II SA/Wr 2682/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: NSA Halina Kremis NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A" we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz Zarządu Dróg i Komunikacji we W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego ul. P. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W., powołując się na art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, ustalił dla Zarządu Dróg i Komunikacji we W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego we W., obejmującego ul. P. na odcinku od ul. D. do ul. L. wraz ze skrzyżowaniami z ulicami Ł., L. i Ś., oznaczonego na rysunku ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego symbolami MW oraz UC, z przebiegiem trasy tramwajowej, w strefie "B" ochrony konserwatorskiej, dla inwestycji obejmującej poszerzenie ul. P., budowę dwutorowej linii tramwajowej z siecią trakcyjną, budowę wysp dla przystanków tramwajowych, budowę zatok autobusowych, budowę ekranów akustycznych, zagospodarowanie terenów zieleni komunikacyjnej i przebudowę infrastruktury technicznej. W decyzji tej określono, iż jest ona ważna do [...]r., o ile nie zostanie wygaszona odrębną decyzją z przyczyn określonych w art. 35 ust. 2 i art. 48 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wymieniono ponadto warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki dotyczące uzgodnienia w zakresie ochrony zabytków, warunki wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Zaznaczono, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła strona skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" we W. podnosząc następujące zarzuty: 1. Projektowana inwestycja wpłynie bardzo negatywnie na środowisko, a w szczególności spowoduje wzrost emisji spalin i natężenia hałasu komunikacyjnego, czego dowodzą badania przeprowadzone na zlecenie skarżącej Spółdzielni przez biegłego. Na degradację środowiska wpłynie także wybudowanie linii tramwajowej w jezdni ul. P . 2. Inwestycja zakłada całkowitą likwidację istniejących przy ul. P. miejsc parkingowych, z których korzystają członkowie Spółdzielni. 3. Nowo planowana arteria przebiegać będzie w bezpośredniej bliskości Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, pogarszając warunki korzystania z tego ośrodka. 4. Inwestycja spowoduje szkody w drzewostanie i zieleni. 5. Inwestycja jest bezsensowna zarówno z punktu widzenia organizacji ruchu kołowego, jak i znaczenia nowej nitki tramwajowej dla poprawienia skuteczności komunikacji zbiorowej, a wymaga ogromnych środków finansowych, które raczej należałoby spożytkować na budowę obwodnicy. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa była już rozpatrywana przez Kolegium, które do tej pory uchylało wcześniejsze decyzje organu I instancji, ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Powodem trzykrotnego przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ było niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia, bądź też brak niektórych uzgodnień, wymaganych przepisami prawa. W ocenie organu II instancji aktualnie kwestionowane przez SM A rozstrzygnięcie braków tych już nie zawiera. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że pomiędzy zamierzeniem inwestycyjnym a ustaleniami obowiązującego w czasie podejmowania decyzji ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego W. zachodzi "ewidentna zgodność". Plan przewiduje bowiem wprost realizację trasy tramwajowej w jezdni ul. P . Decyzja organu I instancji określa więc warunki niezbędne do wykonania planu w tym zakresie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla merytorycznej oceny zasadności rozstrzygnięcia w świetle art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy podniósł następnie, że zgodność inwestycji z przepisami szczególnymi została zagwarantowana w dwojaki sposób. Bezpośrednio, poprzez nałożenie na inwestora obowiązku zachowania (na etapie projektowania i ubiegania się o pozwolenie na budowę) przepisów wielu aktów prawnych, których katalog wymieniono w pkt 2 decyzji organu I instancji. Z drugiej zaś strony – w drodze uzgodnienia projektu skarżonej decyzji z Zastępcą Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa UM W., D. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Spełnione zostały w ten sposób wymagania określone w art. 40 ust. 3 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji wskazał przy tym, że podstawę uzgodnienia decyzji przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa UM W. oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stanowiła aktualizacja "oceny oddziaływania przedmiotowej oceny na środowisko". Na bazie tej oceny oba organy sformułowały dodatkowe wymagania, które zostały inkorporowane do treści decyzji o warunkach zabudowy przez organ lokalizacyjny. Kolegium podkreśliło, że wszystkie przewidziane w tej decyzji uwarunkowania będą wiązać organ udzielający w przyszłości pozwolenia na budowę (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), który będzie jednocześnie zobowiązany do kontroli ich zachowania przez inwestora (art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane; t.jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Zachowanie tych wymagań weryfikować będą ponownie wszystkie wymienione wyżej organy, gdyż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę również uzależnione jest od wcześniejszego uzgodnienia jej przez te organy (art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego). Ustosunkowując się do przedstawionych przez skarżącą Spółdzielnię wyników sporządzonych na jej zlecenie w [...]r. "Badań hałasu komunikacyjnego w rejonie ulicy P." Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że dowód z tej opinii nie podważa zasadności ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy. Zauważając, iż autorka "Badań..." jest również współautorką aktualizacji "oceny oddziaływania przedmiotowej oceny na środowisko", Kolegium stwierdziło, że w swojej indywidualnie sporządzonej opinii ograniczyła się ona jedynie do przedstawienia istniejącego w tym czasie poziomu natężenia hałasu ulicznego w rejonie ul. P., stwierdzając, iż przekracza on dopuszczalny poziom. Podkreślając, że zjawisko to jest efektem wzmożonego ruchu ulicznego na terenie całej w. aglomeracji, spowodowanym ustawicznie zwiększającą się liczbą pojazdów uczestniczących w tym ruchu, organ odwoławczy wskazał, iż planowana przez ZDiK inwestycja nie polega na budowie nowej arterii, lecz na rozbudowie i modernizacji już istniejącego ciągu komunikacyjnego. Przyznając, że realizacja tej inwestycji nie pozostanie bez wpływu na środowisko, organ podniósł, iż sam fakt zaliczenia określonego przedsięwzięcia do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wyklucza możliwości wykonania takich inwestycji. Mogą one być realizowane pod warunkiem spełnienia wymagań bezwzględnie wiążących inwestora, a określenie tych wymagań jest właśnie celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zakwestionowana decyzja zawiera takie uwarunkowania, bazując na wynikach oceny oddziaływania na środowisko oraz treści wyżej wskazanych uzgodnień. Są to warunki wyliczone w pkt 2 decyzji, a zwłaszcza nałożone na inwestora obowiązki: zwiększenia izolacyjności ścian okolicznych budynków mieszkalnych, budowy ekranów akustycznych, wprowadzenia zieleni ochronnej, wykonania antywibracyjnego podłoża, ograniczenia prędkości pojazdów, zapewnienia ochrony już istniejącej zieleni, ograniczenia zasięgu oddziaływania ponadnormatywnego poziomu hałasu do pasa drogowego, a także zapewnienia ochrony gleb i roślin. Zdaniem Kolegium wymagania te są wystarczające na pierwszym etapie przygotowania inwestycji, jaki stanowi uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast zagadnienie możliwości sprostania tym warunkom przez inwestora oraz kontroli ich zachowania przekracza ramy niniejszego postępowania odwoławczego. Należy bowiem do kolejnego etapu przygotowania inwestycji – zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Organ II instancji uznał, że żadnego związku ze sprawą nie mają sugestie Spółdzielni, dotyczące rozważenia innych wariantów rozwiązań problemów komunikacyjnych W . To inwestor bowiem decyduje o zakresie i umiejscowieniu planowanego zamierzenia, natomiast zadaniem organu lokalizacyjnego jest zweryfikowanie tych planów z punktu widzenia ich zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z innymi wchodzącymi w rachubę przepisami prawa. W ocenie Kolegium Odwoławczego powoływanie się przez skarżącą Spółdzielnię na likwidację miejsc postojowych dla pojazdów, z których to miejsc korzystają jej członkowie, jako efekt ewentualnej realizacji spornej inwestycji, zmierza w istocie do obrony interesów faktycznych, a nie prawnych. Parkowanie pojazdów (w tym także korzystanie z powszechnie dostępnych miejsc postojowych) jest bowiem elementem organizacji ruchu drogowego, podlegającym reglamentacji zarządców dróg, chociażby w formie ograniczenia lub zakazu postoju (parkowania) przy użyciu stosownych znaków drogowych. Organ II instancji stwierdził przy tym, że jeżeli Spółdzielnia ma na myśli miejsca postojowe znajdujące się na jej własnych terenach, gdyż sformułowany ogólnikowo zarzut nie ułatwia jego interpretacji, to kwestia legitymowania się przez inwestora tytułem do nieruchomości będzie miała znaczenie dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Wskazując na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny rozpatrywanej sprawy, w takim zakresie, w jakim jest to wymagane dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na powyższą decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" we W. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu. Strona skarżąca decyzji tej zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez: brak sporządzonej dla potrzeb przedmiotowej sprawy oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji; powierzchowne potraktowanie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (t.jedn. Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony przed hałasem i wibracjami (t.jedn. Dz.U. z 1994 r. Nr 24, poz. 90 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 66, poz. 436) oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 28 kwietnia 1998 r. w sprawie dopuszczalnych wartości stężeń substancji zanieczyszczających w powietrzu (Dz.U. Nr 66, poz. 436); pominięcie wielkości inwestycji i uwarunkowań wynikających z jej otoczenia, w tym naruszenie interesu prawnego strony; nieokreślenie bezpośrednich i pośrednich, odwracalnych i nieodwracalnych oddziaływań inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców i poszczególne elementy środowiska; a ponadto zagrożenie związane z zamiarem realizacji przedmiotowej inwestycji poprzez likwidację drzewostanu rosnącego wokół terenu inwestycji, zwiększoną emisję zanieczyszczeń do powietrza oraz podwyższenie istniejących już przekroczeń poziomu dopuszczalnego hałasu. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że inwestycja w sposób znaczący negatywnie wpłynie na środowisko i warunki zdrowotno-bytowe mieszkańców budynków zlokalizowanych przy projektowanej inwestycji. Przyznając, iż przedłożona przez stronę skarżącą ekspertyza została sporządzona w [...] r., stwierdzono, że jej wyniki – pomimo faktu, iż jej autorka jest współautorką aktualizacji oceny oddziaływania przedmiotowej oceny na środowisko – nie uległy deprecjacji i nie podważają wcześniejszych ustaleń. Wywodzono ponadto, że projektowana inwestycja narusza interes prawny członków skarżącej Spółdzielni, gdyż zakłada całkowitą likwidację istniejących przy ul. P. miejsc parkingowych oraz zniszczenie ochronnego pasa zieleni dojrzałych drzew i krzewów. Oświadczono przy tym, że każda inwestycja powinna poprawiać sytuację obywateli i służyć ich dobru, a nie utrudniać im życie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), mające zastosowanie w czasie podejmowania kontrolowanych decyzji stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Przepis art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 (określającego, kiedy sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe), na podstawie przepisów szczególnych. Zgodnie z art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. Stosownie do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2, który to przepis stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Teren, którego dotyczy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w czasie podejmowania tych decyzji znajdował się na obszarze oznaczonym w obowiązującym wówczas miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr [...] z dnia [...]r., symbolem "MW" i "UC" oraz w strefie "B" ochrony konserwatorskiej, przy czym na terenie tym przewidziano trasę tramwajową, co uwidoczniono na rysunku planu. Wskazując na powyższe organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że zamierzenie polegające na realizacji inwestycji obejmującej poszerzenie ul. P., budowę dwutorowej linii tramwajowej z siecią trakcyjną, budowę wysp dla przystanków tramwajowych, budowę zatok autobusowych, budowę ekranów akustycznych, zagospodarowanie terenów zieleni komunikacyjnej i przebudowę infrastruktury technicznej, jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Mając na uwadze treść cytowanych wyżej przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić trzeba, że z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu wynika, iż jej rolą jest przesądzenie o dopuszczalności ogólnie określonej inwestycji, w miejscu wskazanym przez inwestora, w świetle ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewentualnie w świetle mających z nimi związek przepisów szczególnych. Badanie, czy w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie doszło do naruszenia przepisów szczególnych lub interesu osób trzecich, może być prowadzone jedynie w tym aspekcie. Porównanie treści decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, z treścią powołanych wyżej przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz treścią miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z treścią przepisów szczególnych, nie daje podstaw do skutecznego zakwestionowania wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Zauważyć przy tym trzeba, iż podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty w zasadzie nie kwestionują zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz zawierają obawy przed uciążliwościami mogącymi wynikać ze zrealizowania proponowanej inwestycji. Zawierają też sugestię, że organy administracyjne orzekające w tej sprawie w niedostatecznym stopniu uwzględniły treść przepisów szczególnych dotyczących zagadnień związanych z ochroną środowiska. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy administracyjne w niniejszej sprawie nie naruszyły obowiązujących w czasie wydawania kwestionowanych decyzji przepisów prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Jak już wyżej zaznaczono – i co trafnie podkreślono w motywach zaskarżonej decyzji – należy rozróżnić pierwszy etap procesu inwestycyjnego, to jest ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, od etapu następnego, czyli ubiegania się o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Na obu tych etapach różny jest zakres uwzględniania konkretnych kwestii, w tym w szczególności zagadnień związanych z ochroną środowiska i ochroną interesów osób trzecich. Przy opracowywaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę zagadnienia te są uwzględniane w znacznie głębszym zakresie, a wydawana na tym kolejnym etapie procesu inwestycyjnego decyzja zawierać powinna szczegółowe rozwiązania dotyczące tych problemów. Tymczasem na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne jest jedynie ogólne ujęcie omawianych kwestii, bowiem ich uszczegółowienie nastąpić może dopiero na dalszym etapie prowadzonej inwestycji. W rozpatrywanej sprawie organy administracyjne w wystarczającym stopniu uwzględniły wszystkie wymagane na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zagadnienia, a stwierdzona zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego obligowała organ lokalizacyjny do wydania decyzji ustalającej dla tego zamierzenia warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zauważyć ponadto wypada, iż decyzja lokalizacyjna nie przyznaje potencjalnemu inwestorowi żadnych praw do terenu, do którego nie posiada stosownego tytułu prawnego i bez odpowiedniego uregulowania tych kwestii nie pozwala na realizację planowanej inwestycji. Roboty budowlane bowiem można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przed uzyskaniem której inwestor będzie musiał przedłożyć – zgodny z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja – projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Tak więc weryfikacja dopuszczalności realizacji spornej inwestycji pod tym względem należy do kolejnego etapu jej realizacji, to jest postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje jedynie, czy wnioskowana inwestycja może – chociaż nie musi – być zrealizowana na konkretnym terenie. Odnosząc powyższe ogólne uwagi do konkretnych zarzutów podnoszonych w skardze stwierdzić trzeba, iż w rozpatrywanej sprawie – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej sporządzono "Aktualizację oceny oddziaływania na środowisko do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebudowy ul. P. we W.", w której rzeczoznawcy wypowiedzieli się w kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, odnosząc się w istocie do zagadnień podnoszonych przez stronę skarżącą. W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia interesu prawnego członków skarżącej Spółdzielni poprzez likwidację miejsc postojowych i pasa zieleni, za słuszne wypada uznać stanowisko organu, iż – o ile skarżąca Spółdzielnia nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym terenu, na którym te miejsca postojowe i zieleń znajdują się – nie można mówić o naruszeniu w takim przypadku interesu prawnego, a jedynie interesu faktycznego. Jeżeli natomiast Spółdzielnia jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym tegoż terenu, to – co już wyżej podkreślono – decyzja lokalizacyjna nie pozbawia jej praw do tego terenu i nie daje inwestorowi żadnych uprawnień do podejmowania działań na terenie, do którego nie posiada tytułu prawnego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wykazała, by decyzje te naruszały prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.