II SA/Wr 268/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Cisek Asesor WSA Alicja Palus Protokolant Magdalena Domańska Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody D. z dnia 24 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w wydanym postanowieniu z dnia 12 stycznia 2005 r. (nr [...]) dotyczącym przekazania Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pisma M. S. według właściwości; oddala skargę. W dniu 28 grudnia 2004 r. do Starostwa Powiatu W. wpłynęło pismo M. S. z dnia 27 grudnia 2004 r., skierowane do Wydziału Rolnictwa i Środowiska Starostwa. W piśmie tym M. S. wskazał, że na mocy art. 28 KPA i art. 144 KC zwraca się o zbadanie warunków uruchomienia stacji paliw płynnych na działce nr 28/7 AM 12 w obrębie S.-M. Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 r. (nr [...]), na podstawie przepisu art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowił przekazać wg właściwości Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pismo M. S. dotyczące inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji paliw waz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM-12 w obrębie S. M. Następnie Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r. (nr [...]), sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wydanym przez siebie postanowieniu nr [...] z dnia 12 stycznia 2005 r. dotyczącym przekazania Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pisma Pana M. S. wg właściwości. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez M. S. zażalenia na postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia 12 stycznia 2005 r. nr [...], Wojewoda D. postanowieniem nr [...], utrzymał w mocy to postanowienie. Następnie M. S. złożył zażalenie na postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia 28 stycznia 2005 r. (nr [...]). Zażalenie to skarżący zaadresował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. za pośrednictwem Starosty Powiatu W. i przesłał do wiadomości Wojewodzie D. W zażaleniu tym skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, twierdząc, że nie można dokonywać, w trybie art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego, zmian w przywoływanych przepisach prawa, będących podstawą do wydania danego rozstrzygnięcia. Ponadto skarżący twierdzi, że w zaskarżonym postanowieniu mylnie podano Wojewodę D., a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., jako właściwy organ odwoławczy Rozpatrując powyższe zażalenie Wojewoda D. wskazał, że zgodnie z przepisem art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zgodnie z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego do postanowień stosuje się odpowiednio przepis art. 113 cytowanej ustawy. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu w następujący sposób dokonał z urzędu sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Starosty Powiatu W. z dnia 12 stycznia 2005 r. nr [...]: "w wierszu 6, 7 i 8 zamiast słów: "w związku z art. 60 ust. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 717, poz. 80, z późniejszymi zmianami)" wpisuje się słowa: "w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717, z późniejszymi zmianami)". Organ odwoławczy zauważył, że rzeczywiście wprowadzone powyżej zmiany, dotyczą podstawy prawnej, w związku z którą organ pierwszej instancji przekazywał na podstawie przepisu art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego według właściwości Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pismo Pana M. S. z dnia 27 grudnia 2004 r. Jednakże analizując te zmiany zauważono, że tekst pierwotny skorygowano o następujące elementy: 1) usunięcie jednego skrótu "ust. 1" z dwóch powtarzających się skrótów "ust. 1 ust. 1" - co wypełnia przesłankę błędu pisarskiego, określonego w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, 2) zastąpienie zwrotu "ustawy z dnia 10 maja 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" zwrotem "ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" - co wypełnia przesłankę oczywistej omyłki, określoną w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że dotyczy to tej samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie data 27 marca 2003 r. jest faktycznie datą uchwalenia ustawy, natomiast data 10 maja 2003 r. jest datą wydania Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, w którym ta ustawa została opublikowana, 3) zastąpienie zwrotu "(Dz. U. z 2003 r. Nr 717, poz. 80, z późniejszymi zmianami)" zwrotem (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717, z późniejszymi zmianami)" - co wypełnia przesłankę oczywistej omyłki, określoną w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że dotyczy to faktycznych danych identyfikacyjnych numeru i pozycji, pod którymi ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została ogłoszona w danym Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec powyższego, wbrew opinii skarżącego, Starosta Powiatu W. wydając postanowienie z dnia 28 stycznia 2005 r. nr [...], nie dokonał zmian w podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia tj. postanowienia tego organu z dnia 12 stycznia 2005 r. nr [...], postanawiającego przekazać wg właściwości Burmistrzowi Miasta i Gminy w S. pismo M. S., dotyczące inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 28/7, AM-12 w obrębie S. Miasto. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie wypełnia przesłanki z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, dotyczącego kwestii, że w zaskarżonym postanowieniu mylnie podano Wojewodę D., a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., jako właściwy organ odwoławczy, Wojewoda D. stwierdził jego bezzasadność. Wskazał, że sprostowania błędów i oczywistych omyłek dokonuje organ, który wydał decyzję (postanowienie) dotkniętą wadami, które mogą być usunięte w trybie przepisu art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie jest to Starosta Powiatu W., a na podstawie przepisu art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, Wojewoda D. jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do Starosty, a więc organem odwoławczym w odniesieniu do rozstrzygnięć wydanych przez Starostę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. S. wystąpił o stwierdzenie nieważności wymienionego wyżej postanowienia jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości. Powołanemu wyżej rozstrzygnięciu zarzucił w szczególności naruszenie art.113 § 1 KPA, ponieważ, podanie wadliwych danych dotyczących podstawy prawnej wydania postanowienia, nie można traktować jako oczywistej omyłki lub błędu pisarskiego. Zdaniem skarżącego potwierdza to między innymi stanowisko NSA w Gdańsku wyrażone w tezach wyroku z dnia 09.06.1999 r.( I SA/Gd 9S4/97) znajdującego zgodnie z art.144 KPA zastosowanie do omawianej sprawy, w którym stwierdzono, że jednym z istotnych elementów decyzji administracyjnej w myśl art.107 KPA jest m.in. powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Za rażące naruszenie prawa należy uznać zmianę podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także zmianę podstawy prawnej decyzji administracyjnej w trybie sprostowania określonego w art. 113 KPA. Nie podlegają bowiem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki co do ustalenia obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zakresem tym są objęte również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jego zgodności z prawem. Zgodnie bowiem z przepisem art. 113 § 1 KPA organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Regulacja powyższa ma, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 126 KPA, odpowiednie zastosowanie do postanowień. Jak się podkreśla w orzecznictwie sądowym przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 KPA klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca: są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Natomiast nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 KPA błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej mocy prawnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2005 r., VII SA/Wa 321/04, LEX nr 165005). Istota omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 kpa leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską (por. wyrok NSA z 17 października 2001 r., II SA 1099/01, LEX nr 81644). W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu tekst pierwotny postanowienia z dnia 12 stycznia 2005 r. skorygował jedynie o następujące elementy: 1) dokonano usunięcia jednego skrótu "ust. 1" z dwóch powtarzających się skrótów "ust. 1 ust. 1" - co wypełnia przesłankę błędu pisarskiego, określonego w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, 2) zastąpiono zwrot "ustawy z dnia 10 maja 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" zwrotem "ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" - co wypełnia przesłankę oczywistej omyłki, określoną w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że dotyczy to tej samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie data 27 marca 2003 r. jest datą uchwalenia ustawy, natomiast data 10 maja 2003 r. jest datą wydania Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, w którym ta ustawa została opublikowana, 3) zastąpiono zwrot "(Dz. U. z 2003 r. Nr 717, poz. 80, z późniejszymi zmianami)" zwrotem (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717, z późniejszymi zmianami)". Wskazane wyżej korekty - co wypełnia przesłankę oczywistej omyłki, określoną w art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że dotyczy to faktycznych danych identyfikacyjnych numeru i pozycji, pod którymi ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została ogłoszona w danym Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie doszło do zmiany podstawy rozstrzygnięcia, albowiem nie ulega wątpliwości, iż organ I instancji w swym pierwotnym postanowieniu odwoływał się do art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Tylko bowiem ten przepis - tej właśnie ustawy - określa kompetencje organów gminy (wójta, burmistrza lub prezydenta miasta) do wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Tak więc dokonana zmiana w treści pierwotnego postanowienia z dnia 12 stycznia 2005 r. jest zgodna z ustawowym zakresem sprostowania oczywistej omyłki, o którym stanowi przepis art. 113 KPA. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania poprawności rozstrzygnięcia Wojewody D., utrzymującym w mocy postanowienie organu I instancji i stąd zgodnie z art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.