II SA/Wr 267/01

Sygn. akt 4 II SA/Wr 267/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA del. do WSA Jolanta Sikorska NSA del. do WSA Tadeusz Kuczyński Protokolant: apl. prok. Anna Szymanik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powołując się na art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.), pozbawił skarżącego B. S. przyznanych przez Zarząd Wojewódzki Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w W. uprawnień kombatanckich z tytułu utrwalania władzy ludowej od [...] r. do [...]r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż skarżący w okresie zaliczonym przez ZBoWiD jako działalność kombatancka pełnił służbę w Wojsku Polskim, podczas której nie brał udziału w zwalczaniu Ukraińskiej Powstańczej Armii i grup Wehrwolfu. Zdaniem Kierownika Urzędu z powyższego wynika, że skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej, a takie osoby w myśl art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach pozbawia się uprawnień kombatanckich. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego organ stwierdził, iż zgodnie z treścią powołanego przepisu Kierownik Urzędu nie jest obowiązany do wyjaśniania, czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu działalności określonej w art. 1 ust. 2, art. 2 i art. 4 cytowanej ustawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący polemizując ze stanowiskiem zawartym w powyższej decyzji podniósł w szczególności, że w czasie służby wojskowej brał udział w walkach z UPA. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 i art. 129 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach utrzymał powyższą decyzję w mocy. W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie na podstawie zaświadczenia WKU Ś. z dnia [...]r. potwierdzającego pełnienie służby w LWP od [...] r. do [...]r., w tym od [...]r. do [...]r. w składzie grup operacyjnych wydzielonych z [...] pułku KBW do likwidacji reakcyjnego podziemia. Wskazano przy tym, iż z dołączonego do pisma CAW z dnia [...]r. Nr [...] wykazu jednostek, które w latach powojennych zwalczały ugrupowania zbrojnego podziemia 7 Pułk KBW (gdzie pełnił służbę skarżący) w latach [...]-[...] r. zwalczał AK, WiN, NSZ i bandy rabunkowe. Kierownik Urzędu stwierdził, że z powyższego wynika, iż skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej w ramach służby w LWP pełnionej po [...]r., a w myśl art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach osoby takie pozbawia się uprawnień kombatanckich. Na powyższą decyzję B. S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący stwierdził, iż w swym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wykazał, że w czasie pełnienia służby, którą odbywał w [...]kompaniaa [...] baonie JW [...] brał udział na terenie byłych województw lubelskiego i rzeszowskiego w akcjach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii, a zatem zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 6 i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach powinien zachować uprawnienia kombatanckie. Zarzucił, iż Kierownik Urzędu nie uwzględnił jego argumentacji i nie wziął pod uwagę faktu uczestniczenia w akcjach z grupami Ukraińskiej Powstańczej Armii, o czym zaświadcza chociażby udział jednostki, w której służył w akcjach na terenie południowo-wschodniej Polski, to jest w rejonie objętym działaniami UPA. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.). Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 tej ustawy pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które uzyskały uprawnienia na mocy dotychczasowych przepisów wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze uczestników walk o ustanowienie władzy ludowej lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz art. 4 cytowanej ustawy. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. W myśl art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu. Z treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Weryfikacyjnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w W. z dnia [...]r. wynika, że uznanie okresu działalności kombatanckiej skarżącego nastąpiło z tytułu "utrwalenie władzy ludowej" od [...]r. do [...] r. Podstawą przyznania uprawnień kombatanckich skarżącemu było zaświadczenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w Ś. z dnia [...] r. Nr [...], z którego wynika, że skarżący pełnił służbę wojskową w LWP w okresie od [...]r. do [...]r., przy czym osobiście uczestniczył w "walkach zbrojnych z bandami" w okresie od [...]r. do [...]r. w składzie grup operacyjnych wydzielonych z [...] pułku KBW do likwidacji reakcyjnego podziemia. Z zaświadczenia Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia [...] r. wynika, że żołnierze jednostki wojskowej, w której skarżący odbywał służbę wojskową, to jest [...] Pułku KBW (JW [...]), brali udział w latach [...]-[...] r. w zwalczaniu AK, WiN, NSZ i band rabunkowych. Z dokumentów tych wynika więc, że skarżący nie brał udziału w walkach z UPA lub Wehrwolfem. Organ pozbawiając B.S. uprawnień kombatanckich opierając się na aktach b.ZBoWiD oraz pismach i zaświadczeniach instytucji wojskowych przyjął, że pełniąc służbę wojskową po [...] r. skarżący nie brał udziału w walkach z oddziałami wymienionymi w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Analizując zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, iż nie pozwala on na poczynienie ustaleń odmiennych od poczynionych przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Podkreślić wypada, że ustalenia dokonane przez organ zostały poczynione po prawidłowym zebraniu materiału dowodowego i należytym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. W szczególności Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów dokonując ustaleń dotyczących tego, z kim i kiedy toczyła walki jednostka, w której pełnił służbę skarżący, prawidłowo oparł się na materiałach znajdujących się w Centralnym Archiwum Wojskowym. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów zauważyć wypada, że przyznanie skarżącemu przez b.ZBoWiD uprawnień kombatanckich nastąpiło jedynie z tytułu utrwalania władzy ludowej polegającego na zwalczaniu "reakcyjnego podziemia". Nadmienić też trzeba, iż z treści wyżej wymienionego zaświadczenia Centralnego Archiwum Wojskowego wynika, że instytucja ta posiada archiwa jednostki, w której skarżący pełnił służbę wojskową. Tak więc gdyby jednostka ta uczestniczyła w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii lub grupami Wehrwolfu, to niewątpliwie informacje o tym byłyby w posiadaniu Centralnego Archiwum Wojskowego, skoro instytucja ta posiada informacje, z jakimi ugrupowaniami jednostka skarżącego walczyła i wystarczająco precyzyjnie je określa. Zauważyć wypada, że w zaświadczeniu tym wymienione są również inne jednostki ([...] i [...] pułki KBW) z wyraźnym zaznaczeniem, czy i kiedy poszczególne jednostki walczyły z UPA ([...] pułk KBW – od [...] do [...]r.; [...] pułk KBW – od [...] do [...]r.; [...] pułk KBW, w którym służbę pełnił skarżący – od [...] do [...]r. oraz od [...] do [...]r.). Niewątpliwie, gdyby żołnierze jednostki, w której skarżący pełnił służbę wojskową, walczyli z oddziałami UPA również w czasie odbywania przez skarżącego służby, a nie tylko przed powołaniem go do wojska, to Centralne Archiwum Wojskowe wyraźnie by to podało. Tak więc w realiach rozpoznawanej sprawy Kierownik Urzędu prawidłowo przyjął, że jedyną podstawą uzyskanych przez skarżącego w przeszłości uprawnień kombatanckich był jego udział – w czasie służby wojskowej odbywanej w KBW po dniu [...]r. – w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej oraz że w niniejszym postępowaniu nie było możliwości przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z innego tytułu, gdyż nie ma dowodów, że w czasie pełnienia przez skarżącego służby wojskowej jednostka, w której służbę tę odbywał walczyła z UPA. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa. W tej sytuacji – zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – orzeczono jak w sentencji.