacji kontroli pojazdów, zlokalizowana została w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem U1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. i jej podstawowym przeznaczeniem są: 1. usługi komercyjne; 2. usługi komunikacji (w tym obiekty handlowo-usługowe i warsztaty); 3. usługi turystyki. Zapis powyższego planu w § 7 ust. 4 pkt 3 wyklucza jednak w tym miejscu lokalizację obiektów szczególnie szkodliwych i mogących pogorszyć stan środowiska. Powołując się na § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Wojewoda podniósł, że stacje obsługi lub remontowe środków transportu, nie wymienione w pkt 17-19 i pkt 46, zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że mimo, iż planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] to jak wcześniej wspomniano może ona wymagać sporządzenia takiego raportu, a w związku z tym należy zaliczyć ją do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Z tego względu - w ocenie Wojewody - planowana budowa okręgowej stacji kontroli pojazdów stoi w sprzeczności z obowiązującym prawem lokalnym - planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji rażąco naruszałoby prawo. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji nie zgodził się z poglądem skarżącego, że stacja obsługi pojazdów to nie to samo, co stacja kontroli pojazdów. Zdaniem Wojewody stacja obsługi środków transportu, wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jest pojęciem ogólnym. W zakresie działalności takiej stacji mieści się również działalność stacji kontroli pojazdów. O tym, czy dane przedsięwzięcie, wymienione w § 3 cytowanego rozporządzenia, kwalifikowane jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, decydują szczegółowe uwarunkowania określone w § 5 niniejszego rozporządzenia, które przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. zadecydowały o niemożności lokalizacji w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem U1 inwestycji takiej, jak na przykład stacja kontroli pojazdów, której działalność na pewno nie jest obojętna dla środowiska. Na powyższą decyzję M. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony projekt nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) art. 46 ust. 1 oraz art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie faktu, że planowane przedsięwzięcie uzyskało pozytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz że właściwy organ wydał postanowienie, w którym stwierdził, że nie ma potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez uznanie, że Okręgowa Stacja Obsługi Pojazdów zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 4) art. 6, 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 kpa. Polemizując ze stanowiskiem organu administracyjnego skarżący podtrzymał zarzuty przytoczone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, przytoczone wyżej rozporządzenie z 2004 r. nie zalicza Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wywodził, że pojęcie "stacja obsługi pojazdów" nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem "stacja kontroli pojazdów". Podkreślił, że świadczy o tym chociażby Polska Klasyfikacja Działalności, w której oddzielono działalność w zakresie badania i analiz technicznych (symbol 73.30.Z), pod którym to symbolem występuje m.in. wykonywanie okresowych przeglądów technicznych pojazdów bez wykonywania naprawy - od konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych (symbol 50.20.A), gdzie sklasyfikowano wszelkiego rodzaju obsługę w zakresie naprawy i konserwacji pojazdów samochodowych, a wyraźnie zaznaczono, że podklasa ta nie obejmuje okresowych przeglądów technicznych pojazdów samochodowych, bez wykonywania naprawy, sklasyfikowanych w 74.30.Z. Skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji brak faktycznego i prawnego uzasadnienia oraz wskazania, jakie przesłanki zadecydowały o wydaniu orzeczenia. W skardze podkreślono, że: 1) postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] ustalono, iż dla przedsięwzięcia "budowa okręgowej stacji kontroli pojazdów" nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przy czym przed wydaniem tego postanowienia Prezydent Miasta uzyskał opinię Starosty B. z dnia [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2) postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] uzgodniono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych - bez zastrzeżeń, uznając, że stacja nie będzie wpływać ujemnie na środowisko i zdrowie ludzi, a lokalizacja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B.; 3) pismem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] poinformowano skarżącego, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym Prezydent Miasta potwierdził, że powyższe zamierzenie uzyskało pozytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] uzgodnioną m.in. przez Starostę B., potwierdzającą zgodność projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego miasta B.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. W opinii Wojewody, pojęcie "stacja kontroli pojazdów" mieści się w pojęciu "stacja obsługi środków transportu". Zważyć bowiem należy, iż projektowana okręgowa stacja kontroli pojazdów ma być obiektem publicznym przeznaczonym do kontroli stanu technicznego i diagnostyki pojazdów samochodowych wszelkiego typu, osobowych i ciężarowych. Zdaniem organu II instancji: "Trudno sobie wyobrazić sytuację, kiedy, po zdiagnozowaniu samochodu w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów przy ul. W. w B. okazuje się, że samochód nie powinien być dopuszczony do ruchu ze względu na zły stan techniczny i nie może być on naprawiony w przedmiotowej stacji, ponieważ projektowana stacja kontroli pojazdów nie jest stacją obsługi pojazdów w pełnym tego słowa znaczeniu". Wojewoda D. zaznaczył, że Prezydent Miasta B. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie są organami właściwymi do sprawdzenia i orzekania, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest Starosta Bolesławiecki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie okręgowej stacji kontroli pojazdów przy ul. W. w B., jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B.. Istota tego sporu sprowadza się przede wszystkim do tego, czy "stacja obsługi pojazdów" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "stacja kontroli pojazdów". W niniejszej sprawie jest poza sporem, że działka, na której planowana jest wymieniona wyżej inwestycja, zlokalizowana została w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem U1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. Symbolem tym oznaczono tereny usług komercyjnych o charakterze lokalnym. Podstawowym przeznaczeniem tych terenów - zgodnie z § 7 ust. 1 miejscowego planu - są: 1. usługi komercyjne; 2. usługi komunikacji (w tym obiekty handlowo-usługowe i warsztaty); 3. usługi turystyki. Zapis powyższego planu w § 7 ust. 4 pkt 3 wyklucza w tym miejscu lokalizację obiektów szczególnie szkodliwych i mogących pogorszyć stan środowiska. Zdaniem organów administracyjnych planowana inwestycja, czyli okręgowa stacja kontroli pojazdów, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.), zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zatem jest obiektem szczególnie szkodliwym i mogącym pogorszyć stan środowiska. W myśl § 3 ust. 1 pkt 70 cytowanego rozporządzenia, w jego brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaliczono stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i w pkt 45 (to jest instalacje do produkcji lub montowania pojazdów, sprzętu mechanicznego lub produkcji silników - pkt 17; instalacje do budowy lub naprawy statków powietrznych - pkt 18; instalacje do produkcji lub naprawy sprzętu kolejowego - pkt 19; stocznie produkcyjne lub remontowe - pkt 45). Przytoczony przepis nie wymienia pojęcia "stacja kontroli pojazdów", posługując się określeniem "stacje obsługi lub remontowe (...) środków transportu". Skoro więc stacja kontroli pojazdów nie jest wymieniona jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, rozważyć trzeba, czy pojęcie to jest tożsame z pojęciem "stacja obsługi pojazdów". Za trafne uznać należy wywody skarżącego, że pojęcia "stacja obsługi pojazdów" i "stacja kontroli pojazdów" nie są tożsame. Świadczy o tym nie tylko przywoływana przez skarżącego Polska Klasyfikacja Działalności, w której oddzielono działalność w zakresie badania i analiz technicznych (symbol 73.30.Z) od konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych (symbol 50.20.A), ale również charakterystyka czynności wykonywanych w stacji kontroli pojazdów i w stacji obsługi pojazdów. Czym innym bowiem jest wykonywanie okresowych przeglądów technicznych pojazdów i czym innym jest naprawa oraz konserwacja pojazdów. Czynności wykonywane w stacji kontroli pojazdów ograniczają się do dokonania przeglądu pojazdu i stwierdzenia, jaki jest jego stan techniczny oraz czy może być on dopuszczony do ruchu. Natomiast zakres czynności wykonywanych w stacji obsługi pojazdów jest szerszy, gdyż oprócz zdiagnozowania stanu technicznego pojazdu, dokonywane są również naprawy i konserwacja pojazdów, przy czym sama diagnostyka ma nieco inny charakter - nakierowana jest na wykrycie usterek podlegających naprawie, a nie na skontrolowanie stanu technicznego pozwalającego na dopuszczenie pojazdu do ruchu. Stacja kontroli pojazdów zajmuje się sprawdzaniem stanu technicznego i diagnostyką pojazdów samochodowych. W stacji takiej nie dokonuje się żadnych napraw lub konserwacji samochodów, a jedynie stwierdza, czy dany pojazd jest sprawny i może być dopuszczony do ruchu, ewentualnie jakie posiada usterki i czy uniemożliwiają one dopuszczenie go do ruchu. Ich usuwanie nie jest jednak rolą stacji kontroli pojazdów. Stacja obsługi pojazdów nie ogranicza się do diagnostyki pojazdów i nie posiada uprawnień do dopuszczania ich do ruchu. W stacji takiej, po zdiagnozowaniu usterek, dokonuje się naprawy pojazdów, a także ich konserwacji. Zdaniem Wojewody D.: "Trudno sobie wyobrazić sytuację, kiedy, po zdiagnozowaniu samochodu w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów przy ul. W. w B. okazuje się, że samochód nie powinien być dopuszczony do ruchu ze względu na zły stan techniczny i nie może być on naprawiony w przedmiotowej stacji, ponieważ projektowana stacja kontroli pojazdów nie jest stacją obsługi pojazdów w pełnym tego słowa znaczeniu". Wynika z tego, że w opinii Wojewody niemożliwe jest ograniczanie się w stacji kontroli pojazdów do samej diagnostyki oraz że organ ten uważa, iż naprawy również będą tam wykonywane. Tymczasem, pomijając fakt, że takie stanowisko opiera się w istocie jedynie na przypuszczeniu, mając na uwadze ten konkretny projekt stacji kontroli pojazdów, trzeba dojść do wniosku, iż właśnie w tej stacji nie mogą być dokonywane naprawy (nawet gdyby inwestor chciał rozszerzyć działalność prowadzoną w projektowanym obiekcie), gdyż w ogóle nie przewidziano w niej takiej możliwości. Rozważając powyższą sporną kwestię należy zauważyć, iż z charakterystyki przedsięwzięcia zawartej w dołączonym do akt projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji wynika, że projektowana okręgowa stacja kontroli pojazdów będzie obiektem publicznym, ogólnie dostępnym, przeznaczonym do kontroli stanu technicznego i diagnostyki pojazdów samochodowych wszelkiego typu, osobowych i ciężarowych. Obiekt wyposażony będzie w pomieszczenie przeprowadzania badania stanu pojazdów (diagnostyki) jako podstawowe. Towarzyszącymi pomieszczeniami będą pomieszczenia socjalno-bytowe i biuro dla pracowników oraz techniczno-gospodarcze. W sali diagnostycznej przeprowadzane będą badania samochodów ciężarowych o dużych gabarytach oraz samochody osobowe. W działalności nie przewiduje się innych usług (str.13 projektu). Z analizowanego projektu budowlanego wynika ponadto, że w przedmiotowym obiekcie podstawowym pomieszczeniem będzie sala badań diagnostycznych z kanałem i całym zestawem urządzeń oraz maszyn do badania i kontrolowania parametrów wszystkich pojazdów mechanicznych. Pozostałe pomieszczenia to: biuro o powierzchni 16,0 m-, pomieszczenie techniczne (do przechowywania niektórych urządzeń) o powierzchni 10,0 m-, szatnia i pokój śniadań o powierzchni 5,4 m-, pomieszczenie sanitarne o powierzchni 6,2 m-, korytarz o powierzchni 5,2 m- oraz dwa pomieszczenia gospodarcze o powierzchni 14,0 i 20,4 m- (str.29 projektu). Z opisu zawartego w projekcie i z rysunków wynika zatem, że w omawianym projekcie nie przewidziano żadnych pomieszczeń, w których można byłoby dokonywać napraw. Zauważyć wypada, że przeprowadzanie napraw w sali badań diagnostycznych uniemożliwiałoby prowadzenie diagnostyki i blokowałoby tę salę. Jej szerokość bowiem nie pozwala na usytuowanie dwóch pojazdów obok siebie. W tej sytuacji uznać należy, iż w projektowanym obiekcie nie będzie usytuowana stacja obsługi pojazdów, a jedynie - zgodnie z deklaracją inwestora - stacja kontroli pojazdów. Nadmienić trzeba, że z dniem 31 sierpnia 2007 r. przepis § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko został znowelizowany. W nowym brzmieniu obejmuje on stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Powyższą zmianę uznać należy nie za wyłączenie spośród stacji obsługi lub stacji remontowych - myjni i stacji kontroli pojazdów, bowiem - jak wyżej stwierdzono - pojęcia stacji obsługi i stacji kontroli nie są tożsame (trudno też myjnię uznać za stację obsługi pojazdów w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 70 cytowanego rozporządzenia), lecz za potwierdzenie, iż przepis § 3 ust. 1 pkt 70 wymienionego wyżej rozporządzenia nie obejmuje (i w przeszłości również nie obejmował) myjni i stacji kontroli pojazdów. Przeciwne stanowisko bowiem prowadziłoby do wniosku, że każdy obiekt związany z motoryzacją - o ile nie został wyraźnie wyłączony - jest stacją obsługi pojazdów w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 70 cytowanego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ponieważ wadliwie uznały, że "stacja obsługi pojazdów" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "stacja kontroli pojazdów". Podzielić przy tym należy zarzut skarżącego, że organy administracyjne naruszyły również art. 46 ust. 1 oraz art. 51 ustawy - Prawo ochrony środowiska, bowiem uznając, iż projektowana inwestycja stanowi obiekt szczególnie szkodliwy i mogący pogorszyć stan środowiska, nie uwzględniły faktu, że planowane przedsięwzięcie uzyskało pozytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz że właściwy organ wydał postanowienie, w którym stwierdził, że nie ma potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tej sytuacji - wbrew stanowisku organów - brak jest wystarczających podstaw do uznania, że przedmiotowa stacja kontroli pojazdów jest obiektem szczególnie szkodliwym i mogącym pogorszyć stan środowiska. Wskutek powyższych uchybień organy naruszyły także art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony projekt nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzone uchybienia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy, bowiem w ich efekcie organy administracyjne uznały, że przedłożony projekt nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.