II SA/Wr 2706/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Andrzej Cisek Sędzia NSA - Julia Szczygielska Protokolant - Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę rady Miasta i Gminy Wiązów z dnia 28 czerwca 2002 r. Nr XXXVI/308/2002 w przedmiocie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Wiązów I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana. Sygn. akt IISA/Wr 2706/02 1 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia 28 czerwca 2002r. Nr XXXVI/308/2002 Rada Miasta i Gminy Wiązów zmieniła ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Wiązów zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy Wiązów Nr XI/75/91 z dnia 18 grudnia 199Ir. w odniesieniu do terenu działki nr 154/2 w obrębie wsi Wiązów. Integralną częścią planu jest rysunek planu. Na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł, w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym, Wojewoda Dolnośląski, który domaga się stwierdzenia jej nieważności. Organ nadzoru stwierdził, że przedmiotowa uchwała w sposób istotny narusza art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina przesyłając Wojewodzie do zaopiniowania projekt planu nie dołączyła do niego prognozy oddziaływania na środowisko niezbędnej przy sporządzaniu kompleksowej opinii Wojewody. Projekt planu został uzgodniony tylko w zakresie zadań rządowych ( art. 18 ust. 2 pkt 4b), nie został natomiast zaopiniowany w całości. Ponadto zakwestionowany plan został sporządzony na podstawie uchwały Rady Miasta i Gminy Wiązów nr XXIII/179/2000 z dnia 12 grudnia 2000r. oraz uchwały nr XXVI/216/2001 z dnia 27 kwietnia 200Ir., która zmieniła granice opracowania planu. Zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzenia planu dotyczyło planu, który miał być sporządzony na podstawie uchwały nr XXIII/179/2000. Zarząd nie powtórzył procedury zawiadamiania o przystąpieniu do sporządzenia planu po zmianie uchwały naruszając tym samym tryb formalno-prawny określony w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo organ nadzoru podniósł, iż z zapisów uchwały usunięto ustalenie, które znajdowało się w projekcie planu dotyczące zakazu lokalizacji wszelkiej zabudowy. Brak jakichkolwiek zapisów normujących sposób zabudowy ( przy zapisach w obecnym brzmieniu nie można wykluczyć lokalizacji na przedmiotowym terenie zabudowy zagrodowej służącej produkcji rolniczej) narusza przepis art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie uwzględnienia ładu przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Gmina Wiązów wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazane zostało, że z treści ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek przedkładania prognozy do zaopiniowania, bowiem prognoza nie jest integralną częścią planu podlegającą uchwaleniu, lecz dokumentem towarzyszącym sporządzeniu planu miejscowego, nie stanowi ona przedmiotu opinii i uzgodnień organów, o których mowa w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest także elementem podlegającym weryfikacji lub ocenie zgodności z prawem. Sygn. akt IISA/Wr 2706/02 2 Zatem nie został naruszony art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zakwestionowany plan sporządzony został na podstawie uchwały Nr XXIII/179/2000 z dnia 12 grudnia 2000r. skorygowanej uchwałą Nr XXVI/216/2001 z dnia 27 kwietnia 200Ir. Korekta dotyczyła granic sporządzanego planu w ramach tej samej działki nr 154/2, a cel sporządzania planu ( teren pod zalesienie) oraz przedmiot pozostały bez zmian. Wobec braku istotnych wniosków ze strony organów zawiadomionych o przystąpieniu do sporządzania planu, Zarząd Miasta i Gminy uznał, że nieznaczna zmiana granic w obrębie tej samej działki nie spowoduje wpływu nowych wniosków, a przesłanie projektu planu do zaopiniowania równocześnie tę zmianę ujawnia. Tym samym procedura określona w art. 18 ust. 2 została spełniona. Zarząd Miasta i Gminy celowo zrezygnował z pierwotnego ustalenia zakazu lokalizacji wszelkiej zabudowy jako zbędnego ze względu na ustalenie przeznaczenia terenu pod zalesienie, które ze swej istoty wyklucza lokalizację zabudowy. Zatem wbrew twierdzeniu skarżącego nie ma możliwości lokalizacji na przedmiotowym terenie zabudowy zagrodowej lub jakiejkolwiek innej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza że obowiązuje na terenie nim objętym, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Tryb uchwalania tego przepisu został uregulowany w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tryb ten jest stosunkowo szczegółowo unormowany, a każde odstępstwo od niego powoduje nieważność w całości lub części uchwały ( art. 27 ust. 1 ustawy). Ustawodawca każdy etap procedury planistycznej traktuje równorzędnie, wychodząc z założenia, że w równym stopniu może on mieć wpływ na dokonywaną planem ingerencję w sposób wykonywania prawa własności przez obywateli. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego precyzuje bowiem zakres gospodarczego wykorzystania terenu, przy czym powinien on uwzględniać interesy właścicieli i użytkowników gruntu, a także interesy wspólnoty samorządowej i państwa. Powyższa procedura dotyczy również zmiany już istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 18 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13, rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały określając granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej Sygn. akt IISA/Wr 2706/02 3 załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot ustaleń o którym mowa w art. 10 ust. 1. Przepis ten stosuje się odpowiednio przy zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( ust. 4 ). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała Nr XXXVI/308/2002 Rady Miasta i Gminy Wiązów z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Wiązów podjęta została w oparciu o uchwałę RMiG Wiązów Nr XXIII/179/2000 z dnia 12 grudnia 2000r. i uchwałę RMiG Wiązów Nr XXVI/216/2001 z dnia 27 kwietnia 200Ir. Z akt planistycznych wynika, że tylko uchwała Nr XXIII/179/2000 z dnia 12 grudnia 2000 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Wiązów poddana została procedurze wynikającej z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast druga uchwała Nr XXVI/216/2001 z dnia 27 kwietnia 200Ir. w sprawie zmiany uchwały Nr XXIII/179/2000 z dnia 12 grudnia 2000r. dotycząca zmiany granic opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego obszaru działki nr 154/2 w Wawrzyszowie, nie została poddana podobnej procedurze planistycznej jaką zastosowano do poprzedniej uchwały. Z porównania załączników graficznych do obu uchwał wyraźnie wynika, że obszar objęty zaskarżoną uchwałą nie był w całości poddany powyższej procedurze planistycznej, bowiem zmiana granic opracowania planu uchwałą Nr XXVI/216/2001 w znacznej części "wychodzi" poza pierwotne granice objęte uchwałą Nr XXIII/179/2000. W tej sytuacji nie jest możliwe odstąpienie od ustalonych zasad postępowania, gdyż brak jest w tym przedmiocie uregulowań prawnych zezwalających na takie odstępstwo. Powoływanie się w odpowiedzi na skargę przez Radę Miasta i Gminy Wiązów na to, że korekta wprowadzona uchwałą Nr XXVI/216/2001, dotyczyła jedynie granic sporządzonego planu w ramach tej samej działki nr 154/2, a cel i przedmiot planu pozostały bez zmian, nie stanowi żadnej podstawy do pominięcia procedury wynikającej z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Takim usprawiedliwieniem pominięcia ponowienia procedury po podjęciu uchwały z dnia 27 kwietnia 200Ir., nie może być również stwierdzony "brak istotnych wniosków ze strony organów zawiadomionych o przystąpieniu do sporządzania planu oraz szablonowa treść odpowiedzi Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego". W kwestii zarzuconego w skardze usunięcia z uchwały pierwotnego ustalenia a dotyczącego zakazu lokalizacji wszelkiej zabudowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie ma możliwości dokonania kontroli w tym zakresie, albowiem nadesłany materiał dokumentacyjny nie daje podstaw do oceny, czy podczas przygotowania i uchwalania planu dotrzymano lub nie w tym zakresie wymogów procedury planistycznej. Powyższa czynność planistyczna nie została bowiem udokumentowana należycie w aktach sprawy. Sygn. akt IISA/Wr 2706/02 4 Powyższe rozważania w pełni uzasadniają pogląd, iż kwestionowana uchwała narusza przepisy art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co z mocy art. 27 ust. 1 powoduje jej nieważność w całości.