II SA/Wr 2674/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia NSA - Krystyna Anna Stec Sędziowie: Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: apl. prok. - Piotr Raczak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie anulowania zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]nr [...]Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]nr [...]o anulowaniu czynności materialno - technicznej w postaci przyjęcia i zarejestrowania zgłoszenia pobytu czasowego D.W. w lokalu przy ul. A. [...]we W. Jak wynika z akt sprawy D. W. została zameldowana na pobyt czasowy przy ul. A. [...]od dnia [...]do [...]na podstawie zgłoszenia pobytu czasowego, w którym wskazała, że przebywa pod wskazanym adresem. Wniosek o anulowanie zameldowania D. W. na pobyt czasowy złożył J. W., który następnie został podtrzymany przez jego matkę I. W., współwłaścicielkę przedmiotowego mieszkania. Wnioskodawca, który w spornym lokalu również zameldowany jest na pobyt czasowy podniósł, iż D. W. nigdy nie mieszkała w miejscu zameldowania na pobyt czasowy, bowiem zamieszkuje wraz z mężem we własnym domu przy ul. O. Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz opierając się na wyjaśnieniach D. W., która oświadczyła, iż zameldowała się na pobyt czasowy, gdyż jako współwłaścicielka miała do tego prawo, lecz nie zamieszkała jednak w przedmiotowym mieszkaniu, ponieważ dostępu do niego broniła I. W. i jej syn, orzekł o anulowaniu zameldowania na pobyt czasowy D. W. W decyzji powołał się na art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności oraz dowodach osobistych i wskazał, iż strona w dniu zameldowania nie przebywała w przedmiotowym lokalu i tym samym nie spełniła koniecznego warunku zameldowania się. Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania D. W., w którym zarzuciła organowi I instancji nie uwzględnienie faktu posiadania przez nią prawa do lokalu, który jej zdaniem uprawnia ja do zameldowania na pobyt czasowy, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Organ odwoławczy wskazał, iż w protokole z dnia [...]strona sama przyznała, iż w dniu zameldowania nie mieszkała w lokalu przy ul. A. Dodał, iż strona nie skorzystała z drogi prawnej tj. nie zwróciła się do sądu cywilnego celem ustalenia pomiędzy nią a drugą współwłaścicielką sposobu korzystania z przedmiotowego lokalu. Zdaniem organu odwoławczego skoro D. W. nie mieszkała w dniu zameldowania na pobyt czasowy w przedmiotowym mieszkaniu to czynność zameldowania był wadliwa i jako taka podlegała anulowaniu. W złożonej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca tak jak w odwołaniu podkreśla, że dokonała zameldowania lecz nie zamieszkała w tym lokalu gdyż uniemożliwiono jej dostęp do mieszkania. Szeroko opisuje sytuację konfliktową ze współwłaścicielką I.W. Dodała, iż J. W. również nie mieszka w przedmiotowym lokalu a mimo to organ II instancji uchylił decyzję Prezydenta W. w sprawie anulowania jego zameldowania, przyznając tym samym większe prawa J. W., niż jej jako współwłaścicielce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając zaskarżoną decyzję, w świetle powyżej wskazanych kompetencji, należy stwierdzić, iż nie narusza ona prawa w stopniu powodującym jej uchylenie. Materialnoprawną przesłanką na podstawie której należało rozpoznać żądanie strony był przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W myśl art. 7 ust. 1 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Według aktualnie obowiązującego stanu prawa, z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, usunięty został wymóg wykazywania przy zameldowaniu (na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące) potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Na skutek bowiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. 716) z dniem 19 czerwca 2002 r. art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utracił moc, wobec niezgodności tego przepisu z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle tego wyroku zameldowanie na pobyt czasowy w określonym miejscu ma charakter czynności materialno-technicznej, potwierdzającej określony stan rzeczy, tj. fakt przebywania pod tym adresem bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. Wykonanie obowiązku meldunkowego ma zatem znaczenie rejestracyjne, nie rodzi natomiast żadnych uprawnień do przebywania w lokalu, ani do korzystania z niego w inny sposób, nie wpływa również na pozbawienie lub ograniczenie tych praw. Odnosząc powyższe do rozpatrywanego stanu faktycznego należy zwrócić przed wszystkim uwagę na bezsporny fakt, że skarżąca nie mieszka w lokalu przy ul. A. [...]. Skarżąca zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i postępowania sądowego-administracyjnego wskazywała, iż zameldowała się na pobyt czasowy z uwagi na posiadanie uprawnienia do lokalu jednak w dniu dokonywania zameldowania czasowego nie przebywała w nim. Zameldowanie D. W. nie odpowiada zatem ustawowo określonym przesłankom zameldowania na pobyt czasowy tj. przebywanie w lokalu bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. Jak wskazano w powyższych rozważaniach okoliczność posiadania uprawnień do lokalu bez fizycznego tam przebywania nie może stanowić przesłanki w obowiązującym stanie prawnym do zameldowania skarżącej w przedmiotowym lokalu. Stąd zarzuty podniesione w skardze o przysługującym jej uprawnieniu do zameldowania na pobyt czasowy są bezzasadne. Jeżeli zatem skarżąca w lokalu nie mieszka, to nawet gdy jest zainteresowana powrotem do tego lokalu, nie może być w nim zameldowana, co oczywiście nie przekreśla jej uprawnień cywilnoprawnych. Z takiego punku widzenia wykładnia przepisów art. 47 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które legły u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz decyzji poprzedzającej może zostać uznana za prawidłową, a samo rozstrzygnięcie nie narusza prawa materialnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.