II SA/Wr 2688/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie. A. S. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], nakazującej mu dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego (rampy podjazdowej), zlokalizowanego na terenie posesji przy [...] w K., od strony nieruchomości A. C. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustalił, iż kontrola, którą przeprowadzono w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ujawniła fakt wybudowania przez A. S. obiektu z bloczków gazobetonowych na posadzce betonowej o rozmiarach: wysokość – 1 m, długość – 4,60 m, szerokość – 1,85 m. A. S. zakwestionował ustalenia kontroli, stwierdził, że sporny obiekt nie jest rampą, lecz budowlą ogrodową, której prawa część została wykonana przed siedemnastu laty. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uznał, że odwołanie jest zasadne. Podniósł, że nie ustalono wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przede wszystkim zarzucił, iż wydany nakaz rozbiórki dotyczył całego obiektu, podczas gdy samowola budowlana obejmowała tylko jego część. Za konieczne uznał ustalenie odległości budowli od działki A. C. oraz zbadanie stanu prawnego obu nieruchomości. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł A. C., zarzucając, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. zaniechał dokonania niezbędnych czynności, a mianowicie nie zweryfikował zasadności argumentów podanych w odwołaniu, nie ocenił także ustaleń protokołu z przeprowadzonych oględzin, które wyraźnie wskazują na wybudowanie rampy podjazdowej do remontu samochodów, co dodatkowo potwierdza dokumentacja zdjęciowa. Nadto skarżący wskazał, że w wykazie obiektów budowlanych znajdujących się na posesji A. S. nie figurował obiekt budowlany (jego część), o którym wspomniano w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podkreślając, że prowadzone postępowanie miało na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wykonanych przez inwestora robót budowlanych. Jak wyjaśniono, zasadniczym powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji były wątpliwości co do faktycznego zakresu robót budowlanych i ich kwalifikacji prawnej, a także potrzeba dokładnego zbadania sprawy. Na marginesie dodano, że po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] wydał w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego decyzję ostateczną, nakazującą rozbiórkę budowli. Podczas rozprawy sądowej skarżący oświadczył, iż podtrzymuje skargę i argumenty w niej zawarte, następnie - z uwagi na okoliczność, iż otrzymał decyzję nakazującą sąsiadowi rozbiórkę spornej rampy – cofnął skargę. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Wyjaśnił, że po rozstrzygnięciu sprawy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. podjęto próbę legalizacji inwestycji, jednak A. S. nie wypełnił nałożonych na niego obowiązków i ostatecznie zapadła decyzja o rozbiórce, a obecnie sprawa toczy się w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), zwanej dalej p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynność procesowa skarżącego, w świetle materiałów sprawy a przede wszystkim oświadczenia A. C., iż cofnięcie skargi następuje z powodu wydania ostatecznej decyzji nakazującej A. S. dokonanie rozbiórki rampy podjazdowej, o co zabiegał skarżący, nie budzi wątpliwości. Okoliczność, na którą powołał się A. C. potwierdził również pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W związku z tym, że w ocenie Sądu, cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, uznano cofnięcie skargi za skuteczne. W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 p.s.a., stanowiącym, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić, jak w sentencji postanowienia.