II SA/Wr 266/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. O. na postanowienie Wójta Gminy N. R. z dnia 23 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem złożonym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 26 maja 2009 r. J. O. zwrócił się z prośbą o wydanie postanowienia – zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego w latach 1970 do 2003 roku w C. [...]. Wraz z pismem skarżący przedłożył wydane przez Wójta Gminy N. R. w dniu 23 kwietnia 2009 r. postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o posiadaniu, prowadzeniu przez J. O. gospodarstwa rolnego położonego w C. [...]. Postanowienie to zwierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie pośredniego trybu wnoszenia przewidzianych przez przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi środków zaskarżenia. Wskazać także trzeba, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił wydane na podstawie art. 219 kpa postanowienie. Na podstawie tego przepisu organ może odmówić wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą. Odmowa taka może nastąpić m.in. wówczas gdy: organ, do którego skierowano żądanie wydania zaświadczenia jest niewłaściwy w tej sprawie, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego, brak przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego; organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia; organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia ze względu na zasób posiadanych danych, lub ze względu na zakaz wynikający z przepisów prawa. Na wydane na podstawie art. 219 kpa postanowienie przysługuje zażalenie o czym organ powinien pouczyć w treści postanowienia. Podkreślić także należy, że do zażalenia na postanowienie w sprawie zaświadczenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zaskarżania zażaleń wydawanych w ramach ogólnego postępowania administracyjnego - art. 141 i 144 kpa. Stosowne zażalenie wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie, do organu wyższego stopnia w terminie 7 dni. Konkludując należy przyjąć, że dopiero na postanowienie organu II instancji, podjęte w wyniku rozpatrzenia zażalenia, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tego też powodu wobec bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz braku wyczerpania przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. i art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.