II SA/Wr 264/18

Dnia 28 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. H.S.[...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi wywiedzionej przez W. M. przy ul. H.S.[...] we W.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej - DWINB) z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej - PINB) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Wniesienie skargi nastąpiło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że PINB dla miasta W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy H. S. [...] we W.usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu, poprzez: 1. skucie uszkodzonych tynków z elewacji tylnej i balkonów, które utraciły przyczepność do murów i płyty balkonowej, 2. wykonanie zabezpieczenia płyt balkonowych za pomocą deskowania pełnego wspornikowego wraz z siatkami ochronnymi, 3. podstemplowanie uszkodzonego nadproża w obrębie klatki schodowej na elewacji tylnej, 4. podstemplowanie zarysowanego i spękanego stropu odcinkowego w piwnicy, 5. wymianę (naprawę) wyeksploatowanych okładzin stalowych konstrukcji stopnic biegów schodowych, spoczników i podestów klatki schodowej, 6. naprawę uszkodzonej podłogi na poddaszu oraz wykonanie nowego deskowania w miejscach występujących uszkodzeń, 7. naprawę stalowych belek stropowych nad piwnicą (wymiana, wzmocnienie lub oczyszczenie i zabezpieczenie antykorozyjne - w zależności od stopnia zużycia), 8. naprawę (wzmocnienie) płyty sklepienia odcinkowego stropu w pomieszczeniu piwnicy (pom. nr 8, rys. nr 2) - celem przywrócenia ciągłości, 9. naprawę uszkodzonego stropu strychowego oraz stropów drewnianych międzypiętrowych (wymiana zniszczonych i wzmocnienie uszkodzonych drewnianych belek stropowych), 10. usunięcie występujących nieszczelności i przecieków w pokryciu dachowym, 11. wymianę wyeksploatowanej instalacji wodno-kanalizacyjnej, 12. osuszenie fundamentów i ścian budynku oraz wykonanie izolacji przeciwwodnej ścian i fundamentów, a następnie po wcześniejszym uzgodnieniu z Miejskim Konserwatorem Zabytków: 13. uzupełnienie ubytków cegieł i spoinowania oraz naprawę murów, nadproży i gzymsów w obszarze występujących spękań i zarysowań, 14. odtworzenie wypraw tynkarskich i powłok malarskich z zachowaniem pierwotnej faktury tynków i kompozycji elewacji frontowej, 15. naprawę uszkodzonych stopni schodów zewnętrznych prowadzących do budynku, 16. wykonanie remontu balkonów na elewacji frontowej budynku poprzez wymianę lub wzmocnienie belek stalowych stanowiących konstrukcję balkonów (w zależności od ich stanu technicznego ustalonego podczas remontu), wymianę płyt żelbetowych wraz z systemem izolacji poziomej, wymianę obróbek blacharskich oraz udrożnienie i uszczelnienie przejść odprowadzających wody opadowe z balkonów, wraz z wymianą skorodowanych i niedrożnych rur spustowych; 17. wymianę nieszczelnej i wyeksploatowanej stolarki okiennej w obrębie pomieszczeń piwnicy z zachowaniem pierwotnych wymiarów, W sentencji decyzji zawarto zapis dotyczący wykonania obowiązków w terminie do 31 grudnia 2014 r. w zakresie punktów 1-6, do 31 grudnia 2015 r. w zakresie punktów 7-12,15,16 i do 31 marca 2016 r. w zakresie punktów 13,14,17. Z kolei w zakresie punktów 1-6 decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek wniosku Wspólnoty PINB dla miasta W. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] r. nr [...] w zakresie terminu wykonania nałożonych obowiązków i wyznaczył termin wykonania obowiązków wyszczególnionych w pkt 11, 12, 15, 16 na termin do dnia 31 grudnia 2016 r. i obowiązków wyszczególnionych w pkt 14 i 17 na termin do dnia 31 marca 2017 r. Kolejny wniosek Wspólnoty dotyczący zmiany realizacji ostatecznej decyzji w zakresie terminu spowodował wydanie przez PINB decyzji z dnia [...] r. nr [...]zmieniającej ostateczną decyzję z dnia [...] r. nr [...] poprzez wyznaczenie nowego terminu wykonania obowiązków wskazanych w pkt 12, 14, 16 i 17 do dnia 30 czerwca 2017 r., zaś co do obowiązków wymienionych w pkt 11 i 15 podano, iż pozostaje on niezmieniony tj. do dnia 31 grudnia 2016 r.. W aktach administracyjnych zalega protokół kontroli z dnia [...]r. nr [...], w którym na okoliczność kontroli przedmiotowej nieruchomości odnotowano, że stan faktyczny nie uległ zmianie w stosunku do ustaleń poczynionych w dniu [...] r., w dalszym ciągu nie wykonano decyzji PINB w zakresie pkt 11, 12, 14, 15, 16 i 17. Wobec kolejnego wniosku Wspólnoty PINB dla miasta W. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 155 oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej k.p.a.) w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1332. ze zm.: dalej Prawo budowlane) odmówił zmiany ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. H. S. [...] we W.usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego, zmienionej decyzją z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] r. nr [...]- w zakresie terminu wykonania nałożonych nią obowiązków określonych w pkt 11, 12, 14, 16 i 17 sentencji decyzji, na termin do dnia [...] r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji omówił instytucję zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym i zwracając uwagę na nadzwyczajny charakter procedowania w trybie wskazanego przepisu. Dodatkowo zasygnalizowano przesłankę interesu społecznego lub słusznego interesu strony, istotną z punktu widzenia możliwości zmiany ostatecznej decyzji. Oceniając rozpoznawaną sprawę organ uznał, że wnioskowana zmiana ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] r. nie jest możliwa, ponieważ stała by ona w sprzeczności z interesem społecznym, jak również słusznym interesem strony. Wyjaśniono przy tym, że termin wykonania obowiązku wskazany przez wnioskodawcę jest zbyt długi zaś od chwili wydania decyzji minęły już 3 lata. Okres ten oceniono jako dostateczny na zabezpieczenie zaplecza technicznego i finansowego na realizację wszystkich obowiązków. Ponadto termin wykonania obowiązków określonych w pkt 11, 12, 14, 16 i 17 był już dwukrotnie zmieniany na wniosek zobowiązanego, a od czasu ostatniej zmiany, dokonanej decyzją nr [...] stan zaawansowania wykonywanych robót nie uległ zmianie. Według PINB w interesie społecznym, jak również w słusznym interesie strony leży jak najszybsze usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego obiektu. To właściciel i zarządca obiektu budowlanego ponoszą odpowiedzialność za jego stan techniczny, nie tylko z administracyjnoprawnego punktu widzenia. Organ wyraził pogląd o zrozumieniu okoliczności podnoszonych we wniosku tj. konieczność zgromadzenia środków finansowych na realizacje nałożonego obowiązku, jednakże jego zdaniem okoliczność ta nie wypełnia przesłanki zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem strony, której zaistnienie jest niezbędne dla zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej. Nadto brak zobiektywizowanych przesłanek uzasadniających wzgląd na interes społeczny i słuszny interes strony uznano za okoliczność przemawiającą za odmową zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie godząc się z wydaną decyzją oprotestowano ją odwołaniem, w którym poinformowano, że W. M. nie uchyla się od wykonania nakazu określonego w ostatecznej decyzji PINB nr [...], wykonano szereg remontów w celu wyeliminowania zagrożenia jakie istniało na budynku, a do wykonania pozostało niewiele z obowiązków opisanych w pkt 11, 12, 14, 16 i 17 decyzji. W.M. podjęła czynności zmierzające do wyeliminowania bezpośredniego zagrożenia istniejącego na budynku, zaś aktualnie trwają rozmowy z firmą wykonawczą, która ma przeprowadzić remont określony w uchwale nr [...]. Planowany termin rozpoczęcia robót przewiduje się jeszcze w bieżącym roku kalendarzowym. W dniu [...] r. DWINB wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W treści rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego wymieniono decyzję nakazującą Wspólnocie wykonanie określonych obowiązków oraz opisano wydane rozstrzygnięcia dotyczące zmiany terminu realizacji ostatecznej decyzji. Odnosząc się do stanu faktycznego i prawnego sprawy organ II instancji opisał przesłanki umożliwiające zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. związane z koniecznością zaistnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony determinujących możliwość modyfikacji ukształtowanego decyzją stosunku administracyjnego. Oceniając wydane w toku postępowania pierwszoinstacyjnego rozstrzygnięcie DWINB uznał za słuszne stwierdzenie organu I instancji, iż wnioskowana zmiana ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] zmienionej decyzją z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] r. nr [...] nie jest możliwa, z uwagi na fakt, iż stałaby ona w sprzeczności z interesem społecznym, jak i słusznym interesem strony. Podkreślono, iż od chwili wydania przez PINB dla miasta W. decyzji nr [...] minęły już 3 lata, a zatem dostatecznie dużo czasu na zabezpieczenie zaplecza technicznego i finansowego na realizację wszystkich obowiązków określonych w pkt 11,12,14,15,16 i 17 sentencji decyzji. Co więcej organ I instancji na wniosek zobowiązanego dwukrotnie już zmieniał termin wykonania powyższych obowiązków. Finalnie organ odwoławczy przyjął, że ponowna zmiana decyzji w zakresie wykonania obowiązków określonych w pkt 11, 12, 14, 15,16 i 17 godziłaby w słuszny interes społeczny oraz interes strony, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej przez W.M. przy ul. H. S.[...] we W.reprezentowaną przez P[...]Sp. z o.o. z siedzibą we W.zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji za zasądzeniem od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 155 k.p.a.. W obszernym uzasadnieniu skargi motywowano dostrzeżone przez autora skargi nieprawidłowości szeroko opisując postawę Wspólnoty, która zrealizowała już szereg nałożonych na nią ostateczną decyzją obowiązków. Nadmieniono, że podjęta została stosowana uchwała remontowa, prowadzone są rozmowy z generalnym wykonawcą remontu. Argumentacja skargi objęła także wątki dotyczące pory roku uniemożliwiającej wykonanie niektórych robót, a także długotrwałości procesu związanego z wyłonieniem najkorzystniejszej oferty na remont budynku i ograniczonych środków finansowych. Nie zgodzono się także z rozumieniem przez orzekające w sprawie organy pojęć interesu społecznego i słusznego interesu strony przeciwstawiając temu stanowisku twierdzenia związane z faktem, że remont budynku jest zrealizowany w znacznym zakresie zaś zmiana terminu wykonania niektórych robót potwierdza przesłankę słusznego interesu strony, który na dodatek jest tożsamy z interesem społecznym w przedmiotowej sprawie. Pośród twierdzeń skargi zasygnalizowano również nieodniesienie się przez organ odwoławczy do okoliczności faktycznych uzasadniających zmianę ostatecznej decyzji oraz ograniczenie się przezeń wyłącznie do skontrolowania legalności decyzji organu I instancji i zaniechanie rozpoznania sprawy w świetle przesłanek do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że nie znalazł podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wnioski i zarzuty w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Oceniając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jak i treść zapadłych rozstrzygnięć prowadzą do wniosku, iż organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem skarżonej decyzji, prowadząca w istocie do pojęcia innego rozstrzygnięcia, uzasadniałaby jej eliminację przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z podstawowych warunków, jak wynika z konstrukcji przepisu, jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy, który stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku. Przywołany przepis stanowił podstawę do wydania przez PINB decyzji z dnia [...] r., nr [...], której zmiany w zakresie określonego w niej terminu wykonania nałożonych obowiązków domaga się skarżąca W. M. Nie bez znaczenia dla oceny całości stanu faktycznego pozostaje to, że skarżąca W. skutecznie wnioskowała o zmianę wskazanej decyzji w zakresie zmiany terminu realizacji ciążących na niej mocą wydanego przez organ nadzoru budowlanego nakazu, czego przejawem są decyzje PINB dla miasta W.z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...]. W kontekście poczynionych wyżej uwag, w pierwszym rzędzie należało zatem poddać ocenie, czy w ogóle dopuszczalna jest zmiana ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przy zastosowaniu przepisu art. 155 k.p.a.. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalna zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko bowiem w obszarze owego "luzu decyzyjnego", wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870). W związku z powyższym stwierdzić należy, że co do zasady, decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje bowiem usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku, co oznacza, że ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy nie można jednak pominąć, że skarżąca wnioskuje o zmianę decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego (a więc decyzji związanej) jedynie w zakresie zmiany terminu wykonania nałożonych obowiązków. Okoliczność ta wymaga odrębnego rozważania, gdyż o ile sama decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, to zdaniem Sądu, termin określony w tej decyzji ustalany jest przez organ na zasadzie uznania. To pozwala zaś przyjąć, że zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w części dotyczącej tych obowiązków jest niedopuszczalna, jednak istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania. Akceptacja powyższego stwierdzenia nie oznacza jednak, że zmiana terminu wykonania obowiązków dopuszczalna jest w każdym przypadku. W ocenie Sądu zmiana ostatecznej decyzji w zakresie wyznaczonego terminu jest możliwa o ile termin ten jeszcze nie upłynął. Nie ma natomiast podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji gdy wcześniej wyznaczony termin już wyekspirował (upłynął). W tym względzie Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji gdy upłynął termin do wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w oparciu o powołany przepis art. 66 Prawa budowlanego, zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. nie można już dokonać (por. NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1800/13, CBOSA, nsa.gov.pl). Zatem uznać należy, że skarżąca W. mogła dochodzić zmiany decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] r. co do terminu wykonania nałożonych nią obowiązków do czasu upływu rzeczonego terminu, czyli do dnia [...]r.. Należy zaznaczyć, że w obrocie prawnym funkcjonują decyzje PINB dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...], którą po raz pierwszy zmieniono decyzję z dnia [...] r. nr [...] r. w zakresie terminu realizacji obowiązków i decyzją z dnia [...]r. nr [...], którą w trybie art. 155 k.p.a. wyznaczono nowy termin do dnia [...] r.. W badanej sprawie zobowiązana W. nie tylko nie dotrzymała terminu wyznaczonego jej pierwotnie w decyzji nr [...], ale i terminów zmienionych przez organ na jej wniosek. Ostatecznie wniosek o kolejną zmianę W. złożyła pismem z dnia [...] r., czyli już po upływie zakreślonego jej terminu tj. po dniu [...] r.. W tych okolicznościach kolejna już zmiana terminu wykonania obowiązków, prowadząca w istocie od jego radykalnej zmiany, spowodowałoby niezgodne z prawem przedłużanie i sankcjonowanie stanu pozostawania budynku w złym stanie technicznym przez następny okres czasu od daty nałożenia obowiązku usunięcia takiego stanu. To z kolei pozostawałoby w sprzeczności z istotą decyzji nakładającej obowiązek przywrócenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego, a jednocześnie z regulującymi tę materię przepisami ustawy Prawo budowlane. W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego odmawiając kolejnej zmiany decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] w zakresie ustalonego w niej terminu wykonania obowiązków, prawidłowo zastosowały przepisy prawa. W zaistniałych okolicznościach Sąd uznał, że zarówno organ I jak i II instancji wydały decyzje odpowiadające prawu. Niezależnie od prezentowanej przez organy argumentacji uzasadniającej odmowę zamiany decyzji ostatecznej w zakresie ustalonego w niej terminu wykonania obowiązków, uznać należy, że nie mogły one uwzględnić wniosku strony o zmianę tego terminu, w oparciu o art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu który już wyekspirował. W świetle powyższych ustaleń, zarzuty podniesione w skardze należy uznać za bezzasadne i nie mające wpływu na prawidłowość podjętego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od faktu wykonania przez W.części obowiązków działania podjęte obecnie przez W. w kierunku zmiany terminu wykonania obowiązku są zdecydowanie spóźnione. W świetle powyższych rozważań nie może mieć też wpływu na treść rozstrzygnięcia to, że proces związany z wyłonieniem wykonawcy jest długotrwały, zaś zimowa pora roku i ograniczone zasoby finansowe są zagadnieniami, które leżą poza zakresem decyzyjności strony. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika przecież, że pomiędzy wydaniem w 2014 r. decyzji nakazowej, a kolejnym wnioskiem o zmianę terminu z sierpnia 2017 r. upłynęła już niejedna ,,pora zimowa" czy można było na przestrzeni tak długiego czasokresu niejednokrotnie nawet prowadzić nawet długotrwałe czynności związane z wyłonieniem wykonawcy robót. Zaakcentować także trzeba, że zagadnienia dotyczące sfery finansowej wykonania nakazu pozostają bez znaczenia dla organu nadzoru budowlanego, nawet w sytuacji rozważania zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., gdyż nie można ich weryfikować przez pryzmat interesu społecznego, a nawet słusznego interesu strony, skoro w przypadku nakazu wydanego w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego, ów interes realizował się będzie przez doprowadzenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego i estetycznego oraz eliminację ewentualnych nieprawidłowości czy zagrożeń. Trudno podzielić zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, skoro jak już sygnalizowano, sam wniosek o zmianę decyzji został złożony w chwili, gdy pozytywne jego rozpoznanie przez organ było obiektywnie niemożliwe. Podobnie nie mogą być akceptowane zarzuty skargi, że organ II instancji uchylił się od rozpoznania sprawy w świetle przesłanek do zmiany decyzji i ograniczył się do skontrolowania legalności organu I instancji. Faktem jest, że DWINB w uzasadnieniu decyzji zastosował argumentację podobną do przyjętej przez PINB dla miasta W., jednak wynikało to raczej z jednoznaczności stanu faktycznego sprawy i identyczności stanowisk organów obu instancji. Samo odwołanie skupiające się raczej na już wykonanych robotach i podaniu ,,planowanego" terminu nawet nie wykonania lecz ,,rozpoczęcia" robót ,,jeszcze w tym roku kalendarzowym", a nie wykazaniu jakichkolwiek uchybień oprotestowanej decyzji, nie zawierało zarzutów jakie DWINB musiałby ocenić w toku postępowania odwoławczego. Dostrzegając złożenie wniosku o zmianę terminu zawartego w ostatecznej decyzji, (dwukrotnie zmienionego), już po jego upływie przyjdzie stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu umożliwiającym jego uchylenie na zasadach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.