II SA/Wr 262/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 16 lutego 2026 r. nr SKO.SB/44/13/26 w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. R. F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 16 lutego 2026 r. nr SKO.SB/44/13/26 w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) lub postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.) Zaskarżone w tej sprawie postanowienie Kolegium nie należy do żadnego z tych aktów. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Na zaskarżone postanowienie w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione nie przysługuje stronie zażalenie. Zaskarżonego postanowienia nie można również uznać za kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty. Jest to rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłości organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 bądź pkt 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Po 454/26, WSA w Warszawie z 3 października 2924 r. IV SA/Wa 1337/24). Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a., zasadnym było odrzucenie wywiedzionej na nie skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. Rozstrzygniecie zaś zawarte w pkt II znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd z urzędu do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.