II SA/Wr 261/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym z urzędu w przedmiocie uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 261/13 w przedmiocie odrzucenia zażalenia E. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy odpisów skargi w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 261/13; II. odrzucić zażalenie skarżącego E. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 7 marca 2013 r. poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy odpisów skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2013 r. skarżący E. P. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy jej odpisów. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2013 r. (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 31 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 23 kwietnia 2013 r. skarżący wskazał, że do nadesłania 36 egzemplarzy skargi potrzeba ryzy papieru. Dalej zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz postanowieniem [...] z dnia [...]r. sprawa wniosku z dnia 10 września 1998 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności należy do indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rozpatrywanych w trybie k.p.a. Według skarżącego taka indywidualna sprawa nie wymaga załączenia 36 egzemplarzy skargi i jego zdaniem żądanie Sądu jest nieuzasadnione. Następnie w dniu 6 maja 2013 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "zażalenie". W piśmie tym oraz załączonym do niego załączniku zatytułowanym "wniosek" skarżący nie zgadzając się z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II w sprawie brakujących odpisów skargi, ponownie wskazał, że sprawa objęta wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności należy do indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rozpatrywanych w trybie k.p.a., dlatego też żąda uchylenia wydanego zarządzenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenia skarżącego E. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy odpisów skargi. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak wynika z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., Nr 270 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są kwestie enumeratywnie wyliczone w art. 194 § 1 pkt 1 – 10. Co do zasady zatem zażalenie przysługuje stronie na postanowienie, wyjątkowo strona może składać zażalenie na zarządzenie w sprawie pozostawienia pisma strony bez rozpoznania (art. 49 § 2 i art. 220 § 4 p.p.s.a.) oraz zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 p.p.s.a.), przysługujące jednakże jedynie wówczas, gdy nie zostanie wniesiony środek odwoławczy co do istoty sprawy. W piśmie skierowanym do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący m.in. zwrócił uwagę na naruszenie przez tut. Sąd przepisu art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia z dnia 18 czerwca 2013 r. przez sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy. Ponadto skarżący wskazał, że wbrew temu co przyjął Sąd w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2013 r., zażalenie na zarządzenie w sprawie odpisów nie było wniesione w dniu 23 kwietnia 2013 r., lecz takie zażalenie zostało złożone przy piśmie z dnia 6 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżalne, a nawet prawomocne. W rozpoznawanej obecnie sprawie istotnie uszło uwadze Sądu, wydającego zaskarżone postanowienie w zastępstwie przebywającego na zwolnieniu lekarskim sędziego sprawozdawcy, że sprawa dotyczy skargi rozpatrywanej w warunkach opisanych w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawie dotyczącej skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego sprawę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie przepisu art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Jednakże wobec tego, co powiedziano wcześniej, że na zarządzenie Przewodniczącego wzywające skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie jej odpisów zażalenie nie przysługuje, należało odrzucić zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy odpisów skargi. Rozstrzygnięcie w tym punkcie sentencji postanowienia wydano na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wyjaśniając natomiast kwestie dotyczące przyjętej w sprawie kwalifikacji wnoszonych przez skarżącego pism, to przede wszystkim przyjdzie zauważyć, że dokonana w sprawie kwalifikacja pisma złożonego w dniu 23 kwietnia 2013 r., będącego reakcją na doręczone w dniu 16 kwietnia 2013 r. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 36 egzemplarzy jej odpisów, była wynikiem nie tylko analizy treści tego pisma ale również pozostałych pism, które później skarżący skierował do Sądu. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. skarżący powołując się na okoliczności dotyczące trudności z przedłożeniem żądanej ilości odpisów, a przede wszystkim wątpliwości dotyczącego indywidualnego charakteru rozpatrywanej sprawy i wynikającego z tego braku potrzeby prowadzenia jej z udziałem innych niż skarżący uczestników, wprost wskazał, że takie "żądanie WSA jest nieuzasadnione". Treść tego pism wskazywała zatem, że jest to zażalenie na zarządzenie w sprawie brakujących odpisów skargi. Decydujące znaczenie miało zatem sformułowane w tym piśmie żądanie, z którego wynika, że skarżący nie zgadza się ze skierowanym do niego żądaniem niż zachowanie wymogów dotyczących formy zażalenia. Złożone w dniu 6 maja 2013 r. pisma skarżącego (zażalenie oraz wniosek) zostały natomiast potraktowane już jako uzupełnienie i doprecyzowanie tego pisma. Stanowisko i argumentacja w nich zawarta została również wzięta pod uwagę w niniejszej sprawie. Zasadność przyjętej w sprawie kwalifikacji potwierdza także udzielona na wezwanie Sądu z dnia 10 maja 2013 r. odpowiedzi skarżącego, który w piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r. oświadczył, że pismo z dnia 6 maja 2013 r. dotyczy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2013 r. Nie można także nie zauważyć i tej okoliczności, że dokonane przez Sąd ustalenia nie rodzą po stronie skarżącego jakichkolwiek negatywnych skutków. Bez względu bowiem, które ze składanych do akt sprawy pism potraktuje się za zażalenie, to w każdym z takich przypadków wnoszony przez skarżącego środek odwoławczy od zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie brakujących jej odpisów z przyczyn wyżej wskazanych podlegać będzie odrzuceniu. Brak jest również możliwości zastosowania, tak jak to sugeruje skarżący w piśmie z dnia 6 czerwca 2013 r. - powołując się na zasadę analogii i reguły logicznego rozumowania - przepisów dotyczących zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie wysokości wpisu od skargi. Co więcej gdyby taką analogię w niniejszej sprawie zastosować to wyłącznie pismo skarżącego złożone w dniu 23 kwietnia 2013r. mogłoby zostać zakwalifikowane jako wniesione w terminie ustawowym przypisanym do złożenia zażalenia, tj. 7 dni liczonym od dnia doręczenia wezwania, co miało miejsce 16 kwietnia 2013 r. Na koniec należy zauważyć, że podnoszona przez skarżącego możliwość przeprowadzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli prawidłowości zarządzenia w zakresie wezwania w przedmiocie brakujących odpisów skargi pojawi się dopiero na etapie rozpatrywania ewentualnej skargi kasacyjnej w przypadku wydania postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi w tym zakresie.