II SA/Wr 2681/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia - Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji SKO w L. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] i umorzenia postępowania Kolegium w sprawie nieodpłatnego przekształcenia prawa wieczystego użytkowania gruntów w prawo własności na rzecz M. i I. Z. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4a ust. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001r. Nr 120, poz. 1299) Przewodniczący Zarządu Miasta Z. orzekł o przekształceniu nieodpłatnie prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości stanowiącej własność Gminy Z. na rzecz L. Z. i I. Z., w prawo własności, następnie ustalił opłatę za to przekształcenie i zaliczył tę należność na poczet mienia pozostawionego za granicą zgodnie z zaświadczeniem Starosty Z. z dnia [...]. Decyzja nie zawierała uzasadnienia zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. Według treści powołanego zaświadczenia M. Z. posiada uprawnienia do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą, do tej pory nie zrealizował on tych uprawnień z art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543). W dniu [...] Burmistrz Z. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 212 powołanej ustawy. Opisanymi w sentencji postanowienia decyzjami Kolegium stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...], a następnie, na skutek wniosku I. i M. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało zaskarżoną decyzję SKO w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że o ile odwołujący się trafnie zarzucili błędne przyjęcie, że ich uprawnienie znajduje zastosowanie jedynie do gruntów Skarbu Państwa, a nie ponadto gminy, to jednak zaskarżona decyzja nie mogła ulec zmianie wobec braku tożsamości osób ubiegających się o zrealizowanie uprawnienia oraz osoby dysponującej tym uprawnieniem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) SKO uchyliło powyższe decyzje własne i umorzyło postępowanie Kolegium w następstwie oceny prawnej, że uprawnienie nabyte przez M. Z. objęte było majątkiem wspólnym małżonków M. i I. Z., zatem okoliczność powołana uprzednio za podstawę stwierdzenia nieważności nie miała miejsca. W skardze na tę decyzję Gmina Miejska Z. zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cyt. ustawy z dnia 4 września 1997r., bowiem Przewodniczący Zarządu Miasta powinien orzec najpierw o uprawnieniu do nieodpłatnego przekształcenia, nie zaś opierać się na zaświadczeniu Starosty o przysługiwaniu takiego uprawnienia, był zaś związany uchwałą Zarządu o przekształceniu odpłatnym w odniesieniu do I. i M. Z. W konkluzji skargi stwierdzono, że decyzja Przewodniczącego naruszała prawo i prawidłowe były decyzje SKO stwierdzające jej nieważność, z tych też względów Burmistrz ma interes prawny w złożeniu skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej w skrócie p.s.a. (znajdującego zastosowanie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające Dz. U. nr 153, poz. 1271), sąd odrzuca skargę, jeżeli jego wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w tym przepisie. Skoro przepis art. 50 § 1 p.s.a. w sposób identyczny co poprzednio obowiązująca ustawa określa przesłankę legitymacji do zaskarżenia decyzji w postaci posiadania interesu prawnego, to zachowały aktualność tezy prawne wyrażane uprzednio w orzecznictwie sądowoadministracyjnym o niedopuszczalności skargi gminy lub organu gminy na decyzję rozstrzyganą w pierwszej instancji przez organ gminy w sprawie dotyczącej interesu prawnego innego podmiotu, o ile nawet gmina uzasadni występowanie ponadto jej własnego interesu w określonym załatwieniu sprawy, noszącego jednak wówczas charakter interesu faktycznego o charakterze cywilnoprawnym (patrz uchwała NSA sygn. akt OPK 14/00 ONSA 2001/1/17 z cyt. tam wcześniejszym orzecznictwem, por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 12.04.2000r. sygn. akt K 8/98 OTK 2000/3/87 część VIII pkt 4, 5 i 6 oraz część IX pkt 5 na końcu, inaczej gdyby gmina była stroną – wyrok SN z 7.06.2001r. sygn. akt III RN 104/00 z glosa w OSP 2002/10/133). Skoro w nin. sprawie skarżąca Gmina pozbawiona była interesu prawnego we wniesieniu skargi, to z mocy powołanego na wstępie przepisu należało orzec jak w sentencji.