II SA/Wr 2673/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk - spr. sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant: referent Dorota Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych umarza postępowanie. Starosta Powiatu [...], postanowieniem z dnia 29 lipca 2002r., nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5, art. 147, art. 149 § 1 i 150 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił z urzędu postępowanie dotyczące Z. Z., w sprawie: 1) przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 3-02-2000r. i prawa do zasiłku od dnia 11-02-2000r., zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia 14 lutego 2000r., 2) utraty prawa do zasiłku od dnia 11-02-2001r., zakończonej decyzją z dnia 9-02-2001r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w związku z tym, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nie znane w dniu wydania w/w decyzji, postanowił wznowić postępowanie. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydana na podstawie art. 2 ust.1 pkt. 2 lit. d oraz art. 6 pkt. 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. z 2001r., Nr 6, poz. 56 ze zm.), Starosta Powiatu [...] uchylił decyzję: 1. Starosty Powiatu [...] z dnia 14 lutego 2000r., nr [...] w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. 2. Starosty Powiatu [...] z dnia 9-02-2001r., nr [...], w sprawie utraty prawa do zasiłku, Orzekł o uznaniu Z. Z. za osobę poszukującą pracy od dnia 3 lutego 2000r. do nadal. W uzasadnieniu wskazał, że Z. Z. dostarczyła wniosek o ustalenie uprawnień do zasiłku rodzinnego na rok 2002/2003, do którego dołączyła decyzję wymiarową, podatku rolnego za 2002r., z której wynikało, że posiada ona gospodarstwo rolne o powierzchni 2,0045 ha przeliczeniowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, bezrobotnym jest osoba, która m. in. nie jest właścicielem lub posiadaczem nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Zaświadczenie wystawione przez Urząd Miejski w K. z dnia 22 lipca 2002r., oraz nakaz płatniczy w sprawie podatku rolnego na 2002r. za użytki rolne o powierzchni 2.0045 ha przeliczeniowego, wskazują, że skarżącej nie przysługiwał status osoby bezdomnej. Od powyższej decyzji odwołała się Z. Z. podnosząc, że sprawa ciągnie od czterech miesięcy, a stanowisko organu jest nieustępliwe w jej sprawie, w przedmiocie zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych, co doprowadziło ją do ogromnego stresu i choroby. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 6c ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. d, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. z 2001r., Nr 6, poz. 56 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. Z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania wznowieniowego w sprawie skarżącej. Podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, bezrobotnym jest osoba, która m. in. nie jest właścicielem lub posiadaczem nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Skoro okazało się, że w dacie orzekania o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej, skarżąca posiadała 2,0045 ha przeliczeniowe użytków rolnych, stąd zostało wznowione postępowanie, z uwagi na nowe okoliczności faktyczne w sprawie i orzeczono jak w rozstrzygnięciu decyzji pierwszej instancji, która odpowiada regulacjom obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Powyższą decyzję zaskarżyła Z. Z. zarzucając organom orzekającym, że potraktowały ją jak oszustkę, z tego tytułu, że przedstawiła zaświadczenie o posiadanym gospodarstwie, z którego wynikało, że posiada 2,00 ha przeliczeniowego użytków rolnych, natomiast nie wiedziała, że organy podatkowe wyliczają powierzchnię użytków rolnych, dla celów podatkowych z dokładnością do 1 m2. W wyniku takiego stanowiska organów podatkowych wynika, że posiadała 2.0045 ha., co pozbawiło ją statusu bezrobotnej i żąda się od niej zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2004r., skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Podała, że skargę wniosła dlatego, że obawiała się, iż organ nakaże jej zwrot pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Z uwagi na ostateczne rozstrzygnięcie w innej sprawie, że nie musi zwracać pobranego zasiłku złożyła oświadczenie jw. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: postępowanie sądowe należało umorzyć. Na wstępie należy odnotować, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Na zasadzie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2004r. Nr 162, poz. 1692) skarżący może cofnąć skargę. Przepis ten stanowi, że cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zwrócić należy uwagę, iż czynności procesowe strony są przejawem wykonywania przez stronę jej uprawnień procesowych. Przywołana ustawa, przyznała uprawnienie stronie do dokonania czynności procesowej, w postaci oświadczenia woli w przedmiocie cofnięcia skargi, z której może skorzystać w toku postępowania. Tego rodzaju czynność procesowa ma charakter fakultatywny dla strony. Zauważyć należy, że skargę może cofnąć tylko strona. Jeżeli strona złożyła oświadczenie woli, że cofa skargę, czyli zmierza do wywołania określonego skutku procesowego, to na zasadzie art. 60 ustawy, cofnięcie skargi wiąże sąd. Czynność procesowa skarżącej w świetle materiału sprawy, zdaniem sądu nie budzi wątpliwości. Jest zatem skuteczna. W związku z tym, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, należało uznać cofnięcie skargi za skuteczne. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie, skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa skargę i jest świadoma skutków tego oświadczenia, stąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2004r. Nr 162, poz. 1692), umorzono postępowanie.