II SA/Wr 267/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi D.P. sp. z o.o. na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podjęcia działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska postanawia oddalić wniosek. D. P. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. (Nr[...]), którym nakazano niezwłoczne podjęcie działań mających na celu ograniczenie emitowanego hałasu do środowiska, wystąpienie z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno – prawnego w postaci pozwolenia w zakresie emisji substancji do powietrza z technologicznych źródeł emisji oraz instalacji do magazynowania paliw płynnych, jak też zaprowadzenie ewidencji ilości i rodzajów gazów i/lub płynów wprowadzanych do powietrza. W złożonej skardze strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wywodząc, że na podstawie wyników kontroli D.Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] r. wydał decyzję, którą nałożył na skarżącego karę biegnącą od dnia 28 listopada 2014 r. w wysokości 49,59 zł/dobę. Tym samym – zdaniem wnioskodawcy – zaniechanie wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia może spowodować wyrządzenie znacznej szkody po stronie skarżącego. W chwili obecnej trudno bowiem przewidzieć końcowy termin naliczania kary, zaś jej wielkość wzrasta z każdym dniem, co naraża skarżącego na powstanie poważnego uszczerbku w jego majątku. Powyższy wniosek jest tym bardziej zasadny, że wyniki pomiarów stanowiące podstawę nałożenia kary obarczone są licznymi nieprawidłowościami, które zostały w sposób szczegółowy omówione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym ( art. 61 § 5 p.p.s.a.). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w art. 61 § 3 przesłanek "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubl.). Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru wyłącznie materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że wniosek skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskodawca nie przywołał jakiejkolwiek argumentacji, którą odnosiłby wprost do zaskarżonego zarządzenia i nałożonych nim obowiązków. Precyzując nie wskazał, że niezwłoczne wykonanie wyartykułowanego tam obowiązku podjęcia działań mających na celu ograniczenie emitowanego hałasu do środowiska, wystąpienia z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno – prawnego w postaci pozwolenia w zakresie emisji substancji do powietrza z technologicznych źródeł emisji oraz instalacji do magazynowania paliw płynnych czy zaprowadzenia ewidencji ilości i rodzajów gazów i/lub płynów wprowadzanych do powietrza spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki lub stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaprezentowana przez skarżącego w tej kwestii argumentacja odnosi się w istocie do decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., ustalającej wymiar kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Wskazać jednakże należy, że orzeczenie to podlega w toku postępowania administracyjnego weryfikacji instancyjnej, a następnie kontroli sądowej wraz z możliwością złożenia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Stąd podniesione w niniejszej sprawie argumenty, które w ocenie strony skarżącej mają przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stanowią de facto okoliczności, które ewentualnie mogłyby podlegać rozważeniu przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie ustalenia wymiaru kary. Wobec powyższego Sąd uznając, że w realiach niniejszej sprawy brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a oddalił wniosek. Należy jednocześnie zastrzec, że brak uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie oznacza przesądzenia niezasadności wniesionej skargi.