II SA/Wr 2671/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie. S. N. wniósł listem poleconym w dniu 1 grudnia 2003r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., uchylającą w całości decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o odmowie przyznania mu zasiłku celowego i umarzającą postępowanie przed organem I instancji. W związku z reorganizacją Naczelnego Sądu Administracyjnego i utworzeniem wojewódzkich sądów administracyjnych, na podstawie Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 153, poz. 1270), skarga S. N. została przekazana według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., to w oparciu o art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzając ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 7 kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przesłał skarżącemu odpis odpowiedzi organu na jego skargę. Przesyłka powróciła z adnotacją poczty, iż adresat zmarł. W związku z tym Sąd zwrócił się do właściwego Urzędu Stanu Cywilnego w S., o nadesłanie odpisu aktu zgonu skarżącego. Z nadesłanego odpisu aktu zgonu skarżącego S. N. wynika, iż zmarł on w dniu 28 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego posterowania. Skarżący S. N. występował do Sądu w sprawie ze skargi na decyzję, której przedmiotem był zasiłek celowy, o którego przyznanie się ubiegał. Zasiłek celowy mógł być stosownie do art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 1998r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu, może też on być przyznany w formie biletu kredytowanego oraz w związku ze stratami poniesionymi w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej lub ekologicznej. Przepis wyżej wskazany, stwarza możliwość przyznania zasiłku celowego, jest świadczeniem fakultatywnym, to jest uzależnionym od uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ nie jest obowiązany, lecz może przyznać świadczenie, oceniając sytuację materialną, rodzinną i potrzeby skarżącego z jednej strony, zaś z drugiej własne możliwości finansowe (patrz. wyrok NSA z dnia 5 marca 1998r., sygn. akt I SA984/97, LEX nr 45812). Takie uregulowanie zasiłku celowego , jak też sama jego nazwa, wskazują w sposób jednoznaczny, iż zasiłek ten jest przyznawany danej osobie po dokonaniu oceny jej sytuacji indywidualnej, prawo do otrzymania tego zasiłku jest zatem ściśle osobiste, i jako takie nie podlega dziedziczeniu. Wobec tego, że przedmiot postępowania, jakim jest ubieganie się o zasiłek celowy, odnosił się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą skarżącego, postępowanie w związku z jego śmiercią należało umorzyć. W związku powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.