II SA/Wr 264/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2005r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie Zespołu Szkół Mechanicznych przy ul. S. [...] w Ś. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ś. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie Zespołu Szkół Mechanicznych przy ul. S. [...] w Ś., obejmującej nadbudowę komina konstrukcją kratową o wysokości 25 m i montaż anten na wysokości od 23 do 25 m nad kominem oraz wykonanie urządzeń towarzyszących. W decyzji zawarto szczególne wymagania dotyczące wyglądu nadbudowy komina, przedstawiono warunki ochrony środowiska wynikające z postanowień Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we W. i Starosty Powiatu Ś. oraz treści oceny oddziaływania na środowisko. W zakresie ochrony interesów osób trzecich powołano treść art. 5 ust. 2 pkt 3 prawa budowlanego oraz zalecono, aby "zgodnie z wniesionymi uwagami przez Spółdzielnię Mieszkaniową inwestor dołożył starań w zakresie zapoznania bezpośrednio zainteresowanych stron z charakterem inwestycji i uzyskał wstępna akceptację stron". Według uzasadnienia decyzji, w toku rozprawy administracyjnej pełnomocnik Spółdzielni zapowiedział przedłożenie do końca września [...]r. opinii specjalistycznej dot. oddziaływania stacji bazowych na środowisko, jednak opracowania tego nie dołączył. Organ odwoławczy uchylił jednak decyzję uwzględniającą wniosek inwestora z zaleceniem uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. W toku ponownego rozpoznania uzupełniono materiał sprawy o Ocenę oddziaływania na środowisko i nowe uzgodnienia. W wyniku zażalenia Spółdzielni na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zostało ono utrzymane w mocy. Z postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego wynikało, że pole elektromagnetyczne występować ma w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi. Spółdzielnia postulowała zawarcie w decyzji warunku, aby w razie nakładania się pól elektromagnetycznych w projekcie budowlanym przewidzieć taką analizę oraz zachować warunek nieprzekroczenia normatywnego poziomu. Podkreślała, że mieszkańcy sprzeciwiają się lokalizacji stacji jako oddziaływującej niekorzystnie na ich zdrowie i samopoczucie oraz obniżającej wartość rynkową ich lokali. Wskazała, że stacje powinny być lokalizowane poza obszarem zabudowy mieszkaniowej. W końcu Spółdzielnia wniosła o zobowiązanie inwestora do zapoznania stron z charakterem inwestycji i uzyskania ich wstępnej akceptacji. Organ uwzględnił dodatkowo ten ostatni postulat, zaś pozostałe zostały już zawarte w projekcie decyzji doręczonym Spółdzielni w celu zgłoszenia uwag. Organ wskazał, że najbliższe mieszkania położone są w odległości 200 m od planowanej stacji i nic nie potwierdza zagrożenia jej niekorzystnego oddziaływania na środowisko, zaś przede wszystkim inwestycja jest zgodna z planem miejscowym i przepisami prawa. Pismem z dnia [...]r. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż po uprawomocnieniu się powyższej decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz nowe dowody nie istniejące w dniu wydania decyzji. Jako dowód wskazała ekspertyzę geobiologiczną. Spółdzielnia podała ponadto, że nasilają się protesty mieszkańców przeciwko budowie stacji, gdyż organ nie przestrzegał ustawy z dnia 9.11.2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływana na środowisko (Dz. U. Nr 109). Do wniosku dołączyła wspomnianą ekspertyzę geobiologiczną z dnia [...]r. na temat rozkładu przestrzennego pól magnetycznych niskich częstotliwości w rejonie stacji bazowej telefonii komórkowej A w Ś. przy ul. P., opracowaną na zlecenie Urzędu Miejskiego w Ś.. Ekspertyza zawiera krytykę norm ochronnych obowiązujących w Polsce, opisuje stan kumulowania się niekorzystnego oddziaływania pól magnetycznych z różnych źródeł oraz przedstawia metody ochrony budynków mieszkalnych przed tymi niekorzystnymi oddziaływaniami. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podkreślił aktywny udział skarżącego w postępowaniu zwykłym i niewniesienie odwołania. Dołączona ekspertyza dotyczy innej stacji bazowej. Powołane we wniosku przepisy nie stosowały się w postępowaniu wszczętym w dniu [...]r. Decyzją z dnia [...]r. decyzja powyższa została uchylona przez organ odwoławczy, który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając dokonanie oceny istnienia twierdzonej podstawy wznowienia po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia opisanej na wstępie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, przytaczając podobną do poprzedniej argumentację na temat bezzasadności wniosku. W odwołaniu skarżący nadal zarzucał, że powołany nowy dowód nie istniał w dacie wydania decyzji i dalej twierdził o powinności stosowania w tym postępowaniu ustawy z dnia 9.11.2000r. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą wznowienia mogło być ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji. Tymczasem skarżący sam wielokrotnie podkreślał, że powołana ekspertyza nie istniała w dacie wydania decyzji. Ekspertyza ta nie dotyczy przedmiotu postępowania. Zarzut niedopuszczenia do postępowania obywateli i organizacji ekologicznych wchodził w zakres podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., badanej jedynie na wniosek. Pozostałe zarzuty odwołania również nie dotyczyły przyczyn wznowienia postępowania. W skardze do sądu administracyjnego skarżący ponownie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez pominiecie nowego dowodu nie istniejącego w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem, naruszenie art. 63 ustawy z dnia 9.11.2000r. przez uniemożliwienie udziału obywateli i organizacji ekologicznych oraz naruszenie przepisów postępowania przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że wniósł skargę pod wpływem zbiorczych protestów mieszkańców, zgłaszających obawy zagrożenia zdrowia i życia po zrealizowaniu inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawy wznowienia postępowania wymienia przepis art. 145 § 1 k.p.a. Z przyczyn wznowienia nie mogła być w nin. sprawie badana podstawa z art. 145 § 1 pkt 4 (brak udziału strony) z uwagi na brak żądania pominiętej strony (art. 147 k.p.a.), zresztą przez skarżącego nawet nie oznaczonej, jak też nie mogły być przez organ badane przyczyny nie wymienione w ustawie, chociaż wskazane przez skarżącego jako jego zdaniem istotne w sprawie. Zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności faktyczne lub dowody powinny być istotne dla sprawy oraz powinny istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tymczasem skarżący wielokrotnie podkreślał, że oferowany przez niego nowy dowód nie istniał w tym dniu. Było to twierdzenie prawdziwe. Skarżący nie wyjaśnił ponadto, dlaczego w jego ocenie nowa opinia biegłych, nie dotycząca zamierzenia inwestora i zwracająca uwagę na znaczenie zbiegu różnych źródeł oddziaływań elektromagnetycznych na mieszkania współczesnego miasta, mogła mieć w ogóle wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Opinia ta kwestionowała stan prawny w zakresie ochrony środowiska przed takimi oddziaływaniami z uwagi na brak odpowiednich norm oraz pomijanie zagadnienia współwystępowania źródeł zagrożeń. Ta nowa ocena znanych organowi, bowiem podnoszonych w toku postępowania zwykłego przez skarżącego okoliczności faktycznych, połączona z krytyką obowiązującego prawa, w żaden sposób nie mogła chociażby teoretycznie wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy w tym postępowaniu, nawet gdyby istniała w dniu wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające Dz. U. nr 153, poz.1 271), orzeczono jak na wstępie. KK/4.07.05