II SA/Wr 269/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B., A.K., E.W. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi P., N.W.G. i W. postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2012 r.; 2. zwrócić skarżącym uiszczony od zażalenia wpis w kwocie 100 (sto) zł. Postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie ze skargi J.B., A.K., E.W. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w rejonie wsi P., N.W.G. i W., wywodząc, że jej rozstrzygnięcie zależy od rozpoznania sprawy ze skargi Wojewody D. na ten sam akt, zarejestrowanej pod sygnaturą akt II SA/Wr 216/12. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżących, wskazując, że podejmując niniejsze rozstrzygnięcie Sąd naruszył przepis z art. 125 § 1 pkt 1 powyższej ustawy. Motywując zasadność złożonego zażalenia strona skarżąca podała, że skoro w niniejszej sprawie powstał spór odnośnie zgodności uchwały z prawem i pod rozstrzygnięcie Sądu skarżący poddali zbadanie legalności tego aktu, nie było zasadne zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie w celu ponownego zajęcia przez organ nadzoru jednolitego stanowiska wobec wszystkich wymienionych uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lokalizujących elektrownie wiatrowe. W ocenie wnoszących zażalenie również podniesiony argument, iż obecnie zapadają pierwsze nieprawomocne orzeczenia odnośnie farm wiatrowych, nie powinien skłonić Sądu I instancji do zawieszenia postępowania z urzędu. W dalszej części zażalenia skarżący zakwestionowali także jakoby rozstrzygnięcie ich sprawy zależało od uprzedniego rozpoznania sprawy ze skargi Wojewody D. wskazując, że w niniejszej sprawie przyjęte przez strony stanowiska są utrwalone, nie mają miejsca żadne uzgodnienia, negocjacje, czy konsultacje z mieszkańcami gmin objętych zaskarżonym, a sprawa dojrzała do rozstrzygnięcia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 1270), dalej p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie ma taki charakter. Zgodzić się bowiem należy, ze stroną skarżącą, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie zależy od wskazanej w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia konieczności ponownego zajęcia przez organ nadzoru jednolitego stanowiska wobec wszystkich uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, lokalizujących elektrownie wiatrowe na obszarze województwa dolnośląskiego. Odnosząc się natomiast do dalszych argumentów zawartych w zażaleniu wypada zauważyć, że dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroli legalności zaskarżonej przez J.B., A.K. i E.W. uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] r. będzie możliwe dopiero po uprzednim stwierdzeniu posiadania przez skarżących legitymacji do złożenia skargi, co też wiąże się z koniecznością wykazania przez nich naruszenia zaskarżoną uchwałą ich własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa interesu. Rozstrzygnięcie sprawy ze skargi Wojewody D., a tym samym wypowiedzenie się przez Sąd w kwestii ewentualnego naruszenia zaskarżoną uchwałą obiektywnego porządku prawnego, jakkolwiek pozostaje w związku z rozpoznaniem niniejszej sprawy i mieści się w dyspozycji przepisu z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wychodzącej poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania upoważniającej Sąd do zawieszenia postępowania, to jednak nie stanowi takiej okoliczności, która jest niezbędna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tym właśnie zakresie przedmiotowe zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Z tego też względu i mając na uwadze wyartykułowaną w art. 7 p.p.s.a. dyrektywę zapewnienia sprawności postępowania – na którą zwrócił również uwagę pełnomocnik skarżących - Sąd uznał za stosowne uchylić zaskarżone postanowienie. Nie można bowiem zapomnieć, że zawieszenie postępowania powinny uzasadniać również względy celowościowe, sprawiedliwościowe, w tym także ekonomika procesowa oraz sprawność procedowania, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 832/11, Lex nr 1104148). Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt. I sentencji postępowania. Uznanie natomiast zażalenia za oczywiście uzasadnione oznacza brak podstaw do uiszczenia opłaty i obligowało Sąd – w myśl art. 225 p.p.s.a. - do zwrotu uiszczonego w realiach niniejszej sprawy wpisu w kwocie 100 zł, co też orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.