II SA/Wr 261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę odcinka drogi wraz z infrastrukturą techniczną oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W., po wznowieniu postępowania administracyjnego z wniosku K.M., odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę odcinka drogi [...] (ul. I.) i drogi [...] we W. wraz z infrastrukturą techniczną (sieć wodociągowa, kanalizacja deszczowa i sanitarna, oświetlenie drogowe) wydanej dla [...] D.Sp. z o.o. O. S.K.A. we W. (przeniesionej decyzją z dnia [...]r. na [...] D.Sp. z o.o. Z. Sp.K. we W.) z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1pkt 4 k.p.a. W sprawie udzielonego pozwolenia na budowę decyzją nr [...], inwestycja obejmowała budowę odcinka drogi [...] i drogi [...] we W. wraz z infrastrukturą techniczną i obejmowała działki nr [...], [...], [...], [...], [...], AM-[...] i nr [...], [...], [...], AM-[...]. Obszar oddziaływania obiektu według organu obejmował wyłącznie powyższe nieruchomości, nie powodując ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Oddziaływanie nie wykracza poza działki podane we wniosku o pozwolenie na budowę oraz ujęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym i obszar ten ogranicza się do nieruchomości, na których inwestycja ma być realizowana. Właścicielem powyższych nieruchomości jest Gmina W. – Prezydent W. reprezentowany przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W. Decyzja nie obejmuje do wykonania żadnych robót budowlanych na działce przyległej nr [...] stanowiącej własność K. M., co oznacza, że nie powinna spowodować naruszenia warunków korzystania z w/w działki podczas realizacji przedmiotowej inwestycji oraz w zagospodarowaniu tejże działki. W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniu zgłoszono następujące zarzuty: 1. naruszenie art. 10 k.p.a., które polegało na tym, że organ I instancji przez wydaniem decyzji nie wezwał skarżącej do zapoznania się z aktami sprawy, czym pozbawił stronę czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, 2. naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane przez uznanie, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], AM-[...] obręb W., będąca własnością skarżącej, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, choć z materiału dowodowego wynika, że działka znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji, co potwierdza m.in. decyzja środowiskowa z dnia [...] r. Prezydenta W., decyzja z dnia [...] r. Prezydenta W. ograniczająca sposób korzystania z części nieruchomości (obecnie przez działkę skarżącej przebiega część infrastruktury technicznej (kanalizacja sanitarna i deszczowa oraz sieć wodociągowa), 3. naruszenie art. 77 § 1 i art.80 w zw. z art. 7 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego, a w konsekwencji brak wyjaśnienia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do rozstrzygnięcia sprzecznego z zasadą prawdy materialnej z pominięciem słusznego interesu obywatela, 4. naruszenie art. 28 w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt.3 Prawo budowlane przez nieuprawnione nieznanie odwołującej za stronę w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania K.M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w dniu [...] r. Prezydent W. decyzja nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz [...] D. Sp. z o.o. O.S.K.A. we W. pozwolenia na budowę odcinka drogi [...] (ul. I.) i drogi [...] we W. wraz z infrastrukturą techniczną (sieć wodociągowa, kanalizacja deszczowa i sanitarna, oświetlenie drogowe). Decyzja stała się ostateczna. W dniu 28 maja 2014 r. do organu I instancji wpłynął wniosek K.M. o wznowienie postępowania w sprawie wydania powyższej decyzji w uwagi na to, że jako właścicielka działki nr [...], AM-[...], przez którą w jej ocenie przebiega planowana inwestycja – nie brała udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent W. odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie, które to rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Wojewodę D. postanowieniem z dnia [...] r. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. (nr [...]), następnie decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r.(nr [...]). Wojewoda D. analizując akta sprawy ustalił, że kwestionowana decyzja z dnia [...] r. (nr [...]) przewidywała realizację inwestycji na działkach o następujących numerach geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] AM-[...] oraz na działkach o numerach [...], [...], [...] AM-[...]. Zakres wniosku inwestora obejmował te same nieruchomości. W granicach powyższych nieruchomości mieścił się również obszar oddziaływania obiektu. Do podobnych wniosków doszedł również organ I instancji we wznowionym postępowaniu. Ponadto w zatwierdzonym powyższą decyzją projekcie zagospodarowania terenu wyraźnie zaznaczono granicę inwestycji – linia przerywaną koloru fioletowego, opisaną w legendzie jako "granica opracowania". Podobnie na str. 41 opisu do projektu zagospodarowania terenu zaznaczono, że zakres projektowy przedłożonego projektu budowlanego obejmuje "sieć kanalizacji sanitarnej od skrzyżowania dróg [...] i [...] do wysokości działki nr [...], AM-[...]". Działka K.M. (nr 7) jest położona przy granicy z działką nr [...] ale wnioskowana inwestycja jej nie objęła. W tych warunkach skarżąca nie mogła również w ocenie Wojewody D., powołać się skutecznie na przepis art. 145 § 1 k.p.a., bowiem nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) Prawa budowlanego. Mając na uwadze wskazane przepisy, w szczególności określające obszar oddziaływania obiektu, w omawianym przypadku nie istnieją przepisy, które określałyby ograniczenia, związane z obiektem przedmiotowej sieci, położonej na działkach podlegających zainwestowaniu. Wojewoda D. odniósł się również do zarzutu odwołania odnośnie pisma inwestora (z dnia [...] r.) załączonego do odwołania, iż na podstawie decyzji Wojewody D. dnia [...] r. (znak: [...]) o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nr [...] zrealizował wymienione w niej roboty, stwierdzając, że realizacja odcinka sieci sanitarnej na działce nr [...] powinna nastąpić po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę w tym zakresie. Tak więc dopiero takie rozstrzygnięcie K. M., jako właściciel nieruchomości nr [...] mogłaby kwestionować. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. nie znajduje, w ocenie organu odwoławczego, uzasadnienia w aktach sprawy. Po otrzymaniu postanowienia Wojewody D. (z [...] r.), organ I instancji wysłał postanowienie z dnia [...] r. (nr [...]) o wznowieniu postępowania do skarżącej, a ponieważ organ ten ustalił, że nie jest ona stroną postępowania, odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji. Nie jest słuszny również zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 k,.p.a., skoro słusznie w ocenie Wojewody, organ I instancji stwierdził po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, że K.M. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. (nr [...]), K.M. zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez odmowę uznania skarżącej za stronę postępowania w sytuacji, gdy działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę, gdyż działka skarżącej nr [...] znajduje się przy granicy z działką nr [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie i ocenę materiału dowodowego, 3. niezgodne z obowiązującymi przepisami ustalenie stron postępowania, ze względu na niewłaściwe określenie obszaru oddziaływania inwestycji (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bub.), 4. nie zapewnieniu wszystkim stronom, w tym skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.). 5. kwestionowana inwestycja ograniczy skarżącej swobodne dysponowanie swoją nieruchomością. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśnia, że organ powinien był umiejscowić jej działkę nr [...] w obszarze oddziaływania inwestycji, ponieważ graniczy ona z działką nr [...], na której inwestor planował inwestycję. Inwestor bowiem zamierzał też przez działkę nr [...] prowadzić roboty budowlane, co ostatecznie zrealizował w oparciu o decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. (znak: [...]) o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości nr [...] (wykonanie sieci sanitarnej). Realizowana inwestycja będzie stanowiła znaczne ograniczenia dla przyszłej inwestycji skarżącej i to w istotny sposób, jak choćby zachowania odpowiednich odległości budynku od istniejących urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. To, że obecnie na nieruchomości skarżącej nie prowadzona jest żadna inwestycja, to nie można wykluczyć, że w przyszłości nie będzie realizowana. W tej sytuacji twierdzenie organu, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone żądne przepisy prawa nie może się ostać. Ponadto organ nie wyznaczył samodzielnie obszaru oddziaływania lecz poprzestał na ustaleniach inwestora, nie korygując ich. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, to wszystkie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności są to przepisy dotyczące wzajemnego sytuowania różnych obiektów budowlanych zawarte w rozporządzeniach dla różnego rodzaju inwestycji. Tak więc to te przepisy powinny zostać przeanalizowane przez organ, bowiem w ocenie skarżącej one właśnie decydują o uznaniu bądź nie uznaniu określonego podmiotu za stronę postępowania. To na organie ciążą obowiązki ustalenia konkretnego przepisu mającego zastosowanie do sytuacji skarżącej. Organy obu instancji nie dokonały analizy przepisów odrębnych decydujących o zakresie obszaru oddziaływania inwestycji lecz obowiązek ten scedowały na skarżącą. W ocenie skarżącej organy nie dokonały rzetelnej i wszechstronnej oceny uwarunkowań prawnych planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podkreślając przy tym, że w omawianym przypadku nie istnieją przepisy, które określałyby ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, związane z obiektem przedmiotowej sieci. Skarżąca nie wskazała natomiast w skardze, jaki konkretnie przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. miałby zostać naruszony. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. Gen. St.G.-R. od granicy miasta do ul. T., uchwalony uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...], w którym zawarto ustalenia dotyczące obowiązujących linii zabudowy a inwestycja objęta decyzją podstawową z dnia [...] r. (nr [...]) jest zgodna z powyższymi ustaleniami. Pisma procesowe w niniejszej sprawie - o identycznej treści - złożyli uczestnicy postępowania, tj. W[...]Sp. z o.o. O.sp. k. z/s we W. i W[...] Sp. z o.o. Z. Sp. k. z/s we W. Uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej wyjaśniono, że pomimo iż działka nr [...] stanowiąca własność skarżącej graniczy z działką objętą inwestycja, to inwestycja wymieniona w zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie oddziałuje na działkę sąsiednią. Inwestycja ta nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiadującej bezpośrednio działki skarżącej, a samo położenie nieruchomości w sąsiedztwie działki podlegającej zainwestowaniu, nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Organ ustalił słusznie, że nie istnieją takie odrębne przepisy, które przy uwzględnieniu także projektu budowlanego, w istotny sposób oddziaływałyby na działkę skarżącej, a ona sama nie wykazała swego interesu prawnego w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym – wznowieniowym, co oznacza, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany był zbadać, czy organ właściwie określił granice postępowania rozpoznawczego wznowionego postępowania. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna ( w trybie zwykłym), było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1, oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ ustali, że nie wystąpiła żadna z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. – wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a.). W takiej sytuacji organ nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, tzn. nie może rozpoznać i rozstrzygnąć sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną, nawet w przypadku gdyby stwierdził innego rodzaju wadliwość decyzji to uchylić jej w tym trybie nie może. W niniejszej sprawie wniosek K. M. z dnia [...] r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją P. W. z dnia [...] r. nr [...] oparty został na przesłance wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Zatem prawidłowo organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania w drodze postanowienia. Przystępując następnie do badania wystąpienia przesłanki wskazanej przez stronę postępowania nadzwyczajnego, tj. braku jej udziału w postępowaniu "zwykłym" bez własnej winy, organ słusznie skoncentrował się – co było istotne w niniejszej sprawie - na przeanalizowaniu prawidłowości określenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji, gdyż jego wynik rzutował bezpośrednio na prawidłowe ustalenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zawarta jest legalna definicja pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu". Celem wprowadzenia z dniem 11 lipca 2003 r. powyższej regulacji było doprowadzenie do ograniczenia liczby podmiotów biorących udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, a w rezultacie uproszczenie tego postępowania i jego przyspieszenie. Zgodnie z powołaną definicją "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Oznacza to, że organ powinien dokonać analizy przepisów odrębnych, które wprowadzają powołane w definicji ograniczenia i na bazie zidentyfikowania takich przepisów (najczęściej są to określone zakazy, nakazy), musi wyznaczyć teren w otoczeniu obiektu, chyba że z analizy wynika brak jakichkolwiek istotnych ograniczeń. Przedmiotem inwestycji jest budowa odcinka drogi [...] i [...], wraz z infrastrukturą techniczną, zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] – AM-[...] oraz nr [...], [...], [...] –AM-[...] obręb W., zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. gen. S. G.-R., od granicy miasta do ul. T. w obrębie W. we W. ( uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r). Opisany fragment dróg, wytyczony zgodnie z zapisem w m.p.z.p., jest tylko częścią komunikacji drogowej i technicznej na obszarze W. Przedmiotowe odcinki dróg służyć mają obsłudze komunikacyjnej działek budowlanych. Jak prawidłowo ustalił organ, zakres projektowy inwestycji leży w całości na ww. działkach do wysokości działki skarżącej nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że granica opracowania pokrywa się w całości z granicą ww. działek, a które to działki zostały wymienione we wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. Wśród tych działek nie ma działki skarżącej. Z m.p.z.p. wynika, że na styku działki nr [...] i części działki nr [...] – w głąb działki nr [...] ma przebiegać dalszy odcinek drogi [...]. Po obu stronach planowanej drogi [...] w m.p.z.p. zaznaczone są obowiązujące linie zabudowy (również na działce nr [...]). Oznacza to, że w przyszłym pasie drogowym i przylegającym do niego terenie (aż do wyznaczonej w planie miejscowym linii zabudowy) jest wykluczona jakakolwiek zabudowa, w tym również mieszkaniowa. Natomiast lokalizacja drogi [...] (ul.I.) znajduje się w dalekiej odległości od działki nr [...]. W tych okolicznościach prawidłowo organy ustaliły, że obszar oddziaływania obiektu (przedmiotowego odcinka drogi wraz z infrastrukturą techniczną ) ogranicza się do działek wskazanych we wniosku o pozwolenie na budowę. Jak podały organy, na podstawie przeprowadzonej analizy przepisów odrębnych ustaliły, że dla tej inwestycji nie występują takie przepisy powszechnie obowiązujące, które wprowadzałyby związane z tym obiektem (drogami wraz z sieciami) ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Do słusznych zatem wniosków doszły organy obu instancji, że oddziaływanie tejże inwestycji nie wykracza poza działki wymienione we wniosku o pozwolenie na budowę i projekcie budowlanym. Decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony nią projekt budowlany nie przewidują także żadnych prac na działce nr [...]. Organ ustalił, że na dzień wydania pozwolenia na budowę, działki objęte inwestycją stanowiły własność Gminy W. Skoro organy nie stwierdziły wpływu planowanej inwestycji na działkę nr [...] w sposób ograniczający możliwość jej zagospodarowania w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to prawidłowo przyjęły, że skarżąca K. M. nie mogła mieć przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę opisanej na wstępie inwestycji. To zaś oznacza, że we wznowionym postępowaniu nie potwierdziła się przyczyna wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem skarżąca nie mogą posiadać przymiotu strony, gdyż jej działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji (wymienionego odcinka dróg wraz z infrastrukturą techniczną umiejscowioną w pasie drogowym). W tym miejscu należy wyraźnie podkreślić, że zarzuty skargi wychodzą poza zakres przedmiotu postępowania objętego decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. i dotyczą sytuacji, o której nie rozstrzyga decyzja nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. Skarżąca kwestionuje bowiem w swoich zarzutach wykonanie robót na jej działce (wykonanie odcinka sieci kanalizacji sanitarnej), w oparciu o inną decyzję wydaną przez Wojewodę D. z dnia [...] r. (nr [...]) na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w sprawie ograniczonego sposobu użytkowania działki nr [...]. Organ odwoławczy właściwie wyjaśnił tą kwestię w zaskarżonej decyzji, że na takie roboty niezbędna była odrębna decyzja o pozwoleniu na budowę, który to przedmiot i czynności z tym związane nie były objęte kwestionowaną obecnie decyzją nr [...]. Na rozprawie przed Sądem skarżąca wyjaśniła, że w związku z treścią planu miejscowego i zamiarem budowy drogi [...] oczekiwała od inwestora wykupienia jej działki pod realizację inwestycji, co jednakże nie nastąpiło, dlatego do czasu uregulowania tej kwestii jest przeciwna wszelkim robotom na jej działce. Powyższe wyjaśnienia skarżącej, również w ocenie Sądu, dotyczą wykonania robót na jej działce nr [...] innych niż te, których dotyczy decyzja z dnia [...] r.(nr [...]). Dlatego też w obecnie kontrolowanym przez Sąd postępowaniu nadzwyczajnym, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa przez orzekające organy administracyjne obu instancji. Skarżąca kwestionując skarżoną decyzję w treści skargi powołała inną argumentację niż na rozprawie przed Sądem, a mianowicie, że "realizowana inwestycja będzie stanowiła znaczne ograniczenia dla przyszłej inwestycji skarżącej i to w istotny sposób, jak chociażby zachowania odpowiednich odległości budynku od istniejących urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. To, że obecnie na nieruchomości skarżącej nie prowadzona jest żadna inwestycja, to nie można wykluczyć, że w przyszłości nie będzie realizowana."(str. 3 skargi). Na ten zarzut odniósł się już powyżej Sąd, wskazując że w m.p.z.p. wyznaczona została droga publiczna [...], w pasie której ( aż do obowiązującej linii zabudowy) nie jest możliwa lokalizacja żadnych obiektów niezwiązanych z drogą. Taki jest bowiem stan prawny określony obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. W tych okolicznościach nie są słuszne w całości zarzuty skargi. Stwierdzając bowiem, że skarżącej w postępowaniu o pozwolenie na budowę (decyzja nr [...]) nie przysługiwał przymiot strony, słusznie organy zakończyły postępowanie wznowieniowe na tym etapie postępowania, wydając decyzję o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.